0

Calendar 2

It’s quite strange as a feeling, not to write for long. All this time, I gathered so many experiences living my recent adventure, that now I face the problem, what to write first and what later. It’s so common for me, to keep in such a mess my mind, not to be able to keep my thoughts in order. Scenes, moments and images are tangled so hard, that is impossible to organize them. Scenes from here and there, from Korea to Egypt, from Japan to the west coast of Africa and towards back again. Five months at sea, with only ten days of them, reaching land and even though, I am full of images. From the deep blue sea to the sky’s light blue, this world is so amazing. It hides its beauty in every corner, till somebody finally decides to discover it. Then, you lay your hands and you grasp the most amazing of god’s creations.

It’s almost midnight local hour, sailing in the Indian Ocean. The weather is rough, showing us some of its power. The last ten days, it’s just like that. Our cargo is slashing hard in the tanks, making really scary sounds and gives us the feeling of an earthquake. Even though I have been informed for such unexpected events, it was and still is hard every such time. Although we changed our course and our speed, so to have the weather from the front side, and be part of the swell’s frequency, we still have some problems in that but we work on it. The officers and the crew have told me plenty of life stories, in similar conditions or worst and that makes it creepier.

What to say about all these people. Each and every one of them is so special. They look like puzzle pieces which you have to put them wised on the table, so to see the big picture. The big issue is to have a vessel that is working, with people onboard that feel like part of a team. But like as on the puzzles, some pieces cannot connect with others and others are very tricky and can connect with more, explaining why you can face some kid’s style conflicts and some strong friendship. Greeks, Egyptians, Ukrainians, Spanish and Philippine, are the nationalities of these great people. Each one is carrying his own tradition, way of life and mentality, making this combination an amazing enterprise.

People sign on and off every now and then, following their rotation and their needs but in the end of the day, the vessel is going closer and closer to the next destination. I saw different kind of personnel’s changes, from captain to an ordinary seaman, coming from different nationalities and for different disembarkation reasons. Every time is different and a new piece is coming to replace the previous puzzle piece. Some times that change is more successful than others, bringing more happiness among the on board personnel, some others no. Even then, the puzzle is so unique that can absorb any great differences so to keep always the mood above some certain limits.

Therefore, during the Saturday’s party, you could see some watching copied entertainment TV shows or some others singing, joining their day off. Each one has his unique way of having fun in such limited conditions. Of course, working on an iron giant like this one, is far better than few decades ago, provided by few entertainment equipment and devices, trying to make our life better and more joyful.

Few years ago, when I worked for this company as a trainee in the new buildings department, I was checking drawings, charts and specifications, making comments and changes, without being able to understand their effect. I could only see some changes in lines, in shapes or in dimensions, all plotted on piece of paper, but nothing more. So just try to place yourself in my shoes, when I first saw the vessel in Korea. A three hundred meters long and more than forty meters tall iron giant, without mentioning the eleven meters draught; a super structure that I entrusted to carry my life for these months.

These months that passed quicker than an eye blink, gave me plenty and different kind of experiences. From the tour around the engine, to the extra measures for the pirate zone, from the inspection of the lowest passage of the vessel (duck kill), between the hull and the bottom of the tanks, till the separation of the garbage before putting them in the incinerator, each and every place on the vessel, made me more familiar with the engineering staffs I been studying these years, made me more aware about the everyday dangers the seamen face, brought me closer to what my father was facing the years he was working in this industry.

It’s quite rough as a profession that’s why I totally respect the seamen. It’s very hard for us to understand them, to be in their shoes. Leaving back the people they love, the comfort of their house and every social activity and join a mega structure, travelling around the globe in its endless voyage. As for the possibility to hang out during port, well, this happens once per month and in combination with many different factors, including not having a watch. Furthermore, it’s the feeling you have that you are on board a possible bomb. It’s quite amazing by its self as a number if you could only think that the impact of a potential explosion is six times bigger than the one of a nuclear bomb. Scary e!?

Well, the scariest think is to keep controlled your mind and your emotions. For this time of period you are on board a vessel, you have to act only professionally in any occasion, kind of impossible for people like me. But I think I made it up well these months. From time to time, I was thinking my family, those that I left behind and those that passed away. I was thinking my friends, the ones who often remember me and those they don’t. Different kind of moments and events were showing up from time to time as a logical consequence, while I was looking pictures and videos from different places.

