uzuburu-buru

Calendar 2

2011-11-06T12:15:00.001+02:00

It’s quite strange as a feeling, not to write for long. All this time, I gathered so many experiences living my recent adventure, that now I face the problem, what to write first and what later. It’s so common for me, to keep in such a mess my mind, not to be able to keep my thoughts in order. Scenes, moments and images are tangled so hard, that is impossible to organize them. Scenes from here and there, from Korea to Egypt, from Japan to the west coast of Africa and towards back again. Five months at sea, with only ten days of them, reaching land and even though, I am full of images. From the deep blue sea to the sky’s light blue, this world is so amazing. It hides its beauty in every corner, till somebody finally decides to discover it. Then, you lay your hands and you grasp the most amazing of god’s creations.

It’s almost midnight local hour, sailing in the Indian Ocean. The weather is rough, showing us some of its power. The last ten days, it’s just like that. Our cargo is slashing hard in the tanks, making really scary sounds and gives us the feeling of an earthquake. Even though I have been informed for such unexpected events, it was and still is hard every such time. Although we changed our course and our speed, so to have the weather from the front side, and be part of the swell’s frequency, we still have some problems in that but we work on it. The officers and the crew have told me plenty of life stories, in similar conditions or worst and that makes it creepier.

What to say about all these people. Each and every one of them is so special. They look like puzzle pieces which you have to put them wised on the table, so to see the big picture. The big issue is to have a vessel that is working, with people onboard that feel like part of a team. But like as on the puzzles, some pieces cannot connect with others and others are very tricky and can connect with more, explaining why you can face some kid’s style conflicts and some strong friendship. Greeks, Egyptians, Ukrainians, Spanish and Philippine, are the nationalities of these great people. Each one is carrying his own tradition, way of life and mentality, making this combination an amazing enterprise.

People sign on and off every now and then, following their rotation and their needs but in the end of the day, the vessel is going closer and closer to the next destination. I saw different kind of personnel’s changes, from captain to an ordinary seaman, coming from different nationalities and for different disembarkation reasons. Every time is different and a new piece is coming to replace the previous puzzle piece. Some times that change is more successful than others, bringing more happiness among the on board personnel, some others no. Even then, the puzzle is so unique that can absorb any great differences so to keep always the mood above some certain limits.

Therefore, during the Saturday’s party, you could see some watching copied entertainment TV shows or some others singing, joining their day off. Each one has his unique way of having fun in such limited conditions. Of course, working on an iron giant like this one, is far better than few decades ago, provided by few entertainment equipment and devices, trying to make our life better and more joyful.

Few years ago, when I worked for this company as a trainee in the new buildings department, I was checking drawings, charts and specifications, making comments and changes, without being able to understand their effect. I could only see some changes in lines, in shapes or in dimensions, all plotted on piece of paper, but nothing more. So just try to place yourself in my shoes, when I first saw the vessel in Korea. A three hundred meters long and more than forty meters tall iron giant, without mentioning the eleven meters draught; a super structure that I entrusted to carry my life for these months.

These months that passed quicker than an eye blink, gave me plenty and different kind of experiences. From the tour around the engine, to the extra measures for the pirate zone, from the inspection of the lowest passage of the vessel (duck kill), between the hull and the bottom of the tanks, till the separation of the garbage before putting them in the incinerator, each and every place on the vessel, made me more familiar with the engineering staffs I been studying these years, made me more aware about the everyday dangers the seamen face, brought me closer to what my father was facing the years he was working in this industry.

It’s quite rough as a profession that’s why I totally respect the seamen. It’s very hard for us to understand them, to be in their shoes. Leaving back the people they love, the comfort of their house and every social activity and join a mega structure, travelling around the globe in its endless voyage. As for the possibility to hang out during port, well, this happens once per month and in combination with many different factors, including not having a watch. Furthermore, it’s the feeling you have that you are on board a possible bomb. It’s quite amazing by its self as a number if you could only think that the impact of a potential explosion is six times bigger than the one of a nuclear bomb. Scary e!?

Well, the scariest think is to keep controlled your mind and your emotions. For this time of period you are on board a vessel, you have to act only professionally in any occasion, kind of impossible for people like me. But I think I made it up well these months. From time to time, I was thinking my family, those that I left behind and those that passed away. I was thinking my friends, the ones who often remember me and those they don’t. Different kind of moments and events were showing up from time to time as a logical consequence, while I was looking pictures and videos from different places.

A great escape from the vessel’s reality is when you have free time and you play a list of songs you have connected with places and moments. I had plenty of such moments. I used to close my eyes and let my mind travel away. I was dreaming the things I could do after that, the things I have done I have regretted, those that I was in love and those I was in great anger. It was like a minds drug, to bring in my mind’s surface, moments I spent with good friends, the games with my dog, even the fights with my brother when we were kids.

But all the adventures after making their circle, they come again in the same moment, the start. It’s that great time when you have to start a new circle, completing the previous one and start drawing the line of the new one. Now, I have to leave behind the good and the bad moments and change the chart on my life’s voyage; I am sailing directly to the unknown again. Till the end of my next adventure, I wish to each and every one of you, to go for your dreams, to chase them as much as you can and never to quit, even the odds are against you.
Cheers my friends!!!

Ksidias Yiannis

Calendar 1

2011-10-25T12:14:00.002+03:00

Τετάρτη 16 Μαρτίου, 20:23 (UTC)

Πριν λίγο ξύπνησα, γιατί ο Μαχμούτ, ο συγκάτοικός μου, άναψε το φως και σηκώθηκε για να διαβάσει. Εδώ που είμαστε τώρα είναι εννιά ώρες μπροστά από την διεθνή ώρα. Ήμασταν στην Σεούλ της Κορέας και τώρα πηγαίνουμε στην Σιγκαπούρη, για να πάρουμε πετρέλαιο για την μηχανή και μετά πάμε κάπου στην Νιγηρία, δεν θυμάμαι. Τόσες πληροφορίες και ονόματα, που να τα συγκρατήσω.

Όλα ξεκίνησαν πριν μπω φαντάρος, ένα χρόνο πριν, όταν η μητέρα μου με παρότρυνε να βγάλω ναυτικό φυλλάδιο. Δεν μπορώ να την καταλάβω. Μεγάλωσε με τον πατέρα της να λείπει σχεδόν πάντα, καλοκαίρια και γιορτές. Πολλές φορές έπαιρνε και την γυναίκα του μαζί και εκείνες έμεναν με την γιαγιά τους. Μου είχε πει πως δεν τις άρεσε και πως της κακοφαίνονταν. Δεν ξέρω. Έπειτα ο μπαμπάς μου, ναυτικός και αυτός, έφυγε στην θάλασσα. Τότε έλεγε : «Φοβόμουν πως κάποια μέρα θα γυρίσει μόνο η βαλίτσα, χωρίς τον Γιώργο.» αλλά μετά, τα ξέχασε όλα και με έσπρωξε προς το επάγγελμα που την έχει οδηγήσει εδώ.
Μετά από πολύ καιρό γρίνιας και καυγάδων, ξεκίνησα να παρακολουθήσω τα σεμινάρια στην σχολή του Ασπροπύργου. Εκεί συνάντησα «κάθε καρυδιάς καρύδι». Ήταν ένας παππούς, μου διαφεύγει το όνομά του που δούλευε στην Σύρο, σε ένα καρνάγιο με ξύλινες βάρκες. Ήθελε τα χαρτιά για να μπορέσει να πάει σε ψαρόβαρκα για κάποια παραπάνω χρήματα. Θα έκανε και μετά μαθήματα, για να μπορέσει να πάρει το χαρτί για το τιμόνι. Εκεί ήταν και ο γιος ενός εφοπλιστή. Δεν τα έπαιρνε τα γράμματα. Δεν ήθελε να ασχοληθεί. Ακριβό αυτοκίνητο, σκάφος, μπουζούκια… Μαζί του ερχόμουν τα πρωινά. Πήγαινα έξω απ’ το σκάφος που έμενε και πότε πηγαίναμε με το δικό μου, πότε με το δικό του αμάξι.

Θυμάμαι μια κοπελιά, γύρω στα 30. Μητέρα, δούλευε στα ποστάλια, για να θρέψει το παιδί της μιας και χωρισμένη. Μαγκάκι, δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της. Θα είχε περάσει πολλά. Ήταν και ένα άλλο παλικαράκι, αλουμινάς, μαγκάκι και αυτός. «Δεν βγάνει πια το μεροκάματο και έχω τα γραμμάτια του αμαξιού.» έλεγε, καθώς κάθε ένας μας ‘‘έβρισκε από μια δικαιολογία’’ για την επιλογή του αυτή. Ήταν και μια Κρητικιά, αυτή κι αν δεν έπαιρνε τα γράμματα. Τριάντα χρονών, την έστειλε η οικογένειά της στην σχολή, μιας και δεν έβγαζε τα έξοδά της. Δούλευε στα χωράφια, στις ελιές. Αλλά πήγαινε καιρός από το τελευταίο μεροκάματο, δεν είχε πάει καλά και η χρονιά…

Κάπως έτσι λοιπόν, ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Ήθελα να φύγω μακριά, από το σπίτι, από την καθημερινότητα, από όλα, από εμένα. Τελείωσα από φαντάρος και μετά τι; Το χαρτί από την σχολή δεν το έχω ακόμη. Λίγο στην πλάκα, λίγο στον χαβαλέ, βρήκα εταιρεία και να, δεκατέσσερις Μαρτίου, ταξιδεύω για Σεούλ, με άλλα δυο άτομα, δόκιμους μηχανής για να μπούμε στον «Αετό του Νείλου». Καινούργιο πλοίο, ούτε πέντε χρονών, που μοιάζει με μόλις να βγήκε από το ναυπηγείο. Μετά από ένα πολύωρο ταξίδι με το αεροπλάνο, πολύ γέλιο, πειράγματα με τις αεροσυνοδούς και παρατηρήσεις από τους άλλους επιβάτες, φτάσαμε Κορέα, όπου και μας υποδέχτηκε ο ατζέντης της εταιρείας.

Μετά από λίγη ώρα, ήρθαμε στο πλοίο. Μου φαινόταν σαν ψέμα. Ανεβήκαμε και μας είπαν που να μείνουμε. Μιας και ήταν άνθρωποι από την εταιρεία για επιθεώρηση στις καμπίνες μας, θα μέναμε στο «Σουέζ», ένα μικρό δωμάτιο για έξι άτομα. Μας έστειλαν να κοιμηθούμε από τις τρις το μεσημέρι. Ήταν ότι καλύτερο μετά από τόσες ώρες πτήσης. Μπάνιο, φαΐ και ύπνος. Εγώ ξύπνησα γύρω στις τέσσερις τα χαράματα τοπική, μετά από τρις – τέσσερις φορές που άνοιξα τα μάτια μου, αλλά η κούραση με ξανακύλησε στο Μορφέα τα χέρια. Μετά ανέβηκα στο δωμάτιο ελέγχου. Εκεί, με καλημέρισε ο υποπλοίαρχος. Μου είπε να πάω να πάρω πρωινό, καφέ και ό,τι άλλο ήθελα και να ανέβω στην γέφυρα. Γύρω στις έξι και μισή, άρχισαν να έρχονται και άλλοι, οι πιλότοι, ο πλοίαρχος και οι λοιποί. Ήρθαν και έδεσαν τα ρυμουλκά. Μέσα σε λίγα λεπτά, φεύγαμε από τον ντόκο. Μέχρι που να το καταλάβω, είχαμε κιόλας απομακρυνθεί από το λιμάνι. Ταξιδεύαμε!

Η υπόλοιπη μέρα κύλησε ήσυχα, με ενημερώσεις και παρακολούθηση εκπαιδευτικών βίντεο για την ασφάλεια στο πλοίο. Ποια τα πυροσβεστικά συστήματα στο πλοίο, πως λειτουργούν οι σωστικές βάρκες, γυμνάσιο ετοιμότητας εγκατάλειψης πλοίου και πολλά παρόμοια, γέμισαν την μέρα μου. Όλα κυλούν ωραία και συναρπαστικά γρήγορα. Με έβαλαν βάρδια στην γέφυρα, οκτώ με δώδεκα το πρωί και μετά, μία με πέντε, έχω να πηγαίνω στου καπετάνιου, να τον βοηθάω. Μέχρι στιγμής, δεν έχω καταφέρει να ακολουθήσω το πρόγραμμα πιστά, μιας και έχω άλλες δουλειές να κάνω. Έχω να διαβάσω κιόλας πολλά για την εταιρεία και τον τρόπο λειτουργίας της, αλλά που χρόνος.

Προσπαθώ από την πρώτη μέρα να γυμνάζομαι. Έτσι, κάθε απόγευμα, πηγαίνω στο γυμναστήριο, κάνω τις ασκησούλες μου, παίζω το πίνκ-πόνκ μου και ηρεμώ. Μετά, κάνω μπανάκι και μετά το βραδινό, που ενώ κανονικά σερβίρετε στις πέντε, εγώ το παίρνω στις επτά. Η ώρα έχει πάει πια δώδεκα και είκοσι το μεσημέρι, βάση Γκρίνουιτς και πλέον είναι Παρασκευή, δεκαοχτώ του μήνα. Ναι, δεν μπόρεσα να το τελειώσω σε μια μέρα αυτό το μικρό κειμενάκι. Σε λίγες μέρες θα ξαναγράψω και άλλα, αλλά προς το παρόν, έχω διάβασμα.

Ksidias Yiannis

Why never to ask favours from the designer

2010-12-13T15:02:00.000+02:00

Story goes :

Shannon (the secretary) has lost her cat and has asked David (the graphic designer) to help with a lost poster. This is their email correspondence...
Read from top to bottom….

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 9.15am
To: David Thorne
Subject: Poster

Hi
I opened the screen door yesterday and my cat got out and has been missing since then so I was wondering if you are not to busy you could make a poster for
me. It has to be A4 and I will photocopy it and put it around my suburb this afternoon.

This is the only photo of her I have she answers to the name Missy and is black and white and about 8 months old. missing on Harper street and my phone number.
Thanks Shan.

From:David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 9.26am
To: Shannon Walkley
Subject: Re: Poster

Dear Shannon,
That is shocking news.
Although I have two clients expecting completed work this afternoon, I will, of course, drop everything and do whatever it takes to facilitate the speedy return of
Missy.
Regards, David.

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 9.37am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Poster

yeah ok thanks. I know you dont like cats but I am really worried about mine. I have to leave at 1pm today.

From: David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 10.17am
To: Shannon Walkley
Subject: Re: Re: Re: Poster

Dear Shannon,
I never said I don't like cats. Attached poster as requested.
Regards, David.

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 10.24am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Poster

yeah thats not what I was looking for at all. it looks like a movie and how come the photo of Missy is so small?

From: David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 10.28am
To: Shannon Walkley
Subject: Re: Re: Re: Re: Poster

Dear Shannon,
It's a design thing. The cat is lost in the negative space.
Regards, David.

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 10.33am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Poster

Thats just stupid. Can you do it properly please? I am extremely emotional over this and was up all night in tears. you seem to think it is funny. Can you make
the photo bigger please and fix the text and do it in colour please. Thanks.

From: David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 10.46am
To: Shannon Walkley
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Poster

Dear Shannon,
Having worked with designers for a few years now, I would have assumed you understood, despite our vague suggestions otherwise, we do not welcomeconstructive criticism. I don't come downstairs and tell you how to send text messages, log onto Facebook and look out of the window. I have amended andattached the poster as per your instructions.
Regards, David.

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 10.59am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Poster

This is worse than the other one. can you make it so it shows the whole photo of Missy and delete the stupid text that says missing missy off it? I just want it to
say Lost.

From: David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 11.14am
To: Shannon Walkley
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Poster

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 11.21am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Poster

yeah can you do the poster or not? I just want a photo and the word lost and the telephone number and when and where she was lost and her name. Not like a
movie poster or anything stupid. I have to leave early today. If it was your cat I would help you. Thanks.

From: David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 11.32am
To: Shannon Walkley
Subject: Awww

Dear Shannon,
I don't have a cat. I once agreed to look after a friend's cat for a week but after he dropped it off at my apartment and explained the concept of kitty litter. I
have attached the amended version of your poster as per your detailed instructions.
Regards, David.

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 11.47am
To: David Thorne
Subject: Re: Awww

Thats not my cat. where did you get that picture from? That cat is orange. I gave you a photo of my cat.

From: David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 11.58am
To: Shannon Walkley
Subject: Re: Re: Awww

I know, but that one is cute. As Missy has quite possibly met any one of several violent ends, it is possible you might get a better cat out of this. If anybody calls
and says "I haven't seen your orange cat but I did find a black and white one with its hind legs run over by a car, do you want it?" you can politely decline and
save yourself a costly veterinarian bill.
Regards, David.

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 12.07pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Awww

Please just use the photo I gave you.

From: David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 12.22pm
To: Shannon Walkley

Subject: Re: Re: Re: Re: Awww

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 12.34pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Awww

I didnt say there was a reward. I dont have $2000 dollars. What did you even put that there for? Apart from that it is perfect can you please remove the reward
bit. Thanks Shan.

From: David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 12.42pm
To: Shannon Walkley
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Awww

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 12.51pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Awww

Can you just please take the reward bit off altogether? I have to leave in ten minutes and I still have to make photocopies of it.

From: David Thorne
Date: Monday 21 June 2010 12.56pm
To: Shannon Walkley
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Awww

From: Shannon Walkley
Date: Monday 21 June 2010 1.03pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Awww

Fine. That will have to do.

Δίκοπος...

2010-12-11T16:57:00.001+02:00

Διπλή ζωή ή ζωή διπλή, είναι το ερώτημα που έχω στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Πώς μπορεί κάποιος να περιγράψει αυτό που βιώνω, την καθημερινότητά μου;

Ζω δύο διαφορετικές ζωές, έστω την Α και την Β. Η πρώτη είναι αυτή που ξέρουν όσοι με ξέρουν καλά, τις ώρες που περνάμε, τις στιγμές που ζω μαζί τους, τις εντάσεις μας, τις χαρές μας, τις Κυριακές στο χωριό. Είναι εκείνη η ζωή που μου θυμίζει πως είμαι μέρος του συστήματος, γρανάζι στην καλοκουρδισμένη μηχανή του, βολεμένος στην δερμάτινη παχιά καρέκλα, στο ξύλινο, με μεταλλικές λεπτομέρειες, γραφείο μου.

Είναι εκείνη η ζωή που με έβαλαν από μικρό να ονειρευτώ, να αγωνιστώ να αποκτήσω, με τις σπουδές μου και τα πτυχία, κορνιζωμένα στον τοίχο πίσω μου, σαν σε κάτι κολάζ που κάνει η κόρη μου με κομμάτια εφημερίδων, που μετά την παρουσίασή τους στην τάξη της, οδεύουν προς τον κάδο ανακύκλωσης. Ό,τι με έβαλαν να αγοράσω και να καταναλώσω, τα αμέτρητα ‘‘έξυπνα αντικείμενα’’ (gadgets) που ποτέ δεν έμαθα τη χρηστικότητά τους, η αλλαγή του αυτοκινήτου μου κάθε δύο χρόνια, για να ‘‘μπαίνω’’ στο μάτι του γείτονα, η κατανάλωση ουίσκι, μόνο δώδεκα ετών και άνω…

Μα η άλλη μου ζωή, η δεύτερη, είναι αυτή που κάνω στα κρυφά, κάτω απ’ το πάπλωμά μου, με παρέες που δεν με ζουν καθημερινά, με τους διαδικτυακούς μου φίλους σε μυστικές σελίδες και ηλεκτρονικά ημερολόγια. Σ’ αυτή μου την ζωή, είμαι πυρσός της επανάστασης, της αλλαγής και της ανανέωσης. Είμαι αυτός που δεν ακολουθεί, που σκέφτεται ρηξικέλευθες ιδέες. Είμαι η πέτρα που πέφτει στην ηρεμία της λίμνης και δημιουργεί τον κυματισμό που έπεται.

Εδώ, τα λευκά και τα μαύρα τα φοράω συνειδητά, το κόκκινο στους τοίχους δεν αποτελεί νέα λέξη της μόδας αλλά επιλογή. Σ’ αυτή μου τη ζωή, η γραμμή που χωρίζει το νόμιμο απ’ το παράνομο, μετατοπίζεται ανάλογα με τις ισχύουσες συνθήκες. Εδώ, νοιώθω ελεύθερος, μακριά από τους περιορισμούς που μου θέτουν. Νοιώθω να ταξιδεύω σε μέρη που δεν μπορείς να φανταστείς, να γυρίζω μες στου μυαλού μου τους προορισμούς, χωρίς φραγμούς, εμπόδια και ηθικές δικλίδες.

Σ’ αυτή μου την ζωή, κάνω όλα εκείνα που προσπαθούσαν μεθοδευμένα να μου απαγορεύσουν, όλα όσα περιθωριοποιούσαν και κατέκριναν, εκείνα που δεν θα έπρεπε να αποτελούν κομμάτι της ‘‘ευσυνείδητης’’ ζωής μου, αυτά που προσπαθούν να εξορκίσουν με σταυρούς, θαύματα και αγιασμούς. Εδώ αγαπάω τους φόβους μου κι ερωτεύομαι τις ενοχές μου, φέρνω στη ζωή όλες τις θαμμένες πονηρές και πρόστυχες σκέψεις και φροντίζω επιμελώς να τις ταΐζω από τις εκρήξεις αδρεναλίνης και θυμού.