A great escape from the vessel’s reality is when you have free time and you play a list of songs you have connected with places and moments. I had plenty of such moments. I used to close my eyes and let my mind travel away. I was dreaming the things I could do after that, the things I have done I have regretted, those that I was in love and those I was in great anger. It was like a minds drug, to bring in my mind’s surface, moments I spent with good friends, the games with my dog, even the fights with my brother when we were kids.

But all the adventures after making their circle, they come again in the same moment, the start. It’s that great time when you have to start a new circle, completing the previous one and start drawing the line of the new one. Now, I have to leave behind the good and the bad moments and change the chart on my life’s voyage; I am sailing directly to the unknown again. Till the end of my next adventure, I wish to each and every one of you, to go for your dreams, to chase them as much as you can and never to quit, even the odds are against you.
Cheers my friends!!!

Ksidias Yiannis



0

Calendar 1

Τετάρτη 16 Μαρτίου, 20:23 (UTC)

Πριν λίγο ξύπνησα, γιατί ο Μαχμούτ, ο συγκάτοικός μου, άναψε το φως και σηκώθηκε για να διαβάσει. Εδώ που είμαστε τώρα είναι εννιά ώρες μπροστά από την διεθνή ώρα. Ήμασταν στην Σεούλ της Κορέας και τώρα πηγαίνουμε στην Σιγκαπούρη, για να πάρουμε πετρέλαιο για την μηχανή και μετά πάμε κάπου στην Νιγηρία, δεν θυμάμαι. Τόσες πληροφορίες και ονόματα, που να τα συγκρατήσω.

Όλα ξεκίνησαν πριν μπω φαντάρος, ένα χρόνο πριν, όταν η μητέρα μου με παρότρυνε να βγάλω ναυτικό φυλλάδιο. Δεν μπορώ να την καταλάβω. Μεγάλωσε με τον πατέρα της να λείπει σχεδόν πάντα, καλοκαίρια και γιορτές. Πολλές φορές έπαιρνε και την γυναίκα του μαζί και εκείνες έμεναν με την γιαγιά τους. Μου είχε πει πως δεν τις άρεσε και πως της κακοφαίνονταν. Δεν ξέρω. Έπειτα ο μπαμπάς μου, ναυτικός και αυτός, έφυγε στην θάλασσα. Τότε έλεγε : «Φοβόμουν πως κάποια μέρα θα γυρίσει μόνο η βαλίτσα, χωρίς τον Γιώργο.» αλλά μετά, τα ξέχασε όλα και με έσπρωξε προς το επάγγελμα που την έχει οδηγήσει εδώ.
Μετά από πολύ καιρό γρίνιας και καυγάδων, ξεκίνησα να παρακολουθήσω τα σεμινάρια στην σχολή του Ασπροπύργου. Εκεί συνάντησα «κάθε καρυδιάς καρύδι». Ήταν ένας παππούς, μου διαφεύγει το όνομά του που δούλευε στην Σύρο, σε ένα καρνάγιο με ξύλινες βάρκες. Ήθελε τα χαρτιά για να μπορέσει να πάει σε ψαρόβαρκα για κάποια παραπάνω χρήματα. Θα έκανε και μετά μαθήματα, για να μπορέσει να πάρει το χαρτί για το τιμόνι. Εκεί ήταν και ο γιος ενός εφοπλιστή. Δεν τα έπαιρνε τα γράμματα. Δεν ήθελε να ασχοληθεί. Ακριβό αυτοκίνητο, σκάφος, μπουζούκια… Μαζί του ερχόμουν τα πρωινά. Πήγαινα έξω απ’ το σκάφος που έμενε και πότε πηγαίναμε με το δικό μου, πότε με το δικό του αμάξι.

Θυμάμαι μια κοπελιά, γύρω στα 30. Μητέρα, δούλευε στα ποστάλια, για να θρέψει το παιδί της μιας και χωρισμένη. Μαγκάκι, δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της. Θα είχε περάσει πολλά. Ήταν και ένα άλλο παλικαράκι, αλουμινάς, μαγκάκι και αυτός. «Δεν βγάνει πια το μεροκάματο και έχω τα γραμμάτια του αμαξιού.» έλεγε, καθώς κάθε ένας μας ‘‘έβρισκε από μια δικαιολογία’’ για την επιλογή του αυτή. Ήταν και μια Κρητικιά, αυτή κι αν δεν έπαιρνε τα γράμματα. Τριάντα χρονών, την έστειλε η οικογένειά της στην σχολή, μιας και δεν έβγαζε τα έξοδά της. Δούλευε στα χωράφια, στις ελιές. Αλλά πήγαινε καιρός από το τελευταίο μεροκάματο, δεν είχε πάει καλά και η χρονιά…