Μέρες τώρα είναι που κατατρέχει το μυαλό μου αυτό το ερώτημα, τι πραγματικά κάνω, ζω σε δύο διαστάσεις μπερδεύοντας το παρόν με το μέλλον, ώστε να παίρνω όσο περισσότερο μπορώ και από τα δύο, ή κάθομαι και υποκρίνομαι στον εαυτό μου, έναν ψεύτικο εαυτό; Τι πράγματι είναι αλήθεια και ποια από τις δύο εκφάνσεις της ζωής μου είναι αυτή που με γεμίζει πραγματικά; Ή μήπως η μια συμπληρώνει την άλλη ώστε στο τέλος να μπορώ να πω ότι τα έζησα όλα ή μήπως δρω έτσι από αντίδραση για το ‘‘εγώ’’ μου που ποτέ μου δεν ανακάλυψα;

Θέλω πολύ να μάθω, τι αλήθεια συμβαίνει μ’ εμένα και τον τρόπο που ζω, ή τελικά και αυτό μου το δίλημμα, είναι αποτέλεσμα της ζωής μου και κόλπο του συστήματος, ώστε να με επαναφέρει στις τάξεις του;

Ο κυρ Νίκος, ο ψαράς...

2010-11-27T19:59:00.000+02:00

Κοιτάει πάλι στον καθρέφτη. Γι’ ακόμα μια φορά βλέπει το παρελθόν να ξεμακραίνει και το μέλλον φαντάζει σαν σήμερα όσο ποτέ άλλοτε. Βλέπει στον καθρέφτη τον δεκαοχτάρη που, χωρίς ενδοιασμούς, φραγμούς και όρια, ζει τη ζωή του δίχως αύριο. Ζει το κάθε παρόν σαν να είναι το τελευταίο του σήμερα. Είναι μοναδικό συναίσθημα κάθε μέρα, όταν κοιτάς εκεί, να ρωτάς τον εαυτό σου «Τι βλέπεις;» και να περιμένεις απάντηση. Να βλέπεις μέσα σε ένα κομμάτι γυαλί, τα πριν, τα μετά, τα έτσι, τους λόγους, τις αιτίες, τα αλλιώς, τα επειδή, αλλά απάντηση να μην παίρνεις.

Χαμογελάει ∙ είναι μια κίνηση του προσώπου που του θυμίζει πως είναι ακόμα ζωντανός. Είναι αυτή η κίνηση, που φέρνει στο μυαλό τις πιο πρόσφατες χαρούμενες στιγμές, που κινεί όλους τους μύες, που στέλνει διαφορετικές ηλεκτρικές ενοχλήσεις σε όλα τα κύτταρα. Είναι αυτή η πράξη που τον ξαναφέρνει πίσω στα εφηβικά του χρόνια, στην ηλικία που αισθάνεται.

Ο κυρ Νίκος δεν είναι ο συνηθισμένος παππούς. Ξεφεύγει απ’ τα καθιερωμένα και τα τετριμμένα, γι’ αυτόν το λόγο, δίνει πάντα αφορμή για πειράγματα στα καφενεία του νησιού. «Για πού το ‘βαλες πάλι μπάρμπα - Νίκο; Που ετοιμάζεσαι να πας αυτή τη φορά;» του έλεγαν κάθε φορά που τον συναντούσαν να περνά, οι γέροι στα καφενεία. Αυτός όμως δεν άκουγε τις ερινύες και βάδιζε πάντα το δρόμο του. Κοσμογυρισμένος, με τις δικές του φουρτούνες και θάλασσες. Τώρα είχε δέσει το δικό του κάβο πια και περίμενε ο καιρός να ξεσύρει την άγκυρα που του είχε ξεμείνει. Την άλλη την είχε χάσει πριν λίγα χρόνια, όταν έφυγε η γυναίκα του απ’ το «κακό».

Καλός άνθρωπος, φιλότιμος και νοικοκύρης, ο κυρ Νίκος, είχε χρόνια στην θάλασσα. Στην αρχή, απ’ τα γεννοφάσκια του κιόλας, ανέβαινε στο καΐκι του πατέρα του. Ξύλινο, μικρό, είχε ρίξει πλύσιμο στην κουβέρτα του… Μετά μπάρκαρε σε φορτηγό. Είχε τελειώσει τότε με το σχολειό και τα γράμματα. Στα δεκάξι του κιόλας, τα είχε παρατήσει όλα και πήγε τζόβενο στην ‘‘Αθηνά’’, ένα παλιό καρβουνιάρικο. Από τότε έχει το σημάδι στον δεξί του ώμο. Αυτό συμβαίνει πάντα με τους ναυτικούς ∙ η θάλασσα τους αφήνει το σημάδι της ‘‘αγάπης’’ της, χαραγμένο όχι μόνο στην ψυχή, αλλά και στο σώμα τους. Ήταν στο Νταρ της Αφρικής, όταν έσπασε το βίντσι και του ‘‘έγλυψε’’ την πλάτη. Σαν από θαύμα σώθηκε τότε.

Τρεις μεγάλες αγάπες είχε ∙ την κυρά του, που πιο ιερό δεν είχε, τους δυο του γιούς και το ψάρεμα. Ό,τι και να πει κανείς για να περιγράψει την αγάπη τούτου του ανθρώπου για τη γυναίκα του είναι πολύ λίγο. Κάθε πρωί και κάθε βράδυ, στην προσευχή του, παρακαλούσε το θεό του, να έχει καλά τη γυναίκα του και μετά εκείνον, τη γυναίκα του και τα παιδιά του.

Ήταν έτοιμος να φύγει. Είχε πάρει το βαλιτσάκι του, τις πετονιές του, τα πεταχτάρια, το δόλωμα και τη σπαστή καρέκλα και αφού πέρασε και από τον καθρέφτη, ήταν έτοιμος να αναχωρήσει. Αριστοκράτης σε κάτι τέτοια, να προσέξει κάθε λεπτομέρεια πριν βγει απ’ το σπίτι, τα ρούχα, τα μαλλιά, όλα. Μερακλής άνθρωπος, είχε ακόμα εκείνη τη βέσπα που ούτε κι εκείνος θυμάται από πότε, μα φάνταζε σαν καινούργια. Τι καινούργια, ντρεπόσουν να την ακουμπήσεις. Σε διπλή σακούλα τα ψαρικά, ανάμεσα στα πόδια και επόμενη στάση το αγνάντι.

Καθόταν ώρες στα βράχια, με το ραδιοφωνάκι του, την πίπα του και εκεί, να δολώνει και να μαζεύει. Τι ηρεμία αυτός ο άνθρωπος. Σου έβγαζε μια απίστευτη γαλήνη, πόσο μάλλον όταν ψάρευε. «Το ψάρι θέλει υπομονή, και όταν το ψαρεύεις, και όταν το ψήνεις, και όταν το τρως» έλεγε στον γιο του, όταν τον έπαιρνε μαζί του σαν ήταν παιδί. Μα αυτός, διάολος σκέτος, να σκαρφαλώνει σαν τον ταρζάν στα βράχια, στις πιο απόκρημνες γωνιές τους, να βουτάει από ψηλά και να νευριάζει τον πατέρα του, διώχνοντας τα ψάρια. Ό,τι κι αν του έκανε, ο κυρ Νίκος δεν είχε σηκώσει ποτέ χέρι πάνω του.

Νύχτωσε και χαμπάρι δεν πήρε πάλι. Πως περνάει έτσι αυτή η ώρα όταν κάνεις πράγματα που σ’ ευχαριστούν, ενώ μοιάζει αιώνας το κάθε λεπτό, όταν κάνεις κάτι που σε δυσαρεστεί. Για τον κυρ Νίκο πάντως, ό,τι κι αν έκανε, ο χρόνος ποτέ δεν του έφτανε. Με ό,τι καταπιάνονταν, το έκανε με αφοσίωση και περίσσιο μεράκι που όσες ώρες κι αν αφιέρωνε, του ήταν πάντα λίγες. Τι κι αν είχε πιάσει κοντά στα τρία κιλά ψάρια, δυο ροφουδάκια, μια σάλπα και ένα σκαθάρι, νόμιζε πως ακόμα δεν είχε περάσει δεκάλεπτο απ’ τη πρώτη δολωσιά. Κάθε τι μικρό που έπιανε, το ξανάριχνε στην θάλασσα. Το είχε μάθει απ’ τα ταξίδια του, κάπου στην Αφρική, πως για να γίνει μεγάλο ένα ψάρι, πρέπει να έχει μικρότερα για να φάει ή να μείνει στην θάλασσα όσο είναι μικρό. Έτσι κάνουν εκεί. Ό,τι είναι πιο μικρό απ’ το μπράτσο τους, το ξαναρίχνουν στην θάλασσα.

Είχε ψαρέψει σ’ όλο τον κόσμο, σε κάθε χώρα που είχε επισκεφτεί, σε κάθε λιμάνι, σε κάθε ράδα. Είχε δει κάθε λογής ψάρι, μέγεθος και χρώμα. Ήξερε πια, όλα τα κόλπα για να πιάνει κάθε λογής ψάρι και μαλάκιο, γιατί ρωτούσε όπου κι αν βρισκόταν τους ντόπιους, για τις διάφορες τεχνικές τους, για τα δολώματα που χρησιμοποιούσαν και γι’ άλλες τόσες λεπτομέρειες. Με θαυμαστή προσήλωση, καθόταν και τα σημείωνε σ’ ένα τετράδιο και μετά, με σχολαστικότητα, τα καθαρόγραφε στο ‘‘καλό’’ του το τετράδιο ∙ τι σχολικό κατάλοιπο και αυτό. Αν και δεν σκάμπαζε από γράμματα, ήταν φιλότιμος μαθητής και προσπαθούσε.

Μάζεψε λοιπόν τα πράγματά του, έβαλε και τα ψάρια σε μια σακούλα με λίγα παγάκια και γραμμή για να πάρει το γιο του απ’ το φροντιστήριο. Μαθητής τρίτης λυκείου, ακολουθώντας στα χνάρια του πατέρα του, ούτε κι εκείνος σκάμπαζε πολλά. Τουλάχιστον έτσι δήλωναν οι καθηγητές του ∙ τι άνθρωποι κι αυτοί. Καλό παιδί, πρόθυμο και εργατικό, έπιαναν τα χέρια του. Δούλευε με έναν μάστορα τα σαββατοκύριακα, φίλο του πατέρα του, για να του δείχνει τη δουλειά. Μικρός, σαν γεννήθηκε, οι γιατροί είπαν πως έπασχε από υδροκεφαλισμό και πως θα ήταν λίγο πιο ‘‘αργός’’ από τους συνομηλίκους του. Πολλές φορές, αυτό ήταν αιτία για πειράγματα, όπως κι αυτό το απόγευμα.

«Γιώργη, γιατί ρε φίλε δεν λύνεις καμιά άσκηση στα μαθηματικά;» «Γιατί ακόμα δεν έμαθε την πρόσθεση…», χαζογελούσαν οι συμμαθητές του την ώρα που ερχόταν ο πατέρας του. «Γιώργη!!», του φωνάζει, κι αυτός αρπάζει τη σάκα του και πηδάει στον κεραυνό. Έτσι την έλεγε τη βέσπα του πατέρα του χαϊδευτικά.

Είχαν τραβήξει πολλά, και αυτός και η γυναίκα του, για τον Γιώργη τους. Τι εξετάσεις, τι ταξίδια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για επισκέψεις σε γιατρούς, αλλά καμιά βελτίωση. Αυτοί δεν είχαν πρόβλημα, μιας και ο ‘‘πασάς’’ τους ήταν το καλύτερο δώρο που τους χάρισε η ζωή. Ήταν το αγγελούδι τους. Για εκείνον ό,τι κάνανε και για τον αδερφό του, για να μην έχουν πρόβλημα όταν εκείνοι θα φύγουν. Για να μπορεί να σταθεί στα πόδια του και να μην τον κοροϊδεύει κανείς τότε.

Ο κυρ Νίκος ήταν πολύ κουρασμένος. Έκατσε στο μπαλκόνι να αγναντέψει τη θάλασσα, να πιει το ουζάκι του και να φάει το μεζεδάκι του. Έβαλε στον γιο του να φάει το υπόλοιπο και του πρόσφερε ψωμί. Για ούζο, ούτε κουβέντα. Του απαγόρευε το αλκοόλ μπροστά του. Κάτσανε και οι δύο στο τραπέζι, ο ένας προς τα μέσα και ο άλλος προς τα έξω. Γι’ ακόμα ένα βράδυ δεν ανταλλάξανε πολλές κουβέντες. Ο Γιώργης εδώ και λίγο καιρό, ρωτούσε για τη μητέρα του, και ο κυρ Νίκος, δεν έβγαζε λέξη. Όποτε την έφερνε στον νου του, βούρκωνε, πιάνονταν η ανάσα του και αισθανόταν πως θα λυγίσει. Για να μιλήσει γι’ αυτήν, ούτε λόγος. Γι’ αυτό ο Γιώργης του κρατούσε μούτρα. Ήθελε να μάθει αν τον αγαπούσε, πως τον φώναζε και να του τραγουδήσει ένα νανούρισμα που θυμόταν μόνο το ρυθμό του.

Αφού τελείωσε ο μικρός το φαγητό, έφυγε με μια ξερή καληνύχτα και άφησε τον πατέρα του να χαζεύει τα άστρα. Γυρνούσε το βλέμμα του πότε στον Ωρίωνα, πότε στην Πούλια, πότε στην Κασσιόπη και τη μικρή Άρκτο. Μάλλον την είχε αρπάξει, γιατί είχε έναν πόνο στο στήθος απ’ την ώρα που γύρισε απ’ το ψάρεμα. Ξανανάβει το τσιμπούκι του και γυρίζει πάλι προς τον ουρανό. Κάπου σαν να θόλωσε το βλέμμα του και τ’ αστέρια άρχισαν να παίζουν το δικό τους παιχνίδι.

Άρχισαν να κρύβονται και να τρέχουν, να πηγαίνουν εδώ κι εκεί, και όλα μαζί να περιστρέφονται γύρω από ένα ίνδαλμα, εκείνο της κυράς του. Ήταν πανέμορφη, σ’ ένα αέρινο πορτοκαλί φόρεμα και τ’ άστρα, ήταν τα στρασάκια του. Σφίγγει τα δόντια και σηκώνεται απ’ την καρέκλα. Πάει δίπλα απ’ το κρεβάτι του μισοκοιμισμένου του γιού και του λέει : «Η μητέρα σου σ’ αγαπούσε, σ’ αγαπούσε πολύ, πιο πολύ και από εμένα. Εσένα και τον αδερφό σου σας είχε στην ίδια θέση με τον Άγιο Νικόλα. Ήταν αρχοντογυναίκα, ψηλή και νταρντάνα, η ωραιότερη του νησιού. Όταν περνούσε απ’ το λιμάνι, τα καστανά μαλλιά της ανέμιζαν και χάζευαν τους περαστικούς στους καφενέδες. Σε φώναζε ‘‘το αγγελούδι μου’’ και σ’ αγαπούσε με τέτοια αγάπη, όπως δεν έχει αγαπήσει ποτέ άλλη μάνα το γιο της. Και εγώ την αγαπούσα, κι εσένα σ’ αγαπώ, να το θυμάσαι αυτό. Θέλω να ξέρεις πως ό,τι κι αν συμβεί, εσύ είσαι ό,τι καλύτερο έχουν να δείξουν οι άνθρωποι στο θεό, γιατί είσαι γιος δικός μου και της μάνας σου. Να μην φοβηθείς ποτέ, κανέναν και τίποτα και ό,τι κι αν σου συμβεί, να σφίγγεις τα δόντια, να σηκώνεις το κεφάλι προς τον ουρανό, να βάζεις μπροστά τα δυο σου χέρια και να σηκώνεσαι. Να αγαπάς τον αδερφό σου και να μην χωρίσετε ποτέ. Να ξέρεις γιε μου, σ’ αγαπώ πιο πάνω κι απ’ τη ζωή μου. Αντίο…», πήρε μια βαθιά ανάσα και έφυγε…

Αντιφάσεις

2010-11-11T17:54:00.004+02:00

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αισθάνομαι πως πρέπει να γράψω. Νιώθω σαν να χρωστάω σε κάποιον ή να το οφείλω στον ίδιο μου τον εαυτό. Το μεγάλο θέμα μου όμως είναι ότι δεν ξέρω ούτε τι πρέπει να γράψω, μα ούτε και για ποιόν. Ν’ αρχίσω να μιλάω πάλι για μένα, καταντάει μονότονο, βαρετό, κουραστικό και εν τέλει εγωκεντρικό. Όχι δηλαδή ότι απέχει πολύ από την πραγματικότητα μιας κι ένα αίσθημα υπεροψίας το έχω.

Δεν ξέρω αν είναι σαν εμένα και οι υπόλοιποι, να αισθάνονται δηλαδή ότι έχουν ζήσει τόσα πολλά για την ηλικία τους. Νομίζω πως κάθε μέρα της ζωής μου είναι τόσο συγκλονιστική και μοναδική που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να ζήσει αυτά που εγώ έχω ζήσει. Αν κάτσεις όμως και το καλοσκεφτείς, θα παρατηρήσεις ότι κάθε άνθρωπος που έτυχε να γεννηθεί την ίδια ημέρα και ώρα με εμένα, έχει ζήσει ακριβώς τον ίδιο αριθμό ημερών με εμένα. Αν θεωρήσεις ότι κατά μέσο όρο, κοιμόμαστε το ένα τρίτο της ζωής μας, τότε έχουμε σίγουρα ζήσει ίδιο πλήθος ωρών. Αυτό σημαίνει πως δεν θα μπορούσα να ζήσω κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο από αυτόν, από εσένα, από τον οποιονδήποτε.

Επιπλέον, δεδομένου ότι έχουμε ελεύθερη βούληση και την δυνατότητα να τις πραγματοποιούμε, ό,τι έχω καταφέρει, έχει καταφέρει και αυτός, ό,τι έχω επιλέξει να κάνω, έχει επιλέξει, και τέλος, ό,τι έχω αποφασίσει, έχει αποφασίσει. Σίγουρα δεν ζούμε δυο ζωές παράλληλες, τα ‘‘θέλω’’ και τα ‘‘πρέπει’’ μας διαφέρουν κατά πολύ, μα έχουμε πάρει τον ίδιο αριθμό αποφάσεων.

Για να μην γίνομαι κουραστικός, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι, ενώ ζουν την κάθε μέρα τους, με τα προβλήματά τους, τις στιγμές χαράς και ευτυχίας αλλά και τις στιγμές πόνου, θεωρούν ότι ζουν κάτι λιγότερο ή περισσότερο από άλλους. Ότι δηλαδή κάποιες στιγμές έχουν μεγαλύτερο ειδικό βάρος από άλλες ή ότι τα προβλήματα μπορούν να συγκριθούν.

Ο καθένας μας ζει ό,τι αντέχει, κάνει ό,τι μπορεί, ονειρεύεται αυτό που επιθυμεί και προσπαθεί όσο του το επιτρέπουν οι συνθήκες. Έτσι, λοιπόν, εφόσον όλοι μας φτάνουμε στα όρια μας, εφόσον όλοι μας μοχθούμε όσο έχουμε ακόμα δύναμη εσωτερική και σωματική, είμαστε όλοι ίδιοι. Τι κι αν τα όριά μας είναι διαφορετικά; Τι κι αν διαφέρει η σωματική μας δύναμη ή η δύναμη των ‘‘θέλω’’ μας; Το πείσμα μας, μας κάνει να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας και να κάνουμε υπεράνθρωπα πράγματα.

Έτσι, όλοι μας είμαστε ίδιοι, ίσοι απέναντι στον άλλο. Όλοι είμαστε ένα. Όλοι, ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητας, ηλικίας, οικονομικής κατάστασης, καταγωγής, δεν διαφέρουμε από τους άλλους. Τότε γιατί υπάρχουν αυτές οι αντιθέσεις; Γιατί υπάρχει αυτή η εκμετάλλευση; Γιατί υπάρχει αυτός ο πόνος και η μιζέρια; Είναι ερωτήσεις που δεν κατάφερα ποτέ να απαντήσω και πλέον έχω πάψει ν’ αναρωτιέμαι, να ψάχνομαι και να ψάχνω να βρω απαντήσεις που να δικαιολογούν επαρκώς τέτοια φαινόμενα. Έχω πάψει πλέον να ελπίζω σε κάτι καλύτερο.

Τι τραγικό, στα είκοσι έξι μου να έχω χάσει την ελπίδα. Τι ειρωνεία, ένας νέος άνθρωπος, που θα έπρεπε να είναι γεμάτος όνειρα, ψυχική δύναμη για να κάνει την ανατροπή, γεμάτος ελπίδα και πάθος για το αύριο κυνηγώντας το όνειρό του, να πιστεύει μόνο στο σήμερα, να συμβιβάζεται με την υπάρχουσα κατάσταση και να έχει την δύναμη μόνο να σηκωθεί γι’ ακόμα μια μέρα από το κρεβάτι. Αλήθεια, δεν πιστεύω πως είμαι ο μόνος, ούτε και πως θα μείνω έτσι για πάντα.

Αλήθεια, τι μπορεί να γίνει αν όλοι όσοι αισθανόμαστε το ίδιο (και δεν είμαστε αμελητέα ποσότητα) ξεσηκωθούμε ξαφνικά, σαν πυροτέχνημα, αναζητώντας την ελπίδα για το αύριο ή ακόμα χειρότερα, απαιτώντας τα χαμένα μας «χθες»; Τι μπορεί να γίνει τότε, που όλοι εμείς που δεν έχουμε ούτε να χάσουμε κάτι μα ούτε και να κερδίσουμε, υψώσουμε το ανάστημά μας; Ποιες θα είναι οι κοινωνικές επιπτώσεις αν όλοι όσοι δεν φοβόμαστε να χάσουμε κάτι απ’ αυτά που έχουμε ή να κερδίσουμε κάτι απ’ αυτά που δικαιούμαστε, τα διεκδικήσουμε; Ρωτάω όλα αυτά γιατί θυμάμαι μια φράση που άκουσα κάποτε, ότι δηλαδή «το χειρότερο θηρίο, είναι ο άνθρωπος χωρίς ενδοιασμούς, αυτός που δεν ελπίζει σε κάτι καλύτερο ή χειρότερο, αυτός που δεν έχει ούτε να χάσει, ούτε να κερδίσει κάτι, αυτός που δεν φοβάται, ο αδίστακτος». Γιατί, όπως είπε και ο Καζαντζάκης, «Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος.».