Κάπως έτσι λοιπόν, ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Ήθελα να φύγω μακριά, από το σπίτι, από την καθημερινότητα, από όλα, από εμένα. Τελείωσα από φαντάρος και μετά τι; Το χαρτί από την σχολή δεν το έχω ακόμη. Λίγο στην πλάκα, λίγο στον χαβαλέ, βρήκα εταιρεία και να, δεκατέσσερις Μαρτίου, ταξιδεύω για Σεούλ, με άλλα δυο άτομα, δόκιμους μηχανής για να μπούμε στον «Αετό του Νείλου». Καινούργιο πλοίο, ούτε πέντε χρονών, που μοιάζει με μόλις να βγήκε από το ναυπηγείο. Μετά από ένα πολύωρο ταξίδι με το αεροπλάνο, πολύ γέλιο, πειράγματα με τις αεροσυνοδούς και παρατηρήσεις από τους άλλους επιβάτες, φτάσαμε Κορέα, όπου και μας υποδέχτηκε ο ατζέντης της εταιρείας.

Μετά από λίγη ώρα, ήρθαμε στο πλοίο. Μου φαινόταν σαν ψέμα. Ανεβήκαμε και μας είπαν που να μείνουμε. Μιας και ήταν άνθρωποι από την εταιρεία για επιθεώρηση στις καμπίνες μας, θα μέναμε στο «Σουέζ», ένα μικρό δωμάτιο για έξι άτομα. Μας έστειλαν να κοιμηθούμε από τις τρις το μεσημέρι. Ήταν ότι καλύτερο μετά από τόσες ώρες πτήσης. Μπάνιο, φαΐ και ύπνος. Εγώ ξύπνησα γύρω στις τέσσερις τα χαράματα τοπική, μετά από τρις – τέσσερις φορές που άνοιξα τα μάτια μου, αλλά η κούραση με ξανακύλησε στο Μορφέα τα χέρια. Μετά ανέβηκα στο δωμάτιο ελέγχου. Εκεί, με καλημέρισε ο υποπλοίαρχος. Μου είπε να πάω να πάρω πρωινό, καφέ και ό,τι άλλο ήθελα και να ανέβω στην γέφυρα. Γύρω στις έξι και μισή, άρχισαν να έρχονται και άλλοι, οι πιλότοι, ο πλοίαρχος και οι λοιποί. Ήρθαν και έδεσαν τα ρυμουλκά. Μέσα σε λίγα λεπτά, φεύγαμε από τον ντόκο. Μέχρι που να το καταλάβω, είχαμε κιόλας απομακρυνθεί από το λιμάνι. Ταξιδεύαμε!

Η υπόλοιπη μέρα κύλησε ήσυχα, με ενημερώσεις και παρακολούθηση εκπαιδευτικών βίντεο για την ασφάλεια στο πλοίο. Ποια τα πυροσβεστικά συστήματα στο πλοίο, πως λειτουργούν οι σωστικές βάρκες, γυμνάσιο ετοιμότητας εγκατάλειψης πλοίου και πολλά παρόμοια, γέμισαν την μέρα μου. Όλα κυλούν ωραία και συναρπαστικά γρήγορα. Με έβαλαν βάρδια στην γέφυρα, οκτώ με δώδεκα το πρωί και μετά, μία με πέντε, έχω να πηγαίνω στου καπετάνιου, να τον βοηθάω. Μέχρι στιγμής, δεν έχω καταφέρει να ακολουθήσω το πρόγραμμα πιστά, μιας και έχω άλλες δουλειές να κάνω. Έχω να διαβάσω κιόλας πολλά για την εταιρεία και τον τρόπο λειτουργίας της, αλλά που χρόνος.

Προσπαθώ από την πρώτη μέρα να γυμνάζομαι. Έτσι, κάθε απόγευμα, πηγαίνω στο γυμναστήριο, κάνω τις ασκησούλες μου, παίζω το πίνκ-πόνκ μου και ηρεμώ. Μετά, κάνω μπανάκι και μετά το βραδινό, που ενώ κανονικά σερβίρετε στις πέντε, εγώ το παίρνω στις επτά. Η ώρα έχει πάει πια δώδεκα και είκοσι το μεσημέρι, βάση Γκρίνουιτς και πλέον είναι Παρασκευή, δεκαοχτώ του μήνα. Ναι, δεν μπόρεσα να το τελειώσω σε μια μέρα αυτό το μικρό κειμενάκι. Σε λίγες μέρες θα ξαναγράψω και άλλα, αλλά προς το παρόν, έχω διάβασμα.

Ksidias Yiannis



0

Αντιφάσεις

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αισθάνομαι πως πρέπει να γράψω. Νιώθω σαν να χρωστάω σε κάποιον ή να το οφείλω στον ίδιο μου τον εαυτό. Το μεγάλο θέμα μου όμως είναι ότι δεν ξέρω ούτε τι πρέπει να γράψω, μα ούτε και για ποιόν. Ν’ αρχίσω να μιλάω πάλι για μένα, καταντάει μονότονο, βαρετό, κουραστικό και εν τέλει εγωκεντρικό. Όχι δηλαδή ότι απέχει πολύ από την πραγματικότητα μιας κι ένα αίσθημα υπεροψίας το έχω.

Δεν ξέρω αν είναι σαν εμένα και οι υπόλοιποι, να αισθάνονται δηλαδή ότι έχουν ζήσει τόσα πολλά για την ηλικία τους. Νομίζω πως κάθε μέρα της ζωής μου είναι τόσο συγκλονιστική και μοναδική που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να ζήσει αυτά που εγώ έχω ζήσει. Αν κάτσεις όμως και το καλοσκεφτείς, θα παρατηρήσεις ότι κάθε άνθρωπος που έτυχε να γεννηθεί την ίδια ημέρα και ώρα με εμένα, έχει ζήσει ακριβώς τον ίδιο αριθμό ημερών με εμένα. Αν θεωρήσεις ότι κατά μέσο όρο, κοιμόμαστε το ένα τρίτο της ζωής μας, τότε έχουμε σίγουρα ζήσει ίδιο πλήθος ωρών. Αυτό σημαίνει πως δεν θα μπορούσα να ζήσω κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο από αυτόν, από εσένα, από τον οποιονδήποτε.

Επιπλέον, δεδομένου ότι έχουμε ελεύθερη βούληση και την δυνατότητα να τις πραγματοποιούμε, ό,τι έχω καταφέρει, έχει καταφέρει και αυτός, ό,τι έχω επιλέξει να κάνω, έχει επιλέξει, και τέλος, ό,τι έχω αποφασίσει, έχει αποφασίσει. Σίγουρα δεν ζούμε δυο ζωές παράλληλες, τα ‘‘θέλω’’ και τα ‘‘πρέπει’’ μας διαφέρουν κατά πολύ, μα έχουμε πάρει τον ίδιο αριθμό αποφάσεων.

Για να μην γίνομαι κουραστικός, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι, ενώ ζουν την κάθε μέρα τους, με τα προβλήματά τους, τις στιγμές χαράς και ευτυχίας αλλά και τις στιγμές πόνου, θεωρούν ότι ζουν κάτι λιγότερο ή περισσότερο από άλλους. Ότι δηλαδή κάποιες στιγμές έχουν μεγαλύτερο ειδικό βάρος από άλλες ή ότι τα προβλήματα μπορούν να συγκριθούν.

Ο καθένας μας ζει ό,τι αντέχει, κάνει ό,τι μπορεί, ονειρεύεται αυτό που επιθυμεί και προσπαθεί όσο του το επιτρέπουν οι συνθήκες. Έτσι, λοιπόν, εφόσον όλοι μας φτάνουμε στα όρια μας, εφόσον όλοι μας μοχθούμε όσο έχουμε ακόμα δύναμη εσωτερική και σωματική, είμαστε όλοι ίδιοι. Τι κι αν τα όριά μας είναι διαφορετικά; Τι κι αν διαφέρει η σωματική μας δύναμη ή η δύναμη των ‘‘θέλω’’ μας; Το πείσμα μας, μας κάνει να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας και να κάνουμε υπεράνθρωπα πράγματα.