Και κάπως έτσι ξεκινούν οι επαναστάσεις, από ανθρώπους μικρούς, από ανθρώπους ανήμπορους και ξεγραμμένους, με μόνο όπλο, τη δύναμη της ψυχής . Όλη η ενέργεια τους, ενώνεται σαν μια τεράστια πύρινη μπάλα και καταπνίγει στις φλόγες της ό,τι τολμήσει να μπει στο δρόμο της.

Τώρα θα πει κανείς, πως από αλλού ξεκίνησα και αλλού έχω φτάσει. Κι όμως, όλα έχουν το λόγο τους, το λόγο που δημιουργήθηκαν και υπάρχουν. Μπορεί άμεσα να μην μπορούμε να τον καταλάβουμε, αλλά σίγουρα θα φανεί κάποια στιγμή. Έτσι λοιπόν, θεωρώ πως πλέον είμαι σε μια περίοδο της ζωής μου, που είμαι ελεύθερος, ξεκομμένος από εμπάθειες, αντιπάθειες και προκαταλήψεις, ολοκληρωμένος από ό,τι έχω ήδη ζήσει και έχω καταφέρει, δίχως το αίσθημα μετάνοιας, χωρίς να χρωστάω συγγνώμη σε κάποιον άλλο πέρα του εαυτού μου. Μια συγγνώμη που ποτέ δεν θα πω, μια συγγνώμη που ποτέ δεν θα δεχτώ, μια συγγνώμη που ποτέ δεν θα ζητήσω, μια συγγνώμη που θα απαιτήσω.

Υ.Γ. Έρχεται ιστοριούλα, σαν το προηγούμενο…

Χωρίς φρένα

2010-10-28T12:41:00.003+03:00

Ήταν σούρουπο, κοντά στην ακτή. Μόλις είχε ανοίξει τα μάτια του απ’ τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Η γεύση της θάλασσας ακόμα στέγνωνε τα χείλη του. Τα ροζιασμένα, απ’ τη δουλειά, χέρια του τράβηξαν απ’ το μέτωπό του τα καστανά μαλλιά του. Και τι δεν είχαν τραβήξει αυτά τα χέρια ∙ χιλιόμετρα δρόμων. Έκατσε λίγο και χάζεψε τη θάλασσα ∙ την απέραντη καταγάλανη θάλασσα, που τώρα άρχιζε να παίρνει ό,τι λογής χρώμα ήθελε ο μεγάλος ζωγράφος.

Μετά ξυπνάει τους άλλους. Ήταν η σειρά τους να του φτιάξουν καφέ. Κάθε μέρα και άλλος, έτσι είχαν συμφωνήσει. Πιάνει να φτιάξει λοιπόν αυτή. Ήταν η πριγκίπισσά του, άσχετα αν δεν της το είχε πει ποτέ. Πάνε τέσσερα χρόνια από τότε που θέλει να της μιλήσει, αλλά αυτός ο κόμπος στο λαιμό, σαν γόρδιος δεσμός, πλέκει τις φωνητικές του χορδές. Όποτε προσπάθησε ο Αλέξανδρος να βγάλει το σπαθί του για να τον κόψει, πάντα του έπεφτε απ’ τα χέρια και έχανε την λαλιά του. Τι βάσανο κι αυτό, να αγαπάς πάντα μόνος.

Είναι πολλά που τον έκαναν στην αρχή να ντρέπεται και να δειλιάζει, μα τώρα, μετά από τόσα χρόνια, μόνο το θάρρος του ξέμεινε στα υπόγεια, κι αυτό, γιατί ακόμα δεν κατέβηκε να το τραβήξει.

«Αλέξανδρε, Αλέξανδρε, πού ταξιδεύεις πάλι ρε συ…» με απορία και χαμόγελο τον ρωτάει ο επιστήθιος φίλος του. «Είναι πάλι αυτή που με ταξιδεύει…» του απαντάει καθώς τραβάει τα μάτια του από πάνω της. Τόση ώρα προσπαθούσε να βρει σε ποιο ρυθμό κουνιόταν το κορμί της, ποιοί στίχοι θα μπορούσαν να περιγράψουν την ομορφιά της και ποιό λουλούδι θα μπορούσε να συγκριθεί με το άρωμά της, όταν σκυφτά, του λέει την πρωινή καλημέρα.

Είχε έρθει η ώρα για να φύγουνε. Με την βοήθεια των άλλων, ανέβηκε πάνω όπου είχε αφήσει το αμάξι του. «Αχ αυτή η άμμος, πολύ κουραστική και στην κατάβαση και στην ανάβαση.» είπε. Μόλις όμως ήρθε και έκατσε δίπλα του η Αλεξάνδρα, τα ξέχασε όλα, και την ταλαιπωρία, και την κούραση. Όλα! Έβαλε μπροστά και φύγανε.

Α, ναι, τι σύμπτωση, είδες είναι συνονόματος με την αγαπημένη του, ξέχασα να το αναφέρω προηγουμένως. Ποιος είμαι εγώ; Αυτό θα το μάθετε αργότερα.

Μετά από ώρες οδήγησης, έφτασαν σπίτι της. Με μια καληνύχτα και ένα ευχαριστώ, την αποχαιρέτησε ξανά, μ’ αυτή, γυρνάει και τον φυλάει ξανά στο μάγουλο, όπως και κάθε άλλο βράδυ. Όμως αυτή την φορά, βαριαναστέναξε, σαν να ήθελε να του πει «ως πότε», και γύρισε και έφυγε.

Γι’ ακόμα ένα βράδυ, θα φύγει χωρίς να πει κουβέντα. Γι’ ακόμα ένα βράδυ, θα γυρίσει μόνος στο σπίτι. Μετά από τόση ταλαιπωρία και κούραση, έπεσε σαν ξερός να κοιμηθεί. Τα πόδια, ξύλινα, τα σέρνει πάνω στο κρεβάτι. Τι θλίψη κι αυτή… Μα το έχει πια συνηθίσει. Έπρεπε γρήγορα να αποκοιμηθεί γιατί αύριο πάλι δεν θα σηκωνόταν με τίποτα για τη δουλειά. Στο μυαλό του όμως αυτή, όπως και κάθε άλλο βράδυ… Φτιάχνει σενάρια, ιστορίες και λόγους, καθώς δεν μπόρεσε ποτέ να τα κάνει. Μα κοίτα πως είχε πάντα στα όνειρά του, όλα ήταν τόσο εύκολα και απλά. Εκεί, όλα τα έκανε σωστά και τιμούσε την φήμη του συνώνυμου ήρωα.

Ακόμα μια μέρα ξημερώνει και αυτός, όπως πάντα, σχολαστικός στο ντύσιμο, στο ξύρισμα και το παρφουμάρισμα. Κάθεται πάντα μετά, για λίγα λεπτά και προσεύχεται στο θεό του, να μην τύχει σε κανέναν άλλο το κακό που του έτυχε ∙ λες και οι άλλοι δεν έχουν τα δικά τους προβλήματα και τις δικές τους ατυχίες.

Η δουλειά του ζηλευτή και παράλληλα πασίγνωστη. Όλος ο κόσμος την βλέπει και την ακούει, μα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, ούτε πόσος χρόνος, ούτε πόσος πνευματικός κόπος απαιτείται. Είναι όμως αξιοθαύμαστος γιατί καταφέρνει να κάνει το χόμπι του εργασία και τη δημιουργικότητά του, πηγή βιοπορισμού του. Σήμερα όμως δεν θα δημιουργήσει. Σήμερα θα παρακολουθήσει την δουλειά ενός συναδέλφου του και θα του πει την γνώμη του. Ίσως μάλιστα, όπως συνηθίζει, να του ετοιμάσει κάποιο κομμάτι σαν πρόταση για ό,τι λάθος βρει.

Λες, μιάμιση ώρα ταινία, πόση δουλειά να θέλει και τι δημιουργικό να κάνεις, αφού, πέρα από τα τραγούδια των τίτλων έναρξης και λήξης, όλα τα άλλα είναι ίδια. Εδώ όμως ο Αλέξανδρος έχει να καταθέσει πολλά, για τα δέκα χρόνια δουλειάς του πάνω στο αντικείμενο. Είναι μόλις είκοσι επτά και όμως, είναι στους τρείς καλύτερους της Ευρώπης. Αν τον ρωτήσεις όμως, δεν θα πει πολλά. Του αρέσει να μιλάει μέσα από τα έργα του. Άλλωστε, δεν είναι τυχαία τα τόσα βραβεία που έχει, σε κάτι χαρτόκουτες στο υπόγειο του σπιτιού του. Γι’ αυτόν, τα καλύτερα και πολυτιμότερα βραβεία που του έχουν δώσει, είναι τα σχόλια, οι αγκαλιές των φίλων και τα ίδια τα κομμάτια.

Μόνος λοιπόν στο γραφείο του - ο θεός να το κάνει γραφείο - παρατηρεί με περίσσια προσήλωση την ταινία, σημειώνοντας κάθε τόσο κάτι νούμερα στο κίτρινο μπλοκ, πάνω στο διπλό αρμόνιο. Τώρα, κάποιος που ξέρει τον Αλέκο, θα πει «ποιο διπλό αρμόνιο;» αφού έχει τρία, γύρω του, σχηματίζοντας ένα μεγάλο πι. Από πάνω και γύρω στους δέκα πόντους πιο πίσω, βρίσκονται οι οθόνες, μεγάλες και φαρδιές οθόνες.

Πολλές φορές είχε σκεφτεί για το σχήμα τους, το χρώμα τους και για το τι πραγματικά είναι. Πάντα κατέληγε στο ίδιο, ότι δηλαδή είναι ένα παράθυρο για να βλέπεις πίσω στο χρόνο, ό,τι πιστεύουν κάποιοι πως αξίζει να μείνει στην ιστορία. Και ακόμα περισσότερο, αισθάνεται σαν μικρός θεός, καθώς ζει στο χρόνο του και παίζει με τον χρόνο των άλλων, πίσω, μπροστά, αργά, γρήγορα, μεγέθυνση, σμίκρυνση, μα λείπει το σπουδαιότερο, η περιστροφή. Όλα εκεί είναι στάσιμα και σταθερά. Προβάλεται μόνο ό,τι εστιάζει ο δημιουργός τους, χωρίς να μπορείς να κάνεις λίγο δεξιά, ή να πας πίσω, στην κοπέλα με το κόκκινο φόρεμα. Άπαξ και την προσπέρασε ο διαβάτης, δεν μπορείς να δεις τα μαλλιά της να ανεμίζουν στον αέρα.

Έχει και κάτι ξύλινα ηχεία, γύρω και πάνω απ’ τις οθόνες. Από μικρός είχε την απορία πως μεταφέρεται ο ήχος, πως μεταδίδεται απ’ το ηχείο και πως μοιάζει τόσο πολύ με τον αληθινό. Αν και ξέρει, ποτέ δεν θέλει να πιστέψει τη λογική εξήγηση. Από μικρός πίστευε πως μια μαγική θεά, που αγαπάει τους ανθρώπους και ειδικά τα παιδιά, φέρνει τις φωνές των αγαπημένων τους μιας και είναι δύσκολο να φέρει αυτούς. Ακόμα, αυτή η μαγική θεά, μπορεί να τις ταξιδεύει μέσα στον χρόνο, να τις αφήνει να χορεύουν, να πετάνε και να παίζουν στον αέρα.