Έτσι, όλοι μας είμαστε ίδιοι, ίσοι απέναντι στον άλλο. Όλοι είμαστε ένα. Όλοι, ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητας, ηλικίας, οικονομικής κατάστασης, καταγωγής, δεν διαφέρουμε από τους άλλους. Τότε γιατί υπάρχουν αυτές οι αντιθέσεις; Γιατί υπάρχει αυτή η εκμετάλλευση; Γιατί υπάρχει αυτός ο πόνος και η μιζέρια; Είναι ερωτήσεις που δεν κατάφερα ποτέ να απαντήσω και πλέον έχω πάψει ν’ αναρωτιέμαι, να ψάχνομαι και να ψάχνω να βρω απαντήσεις που να δικαιολογούν επαρκώς τέτοια φαινόμενα. Έχω πάψει πλέον να ελπίζω σε κάτι καλύτερο.

Τι τραγικό, στα είκοσι έξι μου να έχω χάσει την ελπίδα. Τι ειρωνεία, ένας νέος άνθρωπος, που θα έπρεπε να είναι γεμάτος όνειρα, ψυχική δύναμη για να κάνει την ανατροπή, γεμάτος ελπίδα και πάθος για το αύριο κυνηγώντας το όνειρό του, να πιστεύει μόνο στο σήμερα, να συμβιβάζεται με την υπάρχουσα κατάσταση και να έχει την δύναμη μόνο να σηκωθεί γι’ ακόμα μια μέρα από το κρεβάτι. Αλήθεια, δεν πιστεύω πως είμαι ο μόνος, ούτε και πως θα μείνω έτσι για πάντα.

Αλήθεια, τι μπορεί να γίνει αν όλοι όσοι αισθανόμαστε το ίδιο (και δεν είμαστε αμελητέα ποσότητα) ξεσηκωθούμε ξαφνικά, σαν πυροτέχνημα, αναζητώντας την ελπίδα για το αύριο ή ακόμα χειρότερα, απαιτώντας τα χαμένα μας «χθες»; Τι μπορεί να γίνει τότε, που όλοι εμείς που δεν έχουμε ούτε να χάσουμε κάτι μα ούτε και να κερδίσουμε, υψώσουμε το ανάστημά μας; Ποιες θα είναι οι κοινωνικές επιπτώσεις αν όλοι όσοι δεν φοβόμαστε να χάσουμε κάτι απ’ αυτά που έχουμε ή να κερδίσουμε κάτι απ’ αυτά που δικαιούμαστε, τα διεκδικήσουμε; Ρωτάω όλα αυτά γιατί θυμάμαι μια φράση που άκουσα κάποτε, ότι δηλαδή «το χειρότερο θηρίο, είναι ο άνθρωπος χωρίς ενδοιασμούς, αυτός που δεν ελπίζει σε κάτι καλύτερο ή χειρότερο, αυτός που δεν έχει ούτε να χάσει, ούτε να κερδίσει κάτι, αυτός που δεν φοβάται, ο αδίστακτος». Γιατί, όπως είπε και ο Καζαντζάκης, «Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος.».

Και κάπως έτσι ξεκινούν οι επαναστάσεις, από ανθρώπους μικρούς, από ανθρώπους ανήμπορους και ξεγραμμένους, με μόνο όπλο, τη δύναμη της ψυχής . Όλη η ενέργεια τους, ενώνεται σαν μια τεράστια πύρινη μπάλα και καταπνίγει στις φλόγες της ό,τι τολμήσει να μπει στο δρόμο της.

Τώρα θα πει κανείς, πως από αλλού ξεκίνησα και αλλού έχω φτάσει. Κι όμως, όλα έχουν το λόγο τους, το λόγο που δημιουργήθηκαν και υπάρχουν. Μπορεί άμεσα να μην μπορούμε να τον καταλάβουμε, αλλά σίγουρα θα φανεί κάποια στιγμή. Έτσι λοιπόν, θεωρώ πως πλέον είμαι σε μια περίοδο της ζωής μου, που είμαι ελεύθερος, ξεκομμένος από εμπάθειες, αντιπάθειες και προκαταλήψεις, ολοκληρωμένος από ό,τι έχω ήδη ζήσει και έχω καταφέρει, δίχως το αίσθημα μετάνοιας, χωρίς να χρωστάω συγγνώμη σε κάποιον άλλο πέρα του εαυτού μου. Μια συγγνώμη που ποτέ δεν θα πω, μια συγγνώμη που ποτέ δεν θα δεχτώ, μια συγγνώμη που ποτέ δεν θα ζητήσω, μια συγγνώμη που θα απαιτήσω.

Υ.Γ. Έρχεται ιστοριούλα, σαν το προηγούμενο…



4

Το γιορτάσαμε!

Την τιμήσαμε λοιπόν εχτές την ονομαστική εορτή του φίλου Yiannis Ksidias. Ο τύπος μιλάμε δεν παίζεται. Έκατσε και μας μαγείρεψε κανονικά και με το νόμο. Όχι ξεπέτες και λύσεις ανάγκης, αλλά φαγιά κανονικότατα. Ορεκτικό, σαλάτα, κυρίως και επιδόρπιο. <Μαζέψτε υπογραφές να τον στείλουμε Love Bites, θα τους πάρει και τα κορίτσια και τα φράγκα!>. Δείτε και ζηλέψτε (γυναίκες τρεχάτε γιατί άντρες που να σας μαγειρεύουν δεν θα βρείτε πολλούς...) :


Μανιτάρια πεντανόστιμα, ό,τι πρέπει για ορεκτικό!

Χοιρινό μπούτι στο φούρνο με πατάτες και πορτοκάλι. Εξαίσιο!

Πατάτες με κρεμμύδι και διάφορα άλλα, πάρα πολύ καλές!

Δυστυχώς δεν βγήκε στη φωτο η γκουρμεδιάρικη σαλάτα. Πρέπει να σας πω ότι αν και δεν δοκίμασα γιατί δεν μου πολυαρέσουν τα φρούτα στη σαλάτα, ήταν εντυπωσιακή αφού είχε μέσα σπανάκι, ρόκα, ρόδι και μήλο!

Το παληκάρι έφτιαξε και γλυκάκι:


Δεν φαίνονται καλά εδώ αλλά τελοσπάντων. Σοκολατομπουκιές by Yiannis με ένα μυστικό κρυμμένο μέσα τους <κάστανο>.

Χοντρουλίνο είσαι τρέλα! Σ’ ευχαριστούμε για όλα!



11

Είναι ωραίο...


-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο που είναι η φωνή της λογικής, όταν μέσα σου έχει εγκατασταθεί το παράλογο εδώ και πολλά χρόνια....

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο, με τον οποίο να μοιράζεστε την ίδια κατάσταση με τις σχέσεις σας και να σας διακατέχουν οι ίδιες αγωνίες....

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο που καταλαβαίνει τα μεθυσμένα λόγια σου γιατί πολύ απλά ξέρει και τις νηφάλιες σκέψεις σου...

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο που πιστεύει ότι οι θεωρίες σου θα γίνουν πράξη, όταν εσύ δεν έχεις ιδέα πως να τις κάνεις πράξη...

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο, που όταν τελειώνει η βότκα βολεύεται και με ρούμι...

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο, που λατρεύει την μακαρονοσαλάτα σου με τόνο...

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο, που του είναι τόσο δύσκολο να "ανοιχτεί" σε τρίτους και εσύ κρατάς ένα απο τα κλειδιά της καρδιάς του...

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο, που σε κράζει για τις υπερβολές σου και σε επιβραβεύει για τις ζωγραφιές σου...

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο, που φοράει ότι χαζό κόσμημα σχεδιάσεις για αυτόν...

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο,που σε βοηθάει να κατουρίσεις όταν είσαι τύφλα στο μεθύσι...

-Είναι ωραίο να έχεις ένα φίλο, με δύο πανέμορφα πράσινα μάτια...

-Είναι ωραίο αυτός ο φίλος να είναι πραγματικός και όχι φανταστικός...

Ποπάκι, ξέρω θα με σκυλοβρίσεις αν και όποτε το δεις αυτό αλλά...είναι ωραίο να με σκυλοβρίζεις καμιά φορά!!!



5

Πολύχρωμος!

Η φωνή του μαιευτήρα ακούστηκε από το βάθος: "Έξι τετρακόσια, να τ' αφήσω;". Μόλις είχε έρθει στον κόσμο ένα μωρό διαφορετικό από τα άλλα. Το ημερολόγιο έγραφε 3 Ιούνη του 1985. Ήταν ο Ksidias Yiannis, ο άνθρωπος που έμελλε να γίνει κολλητός μου και να τον ανέχομαι μέχρι και σήμερα.