Πάλι άρχισε να ξεφεύγει το μυαλό. Ίσως και να φταίει αυτό το καρτούν που βλέπει και αξιολογεί. Ίσως πάλι να οφείλεται στο νεαρό της ηλικίας του. Μπορεί πάλι να οφείλεται στο ότι ποτέ δεν ακολούθησε τον τρόπο ζωής και σκέψης των ενηλίκων. Μάλλον είναι το ύψος του που τον φέρνει πιο κοντά στην ηλικία των δέκα έξι. Αν και κοντά στα δύο μέτρα, καθιστός φτάνει το ένα και εξήντα με το ζόρι. Ίσως, το μόνιμο χαμόγελο στα σχισμένα χείλη του να μαρτυρά κι αυτό με την σειρά του, άνθρωπο τυχερό, δίχως προβλήματα, έγνοιες και ατυχίες ∙ τι ειρωνεία! Κανείς δεν ξέρει. Σίγουρα όμως, θέλει τεράστια ψυχική δύναμη και κουράγιο για να αντιμετωπίζεις έτσι τα διάφορα προβλήματά σου. Είναι μοναδικός σε αυτό. Όλοι παίρνουν κουράγιο απ’ την στάση του και σε αυτόν βρίσκουν την δύναμη να συνεχίζουν μπροστά.

Πήγε βράδυ και ούτε που το είχε καταλάβει. Είχε υποσχεθεί στους γονείς του, να δειπνήσει μαζί τους. Τους οφείλει πολλά μιας και τόσα χρόνια, ήταν δίπλα του, συνοδοιπόροι στο δύσκολο αυτό δρόμο της ζωής. Τα είχαν περάσει όλα μαζί, οι τρείς τους κι εγώ. Πήρε λοιπόν τηλέφωνο την Αλεξάνδρα, να ακυρώσει το ραντεβού καθώς πήγαινε να πάρει το αμάξι. Τι γλυκιά φωνή, πάντα τρυφερή και απόλυτα εκφραστική, καταλαβαίνεις πάντα πώς αισθάνεται και πώς νοιώθει. Κάτι μέσα του όμως του έλεγε να της μιλήσει τότε. Με ένα «έχω κάτι σημαντικό να σου πω την επόμενη φορά» έκλεισε το τηλέφωνο. Ταχυπαλμία, πάντα ταχυπαλμία.

Βγήκε λοιπόν αληθινό το προαίσθημά του. Ξεκίνησε για τους γονείς του ∙ ταξίδι μακρινό. Τα τέσσερα χιλιόμετρα δεν τελείωσαν ποτέ…

Πριν τελειώσω την ιστορία μου, σας οφείλω μιαν εξήγηση, για το ποιος είμαι εγώ και γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Θα σας εξηγήσω με αυτό που μου είπαν όταν γεννήθηκα.

Μου είπαν λοιπόν πως, με κάθε γέννα μωρού, δύο ζωές ξεκινούν, δύο ζωές που έχουν την ίδια μοίρα, δύο ζωές που η μία προστατεύει την άλλη, δύο ζωές, μία ορατή και μία αόρατη. Γεννήθηκα λοιπόν για τον Αλέξανδρο, για να είμαι πάντα δίπλα του, σε κάθε του κίνηση, σε κάθε στιγμή της ζωής του. Γεννήθηκα λοιπόν για να του μιλάω, να τον ενοχλώ όσο ενοχλεί, να τον βοηθάω όσο βοηθάει. Κάποιες φορές μάλιστα, του δίνω την ευκαιρία να επιλέξει και να κρίνω τις επιλογές του. Είμαι πάντα δίπλα του, εδώ και είκοσι επτά χρόνια. Σήμερα όμως, ήρθε η ώρα να τον συνοδέψω σ’ έναν άλλο προορισμό, πρωτόγνωρο γι’ εκείνον, γνωστό γι’ εμένα.

Φεύγουμε λοιπόν όλοι μαζί, εγώ, εκείνος, οι γονείς του και ακόμα δύο άγγελοι. Ο Αλέξανδρος κοίταξε πίσω, σε ένα κόκκινο τοπίο, οχτώ άσπρες ρόδες. Το αμάξι των γονιών του ήταν αυτό που έληξε τον αγώνα του. «Δεν έπιασαν τα φρένα…» έγραψε ο αστυνόμος στην αναφορά του. Τι τραγικό, μιας και το δικό του όχημα δεν είχε φρένα. Αυτός ήταν και το γκάζι και το φρένο στο άσπρο καροτσάκι του.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Μήνυμα εξήφθη. «Έχει περάσει τόσος καιρός και ακόμα δεν έχεις καταλάβει. Στέκεσαι στα πόδια σου όταν όλοι γονατίζουν μα ακόμα δεν έχεις σταθεί μπροστά μου, να μου πεις αυτά που βλέπω στα μάτια σου. Τόσο καιρό περιμένω αυτή τη στιγμή. Τίποτα για εμένα δεν είναι πιο σημαντικό απ’ το να ακούσω και από εσένα το ‘‘Σ’ αγαπώ’’. Να προσέχεις. Θα βρεθούμε αύριο, φιλιά, Αλεξάνδρα.»

> Ksidias Yiannis < > uzuburu-buru.blogspot.com <

twitter - worldle

2010-10-22T16:00:00.004+03:00

Είναι της μόδας όλοι μας να έχουμε πέρα του κοινωνικού μας και καθημερινού προφίλ, και δικτυακά προφίλ, μερικά εκ των οποίων είναι τα myspace, facebook, twitter κ.α..

Όντας λοιπόν και εγώ ενεργός δικτυακός πολίτης, διαθέτο και τα ανάλογα προφίλ. Το ποιο σημαντικό για εμένα, δεν είναι ούτε το πως ούτε το γιατί οδηγηθήκαμε εδώ, να μην μας αρκεί δηλαδή το κοινωνικό μας προφίλ, άντε και κανένα δύο - τρία ακόμα που χρησιμοποιούμε (δηλαδή αυτό στην εργασία μας, αυτό την ώρα που οδηγούμε και αυτό που φλερτάρουμε), μιας και κάτι παρόμοιο έχω αναπτύξει σε αυτό το post αλλά το γιατί και τι πραγματικά μας απασχολεί και μας ενδιαφέρει στα άλλα μας προφίλ.

Ένας τρόπος να το μελετήσουμε αυτό είναι μέσα απ' το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε, εμφανίζοντας πιο έντονα τις λέξεις εκείνες που χρησιμοποιούμε συχνότερα από τις άλλες.

Ένα παράδειγμα για το δικό μου προφίλ στο twitter, είναι αυτό :

στο οποίο οι λέξεις που εμφανίζονται ποιο έντονα, πραγματικά με αντιπροσωπεύουν και με ενδιαφέρουν.

Μπορείτε και εσείς να δείτε σε μία απλή απεικόνιση ποιες λέξεις χρησιμοποιείτε περισσότερο και αν είναι όντος αυτά που σας εκφράζουν. Ακολουθήστε τις οδηγίες που περιγράφονται εδώ. Είναι αρκετά απλό αλλά θέλει λίγο χρόνο...

Σαν μπερδεμένες σκέψεις, σε ρωτώ..

2010-09-23T19:56:00.004+03:00

Έχω και πάλι όρεξη να γράψω, να αποτυπώσω σε λέξεις τις μπερδεμένες σκέψεις που καταπνίγουν το μυαλό μου. Mπορώ ώρες να μιλάω για κάτι άχρηστο και ανούσιο, για κάτι σύνθετο και κοινό, για οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτά που νοιώθω. Το παθαίνω συχνά, όταν είμαι ερωτευμένος, να μην μου φτάνει ο χρόνος να περιγράψω ότι νοιώθω, να μην προλαβαίνω να τα πω με λίγες λέξεις, να κουράζω.

Λέτε πως έχω φαντασία και ικανότητα να μιλάω στην ψυχή, μα πάντα φαντάζομαι πράγματα που δεν υπάρχουν, συναισθήματα που δεν αισθάνθηκαν και νοήματα ανόητα. Ζαλίζομαι, κουράζομαι και δυσανασχετώ. Νομίζω πως ότι έχω την δυνατότητα να αγγίζω, να ακουμπώ, να νοιώθω με τις πέντε μου αισθήσεις, μου ανήκει, πως είναι κτήμα μου. Πάντα ο ίδιος, εγωιστής και υποκριτής, και τώρα απολογούμαι για τα λάθη που έκανα, που θα κάνω και αύριο, για τα μαθήματα που ποτέ δεν έμαθα.

Εχω την ανάγκη να μιλήσω, να σου πω τις πιο κρυφές και ιδιαίτερες μου σκέψεις, ότι φαντάζομαι και ότι σκέφτομαι, όσο εσύ έχεις γυρισμένο το βλέμμα σου στον πλανόδιο με τα λουλούδια. Κάθε γωνία και κάθε καμπύλη του προσώπου σου με ενοχλεί. Με ενοχλεί το πως μασάς το μαρούλι και πως πιάνεις το ποτήρι του καφέ με το αριστερό σου χέρι. Με τσαντίζει όταν γέρνεις το κεφάλι προς τα δεξιά, θέλοντας να με κάνεις να νομίζω πως με παρακολουθείς και πως ενδιαφέρεσαι για τις μαλακίες που λέω. Δεν νοιώθω τίποτα όταν μου τρίβεις με την γόβα σου την γάμπα μου, μα προσποιούμαι πως σε αγαπώ και πως σε θέλω. Τρυφερό θεωρώ το να μου χαϊδεύεις τον λοβό του δεξιού μου αυτιού και όχι να με λες χοντρούλη μου.

Όλα αυτά είναι πολλά από αυτά που θέλω να πω, να εκφράσω και να σου δείξω μα γι ακόμα ένα βράδυ θα σιωπήσω. Θα αφήσω αυτό που λες "την αγάπη μας" να γεμίσει το γεμάτο καπνό, υγρασία και ηδονή δωμάτιο. Θα σιωπήσω και το κεφάλι θα γύρω στα αριστερά, να πιάσω την μπύρα που μισοχύθηκε το πάτωμα. Ποιος νοιάζεται, αύριο είναι μια άλλη μέρα, μια νέα αρχή στην πορεία της σχέσης μας. Ένα νέο τουβλάκι ντόμινο που προστίθεται στην σειρά, κατασκευάζοντας, ποιος ξέρει, το δικό μας ρεκόρ.

Μα σαν κάθε άλλο συναρπαστικό και γεμάτο αγωνία παιχνίδι, κάποιο τουβλάκι που δεν στέκεται καλά, θα γύρει και θα ρίξει το προηγούμενο και εκείνο με την σειρά του το αμέσως προηγούμενο και ούτω καθ εξής, ώσπου ή κάποιος να σταματήσει αυτή την καταστροφική πορεία της φύσης, ή να το παρατηρούμε μαχόμενοι να γκρεμίζεται. Τι θεαματικό, τόση ενέργεια να εκλύεται σε λίγα δευτερόλεπτα, να σχάζει σαν σε πυρηνικό αντιδραστήρα και να καταπνίγει κάθε μορφή ζωής στο πέρασμά της.