***

Τώρα βέβαια τον ανέχομαι ή με ανέχεται είναι σχετικό. Η αλήθεια είναι ότι έχει εκείνα τα χαρακτηριστικά που εμένα είτε μου λείπουν εντελώς, είτε τα έχω σε μικρή ένταση και γι'αυτό μάλλον είμαστε και κολλητοί τόσα χρόνια. Είναι επικοινωνιακός, είναι αυθόρμητος, είναι πολυλογάς, ενθουσιάζεται εύκολα. Πάνω από όλα είναι μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ καρδιά, αυτό που λέμε ΨΥΧΑΡΑ! Και αυτό δεν ανταλλάσσεται με τίποτα!

***

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι τόσο χοντρός που να δικαιολογείται το προσωνύμιο που του έχουμε κολλήσει (κυρίως εγώ το ξεκίνησα και έμεινε). Αντιθέτως, μάλλον φυσιολογικό θα τον έλεγε κανείς. Αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι δείγμα των πολύ δυνατών και ειλικρινών φιλιών είναι το να βγαίνουν παρατσούκλια που να επιβιώνουν στο χρόνο χωρίς να παρεξηγείται κανείς.

***

Μιας και πιάσαμε λοιπόν τα επετειακά, εορταστικά, ευχητήρια, γούτσου-γούτσου ποστ, ας τα ολοκληρώσουμε σήμερα λέγοντας ένα μεγάλο ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στον φίλο μας και συνμπλόγκερ Γιάννη!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΕ!



ΥΓ
: Για να σας φεύγουν και οι απορίες μπορείτε να δείτε φωτο του Yianni εδώ και να τον ακούσετε να παραληρεί εδώ. (σε κάρφωσα κουφάλα!)



4

Δήλωνω παρών - απών και γύρω γύρω...

Καλησπέρα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη...

καλησπέρα εδώ, καλησπέρα εκεί, καλησπέρα και πιο πέρα...

καλησπέρα σε εσάς, καλησπέρα σε εμάς, καλησπέρα στους in και καλησπέρα στους απ' έξω...

δηλώνω παρών σε όλο τον κόσμο και απών από την Ελλάδα.

Λυπάμαι για την απουσία μου, από τα πάτρια εδάφη και το blog, αλλά είχα τόσα πράγματα να κάνω ( και ακόμα έχω ) και τόσα πράγματα να πω ( και έχω να πω πολλά περισσότερα ).

Αρχικά είχα πάει στο


στη Λαμία... ενδεικτικά δείτε πόσο "χάλια" πέρασα...


Τι είναι τώρα το Headco Reloaded '09 : είναι το μεγαλύτερο ελληνικό ετήσιο συνέδριο της AIESEC στο οποίο μαζεύονται άτομα από τα 6 πανεπιστήμια της Ελλάδας όπου υπάρχει η AIESEC με σκοπό να ανταλλάξουν απόψεις, να γνωρίσουν νέα πράγματα, να συμμετέχουν σε δραστηριότητες και γενικότερα να "κοινωνικοποιηθούν" και να γνωρίσουν "τα δρώμενα" στην αγορά εργασίας, μέσω παρουσιάσεων και διαλέξεων από εταιρίες (πχ PWC).

Μετά συμμετείχα σε πρόγραμμα του...


που έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες του Βελγίου. Και εκεί πέρασα χάλια...




Τι ήταν το "Shlow Camp" που συμμετείχα: πρόγραμμα του ETSC που σκοπό έχει να αφυπνίσει τους νέους σε θέματα οδικής ασφάλειας, να παρέχει τις απαραίτητες γνώσεις και να υποστηρίξει τους συμμετέχοντες στο έργο (project) που θα πραγματοποιήσουν στην χώρα τους.

Τώρα Χίο, για λίγο, μέχρι το Σάββατο το πρωί. Λίγο πριν φύγω για...


την Σμύρνη της Τουρκίας, όπου και θα συμμετέχω στην ανοιχτή συζήτηση με το πανεπιστήμιο της Σμύρνης πάνω σε τοπικά τους ζητήματα, σε κοινωνικά ζητήματα που απασχολούν τους εκεί φοιτητές και που μας επηρεάζουν μιας και είμαστε γείτονες τους...

Αυτά προς το παρόν...

Λίστα ιστολογίων

Powered by Blogger. Theme: TheBuckmaker, Kredit online, Tyrol. Converted by Wordpress To Blogger for WP Blogger Themes. Sponsored by iBlogtoBlog.