Και εμείς εκεί, να δίνουμε τις δικές μας εξηγήσεις πάνω από τα ερείπια. κάποιος πάντα προσπαθεί να τα ξανακτίσει πάντα ο άλλος, παλεύει να τα διαλύσει. Πάντα νοιώθω κουρασμένος μετά από κάθε μας σύγκρουση. Είναι όπως όταν βγαίνω ηττημένος από το ρινγκ, γεμάτος μώλωπες και πληγές, με μια ψυχολογία κουρέλια μα με ένα μυαλό πεντακάθαρο, όπως στην ακτή, όταν σωπαίνει η τρικυμία. Είμαι μια παραλία γεμάτη φύκια και κομμάτια από τα σπασμένα ξύλινά μας καράβια, που η άγκυρες τους δεν τα κράτησαν για να μην ξεσύρουν...

Σε αγαπώ, αλλά μου είναι δύσκολο να το νοιώσω... ...μου είναι όμως εύκολο να στο πω...

{...ενυπόγραφο...}

Στο περίπτερο

2010-09-02T00:06:00.004+03:00

Απέναντι απ'τη Σχολή μου έχει ένα περίφτερο (οχι, ψέματα, πολλά έχει, απλά εγώ για το ένα απ'αυτά θα σου πω) στο οποίο δουλεύει νεότατος, συμπαθής περιφτεράς. Επί χροοοονια πηγαίνω σ'αυτόν και με ξέρει και τον ξέρω (κι υποφέρει κι υποφέρω) με τους διαλόγους "δύο εισιτήρια - Ορίστε - Ευχαριστώ" ή "ένα Marlboro σκληρό και δύο εισιτήρια - Ορίστε - Ευχαριστώ" να επαναλαμβάνονται σχεδόν καθημερινά.

Είμαι μια μέρα, που λες, με τη μάνα μου στο κέντρο, κοντά στη Σχολή, για άσχετη δουλιά. Κάποια στιγμή φτάνει η ώρα να φύγουμε. Μου λέει "να πάρουμε εισιτήρια". Της λέω "α ωραία, πάμε στο φίλο μου, πάντα απ'αυτόν παίρνω". Πάμε στο περίφτερο και τυχαίνει να'ναι μέσα ο πατέρας του και όχι ο "φίλος" μου, ο οποίος (πατέρας) σημειωτέον είναι μάλλον μετανάστης (στο γιο δεν το καταλαβαίνεις γιατί σίγουρα γεννήθηκε/μεγάλωσε εδώ) και μιλάει ολίγον σπαστά. Σημειωτέον επίσης ότι, όσες φορές με εξυπηρέτησε ο πατέρας, ήταν μεν πάντα με ξενέρωτη σχεδόν βλοσυρή φάτσα, αλλά πάντα τυπικός στη δουλιά του.

Φτάνουμε μπροστά στο περίφτερο με τη μάδερ και εκείνος είναι μέσα. Μιλάει στο τηλέφωνο σε έντονο ύφος. Περιμένουμε λιγάκι (αφού μιλάει ο άνθρωπας) βρίσκοντας ευκαιρία να μετρήσουμε τα ψιλά μας για να τα έχουμε ακριβώς. Συνεννοούμαστε και λέμε μεταξύ μας "2 κανονικά και 2 φοιτητικά" και μου δίνει η μάδερ τα ψιλά στο χέρι. Περιμένω αρκετή ώρα με το χέρι λίγο σηκωμένο για να καταλάβει ότι είμαι εκεί για να πάρω κάτι και όχι για να χαζέψω το ωραίο του περίφτερο. Μετά από κάμποση ώρα μού κάνει με το στανιό το νόημα που σημαίνει "πες μου τι θέλεις". Και ξεκινάει ο διάλογος:

S: 2 κανονικά και 2 φοιτητικά
Π: (δεν πολυακούει και μιλάει ακόμα πιο έντονα στο τηλέφωνο κοιτάζοντάς με ενοχλημένος)

...

Π: (μετά από λίγο, πάντα φανερά ενοχλημένος, αρχίζει να φυλλομετράει τα εισιτήρια προσπαθώντας να μου δώσει όσα του είπα)
Μ: Α Stepa είναι πολύ παραπάνω τα ψιλά. Πάρε κι αυτά και πες 5 κανονικά και 5 φοιτητικά.

...
S: Α συγγνώμη. Μπορείτε να μας δώσετε 5 κανονικά και 5 φοιτητικά;
Π: (με απίστευτα νευριασμένο τρόπο) Τι τα γκίνει με εισιτήρια; Πες πόσα τες τελικά; Βλέπεις έκο ντουλιά, μιλάω τελέφωνο. Μπορούμε ασκολούμαστε εισιτήρια μία ώρα; Λέγκε τι τες.
S: (παγώνω απ'την αντίδρασή του) Πέντε και πέντε.
Π: Ορίστε.

...
Μ: Αυτός είναι ο φίλος σου...;

Οι περισσότεροι θα τον στόλιζαν με τίποτα καντήλια και θα 'χαν χίλια δίκια. Εγώ πάγωσα και καταστεναχωρέθηκα. Να είσαι ευγενικός κι εντάξει με τα όλα σου και να σου τη λένε κιόλας; Ώρες ώρες μετανιώνω που είμαι τόσο μαλθακός. Αλλά η σκέψη μου σε τέτοιες περιπτώσεις πάει πάντα στη θέση του άλλου. Αν στο τηλέφωνο έλεγε κάτι πραγματικά σοβαρό; Αν εκείνη τη στιγμή έμαθε κάτι πολύ άσχημο; Αν τσακωνόταν με κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο; Αν ήταν πιεσμένος από μια πολύ δύσκολη κατάσταση; Άνθρωπας είναι κι αυτός και ξέσπασε πάνω μου. Λάθος μεν, ανθρώπινο δε. Μπορεί να συμβεί και σε μένα...

Το ερώτημα είναι: Πώς αντιδράς με περιφτερά που μιλάει στο τηλέφωνο;

~~~

Είμαστε με fubu και don για ποτάκι στην πλατεία Καρύτση. Δεν έχουμε τσιγάρα και ξεκινάμε εγώ με τον fubu να πάμε να βρούμε περίφτερο. Εκεί κοντά δεν έχει τίποτα. Αποφασίζουμε να περπατήσουμε μέχρι τη Σταδίου. Το μάτι μας πιάνει 4-5 περίφτερα εκεί κοντά τα οποία είναι όλα κλειστά! Μέχρι και μήπως έχουν απεργία σκεφτήκαμε. Λέμε "δεν γαμιέται, πάμε Σύνταγμα. Εκεί θα 'χει!".

Στο πρώτο:

Stepas: Ένα Marlboro σκληρό.
Περιφτερού: Δεν έχω.
Stepas: Δεν έχετε Marlboro ή δεν έχετε τσιγάρα γενικά;
Περιφτερού: (νευριασμένα) Σου είπα αγόρι μου, δεν έχω.

Στο δεύτερο:

Περιφτεράς μιλάει στο τηλέφωνο με πάθος, έξω από το περίφτερο, στο πίσω μέρος
Fubu: Ένα Marlboro κι ένα Old Holborn
Περιφτεράς: (Δεν δίνει και πολύ σημασία)

...
Περιφτεράς: (Μας βλέπει επιτέλους)
Fubu: Ένα Marlboro κι ένα Old Holborn
Περιφτεράς: (Πάντα μιλώντας στο τηλέφωνο, μας κάνει νόημα με το χέρι να πάμε από την πλαϊνή μεριά του περιφτέρου)

Πάμε και δεν εμφανίστηκε ποτέ... Απλά συνέχισε να μιλάει...

Στο τρίτο μας εξυπηρέτησαν και το πανηγυρίσαμε! Είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι πρέπει να φτάσουμε στο καπνοεργοστάσιο για να πάρουμε τσιγάρα...

~~~

Αποτελέσματα "Πάμε Στοίχημα"

2010-07-28T12:42:00.007+03:00

Το τελευταίο 4ήμερο σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα:

165.SF inaki - The Beers: 5-4 (Ημίχρονο: 5-2)
000.Αγρυπνιακός - Κοιμησιακός: 4-0
100.Magazia - DVD: 2-1 [μετά από 10ωρη ομιλία προπονητή(=μάνας) για την αναγκαιότητα των 3 βαθμών για τη Magazia FC]
123.Βιβλίο στη βεράντα-Εφημερίδα στη βεράντα: 3-2
222.FC Di lo ti - Cun Can: 2-2
141.Μορφέας Πρωινού - Λουτρά Βουλιαγμένης: 4-0 (άσσος από ημίχρονο)
155.NC Frappé - Café Grecque: 5-1
166.Δεν Παίρνω Τίποτα Για Τους Γάμους-Πάρε Κοστούμι Για Τους Γάμους: Διεκόπη οριστικά μετά από είσοδο οπαδών των γηπεδούχων στο γήπεδο
131.Holiday Decision - August in the Village: 0-0
188.Τελεφούνγκεν - Έμεσεν: 1-1
199.Brain FC - Heart FC: 3-1
101.Συμμάζεμα Δωματίου - Απόλυτη Βαρεμάρα: 0-3
287.Basketaki - Ara gma: 2-2
289.Delivery - FB Vicky: 0-2
211.GGCA Sourmenov - Mosquito: 4-2

Ακολουθούν ειδικά στοιχήματα για τις επόμενες 3 ημέρες. Πόνταρε και κέρδισε!

ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΟΡΕΡ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

300.Κώστας Κοψίδης 3,00
310.Παντελής Φραπές 1,40
320.Mirko Pagotini 2,50
330.Σουτζούκ Εμρέ 8,00
340.Ρήγας Βαλές 2,20
350.Κλάιν Μάιν 6,00
360. Άλλος 12,00

ΠΡΩΤΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ
(θα υπάρχει LIVE ενημέρωση)

400.Maraveya Da Costa 4,00
410.Σωτήρης-Λεωνίδας Μπαλάφας 3,50
420.Θοδωρής Κοτονιάς 3,00
450.Ο Σαλπιγγίδης παγώνει το Άμστερνταμ 50,00
460. Άλλος 40,00

Μουντιαλικές θύμησες (ή αχ βρε Μουντιάλ τι μου θύμισες)

2010-06-16T01:19:00.003+03:00

Μουντιάλ.

Μπορεί να’ναι ξενέρωτο μέχρι στιγμής, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι Μουντιάλ! Και Μουντιάλ σημαίνει ότι αλλάζει η καθημερινότητά σου για σχεδόν ένα μήνα.

1994. Η.Π.Α.

Τα περίεργα γήπεδα με τις έντονες γραμμές, τα βαθιά τέρματα και τα ζαλιστικά κουρέματα του χορταριού. Η ελαφρώς κακή ποιοτικά (χρωματικά δηλ) εικόνα επειδή ερχόταν από μακριά. Τα παιχνίδια ασυνήθιστες ώρες. Ο πανηγυρισμός του Γιεκινί μέσα στα δίχτυα που τον μιμούμασταν μετά όπου βρίσκαμε γήπεδο...

Ο Στόιτσκοφ, ο Μπάτζιο, ο Ρομάριο, ο Κλίνσμαν, ο Μπεμπέτο, ο Χάτζι, ο Μπέργκαμπ, ο Μπατιστούτα, ο Κένετ Άντερσον, ο Ματέους. Ο Λάλας με το μαλλί, ο Βαλντεράμα με το μαλλί, ο Νοτιοκορεάτης τερματζής με τις φαντεζί στολές.

Η αλεπού μασκότ της Εθνικής, οι ερωτήσεις στον μπαμπά αν η Σουηδική Αραβία έχει σχέση με τη Σουηδία, ο αντιπαθέστατος Πάριος σε ένα ανόητο τραγούδι του συγχωρεμένου πια Μάριου Τόκα (το οποίο σήμερα θα μπορούσε να είναι εισαγωγή σε εκπομπή του Τηλεάστυ) και το απίστευτο σατιρικό "Αρχίζει το ματς" του Κηλαηδόνη που το τραγούδαγα ολημερίς κι ολονυχτίς και το λατρεύω ακόμα!

Ιούνης ’94 λίγο πριν το πρώτο ματς της Ελλάδας σε Μουντιάλ. Μάθημα κιθάρας στο ωδείο. Παρασκευή απογευματάκι κι ο ήλιος που μπαίνει απ’το παραθυρο με κάνει να σκέφτομαι πότε θα τελειώσω για να πάω για μπάλα. Ο δάσκαλος με ρωτάει: "Πώς την βλέπεις την Εθνική; Θα τον καταφέρει τον Μαραντόνα;". Μένω κάγκελο... Θα έχουμε τον Μαραντόνα αντίπαλο;! Στο 9 ετών μυαλό μου τον είχα σαν "ημίθεο". Σαν "υπερπαίκτη". Σαν ποδοσφαιρικό μύθο που θα παίξει απέναντι στην Εθνική της χώρας μου.

Η μέρα του Αργεντινή-Ελλάδα. Βρίσκω την ευκαιρία και πηγαίνω στο συνοικιακό γηπεδάκι για σουτάκια. Η μόνη μέρα που ήταν εντελώς άδειο! Δεν χρειαζόταν να παρακαλέσω κάποιον μεγαλύτερο να με αφήσει να παίξω λίγο ακόμα. Θα μου μείνει αξέχαστη η εικόνα! Οι δρόμοι εντελώς άδειοι! Μια πόλη που έχασε τους κατοίκους της! Καρφωμένοι όλοι στις οθόνες. Γυρνάω σπίτι και χάνουμε ήδη 1-0. Το ξέσπασμα του Ντιέγκο μπροστά στην κάμερα δεν ξεχνιέται... Τουλάχιστον ήμαστε η τελευταία ομάδα απέναντι στην οποία σκόραρε ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Κάτι είναι κι αυτό...

Τα τελευταία ματς τα είδα στο χωριό, στη μεγάλη πανάρχαια τηλεόραση που ήθελε χτυπήματα για να ξεκολλάει...

1998. Γαλλία.

Ο Ζιζού, ο Ασάνοβιτς, ο Φλο, ο Σάλας, ο Βιέρι, ο Τζορκαέφ, ο Ριβάλντο, ο Λάουντρουπ, οι Ντε Μπουρ, ο Κοκού (ή Κόκου κατά Μαυρομάτη...), ο Μπίρχοφ, ο Ρονάλντο, ο Σίρερ, ο Σούκερ, o Τυράμ, ο Γιάρνι, ο Όουεν, ο Ντάβιντς, ο Μπαρτέζ, ο Μπλαν, ο Σιλαβέρτ...

Βλέπω το εναρκτήριο Βραζιλία-Σκωτία και πηδάω απ’τη χαρά μου στην ισοφάριση των ηρωικών Σκωτσέζων. Από μέσα μου όμως, γιατί στο σπίτι εκείνη την ώρα έχουμε έναν "μάστορα" (όπως ακριβώς τον φαντάζεσαι) μαζί με τον παραγιό του (ακόμη πιο ακριβώς όπως τον φαντάζεσαι...) που μαστορεύαν τις μπαλκονόπορτες και δεν μπορώ να εκδηλωθώ. Ο μάστορας φυσικά και δεν απέφυγε την κλισεδοερώτηση "με ποιόν είσαι" κι επειδή η απάντησή μου δεν τον έπεισε ("Σ’αυτό που δείχνει τώρα; Με τη Σκωτία...") επέμενε για όλο το υπόλοιπο της παραμονής του στο σπίτι ότι είμαι "Βραζιλιανόφατσα", κρυφοβραζιλιάνος και μάλιστα με το πιο ηλίθιο επιχείρημα, ότι είμαι μ’αυτούς επειδή κερδίζουν (το ακριβώς αντίθετο απ’ό,τι κάνω εγώ συνήθως δηλ...). Και πού να ξερε ο φουκαράς πόσο φανατίλα Αργεντίνος είμαι... Σαν κλασικό μαζεμένο, χαζό παιδάκι τον άφησα να νομίζει ό,τι θέλει ενώ από μέσα μου έβραζα που δεν με πίστευε ότι δεν την πάω τη Βραζιλία. Για μερικούς βλέπεις είναι αδιανόητο να μην είναι ένα μικρό παιδί με τους νικητές... Η ξενέρα από τη νίκη της Βραζιλίας (2-1) ξεπεράστηκε από τις στιγμές γέλιου που μας χάρισε ο παραγιός, ο οποίος αφού μας ρώτησε τι ώρα κλείνουν τα δισκοπωλεία (ήθελε να αγοράσει cd του Τερζή) μας έκανε ένα αφιέρωμα στον συμαθή Πασχάλη τραγουδώντας με έναν τρόπο απίστευτα διασκεδαστικό...

Ο θαυμασμός για την πορεία της Κροατίας (και για την μπάλα που έπαιζε) που πήρε από τη Βουλγαρία του ’94 τη σκυτάλη "outsider-που-εντυπωσιάζει". Τα φιλιά του Μπλαν στην καράφλα του Μπαρτέζ πριν από κάθε σφύριγμα έναρξης. Η παρουσία της Τζαμάικα που ποτέ δεν πίστευα ότι μπορούσε να φτάσει μέχρι εκεί. Τα 40άρια στην Αθήνα που βράζει και το σούπερ "ποδοσφαιρικό" τραγουδάκι του Ρίκι Μάρτιν (αλέ αλέ αλέ!) που έψησε και τις γυναίκες να ρίχνουν μια ματιά στο Μουντιάλ (μεταξύ μας, πρέπει να είναι το πιο επιτυχημένο τραγούδι Μουντιάλ ως τώρα). Τα μεγάλα αφιερώματα στις εφημερίδες (για πρώτη φορά... Στα προηγούμενα Μουντιάλ ήταν πιο συγκρατημένα τα πράγματα) που μας έκανα να παίζουμε στα δάχτυλα το Σεν Ντενί, το Βελοντρόμ, το Παρκ ντε Πρενς, το Μποζουάρ και τα υπόλοιπα γήπεδα και τις πόλεις του Μουντιάλ, για τα οποία μάθαμε κάθε πιθανή λεπτομέρεια...

Μετά την ξενέρα από τον αποκλεισμό της Παραγουάης (την υποστήριζα λόγω Σιλαβέρτ) από τη Γαλλία και την ακόμα πιο ξενέρα από τον αποκλεισμό της λατρεμένης Αρχεντίνας από τους Ολλανδέζοι, πήρα τελικά το μέρος της Γαλλίας. Κι αυτό διότι υπήρξα θαυμαστής του Ζιντάν (και παραμένω) αλλά και γενικώς της Γαλλίας της περιόδου ’98-’00 με τον Ζιζού να περιβάλεται από Τζορκαέφ, Ανρί, Τυράμ, Τρεζεγκέ, Μακελελέ, Πετί, Ντεζαγί, Ντεσάν, Πιρές, Καρεμπέ, Λιζαραζού και όλη αυτή τη σπουδαία φουρνιά... Και ήμουν από τους ελάχιστους Έλληνες που υποστήριζαν Γαλλία στον τελικό απέναντι στο σούπερ-φαβορί Βραζιλία... Να σου πω την αλήθεια, πέρα από την παραδοσιακή αντιπάθεια που έχω προς τους Βραζιλιάνοι, αυτή τη φορά μας τα είχαν ζαλίσει με το "φαινόμενο" Ρονάλντο και όλη αυτή η μανία του βγήκε σε κακό του παιδιού που - όπως λένε - έπαθε κρίση άγχους στα αποδυτήρια και δεν ήθελε να παίξει στον τελικό, αλλά οι εταιρίες δεν τον άφηναν να μην μπει στο γήπεδο γιατί ήταν η κότα που γέναγε τα χρυσά αυγά για αυτούς (=τρελά κέρδη από την εκμετάλλευση του ονόματός του)... Το αποτέλεσμα; Έπαιξε στον τελικό και ήταν χώμα... Επαγγελματικός αθλητισμός...

Τον τελικό τον είδα στην κατασκήνωση σε σε πανί σινεμά που το έβαλαν ειδικά για αυτή τη μέρα, παρακάπτοντας το σύνηθες βραδινό πρόγραμμα. Από το Μουντιάλ ’98 έχω πααααρα πολλές μνήμες αλλά σταματάω εδώ... Θαρρώ πάντως πως ήταν το καλύτερο που είδα μέχρι τώρα.

2002. Νότια Κορέα και Ιαπωνία

Σαν να μην έγινε ποτέ για μένα. Δεν το "μετράω" στα Μουντιάλ.

Όλοι ξέρουμε πάνω-κάτω τα οικονομικά παιχνίδια που στήνονται στην πλάτη του ποδοσφαίρου. Αφελείς δεν είμαστε. Αλλά τόσο εξώφθαλμη προσπάθεια εκμετάλλευσης δεν έχει ξαναϋπάρξει... Η ανάγκη για "άνοιγμα" της ποδοσφαιρικής αγοράς στην Ασία, έφερε τραγικές διαιτησίες και απίστευτο σπρώξιμο κυρίως της Ν.Κορέας, αλλά και αδικίες απέναντι σε Ιταλία, Ισπανία και (σχεδόν) κάθε αντίπαλο της Βραζιλίας. Ο Ριβάλντο μάς έδειξε σε αυτό το Μουντιάλ ότι εκτός από μεγάλος παίκτης είναι και μικρός χαρακτήρας... Γενικά το Μουντιάλ αυτό είχε πολλά κακά ματς, πολλές απαράδεκτες διαιτησίες και μια ασχήμια που ελπίζω να μην την νιώθω επειδή το συνδυάζω με τις πρώτες πανελλήνιες (τότε δίναμε και στη Β Λυκείου) στις οποίες τα πήγα χάλια...

2006. Γερμανία

Χμμμ...

Ο λεγόμενος "Μαϊούνης" για όσους ήταν τότε φοιτητές και "ένιωσαν" έστω και λίγο από το κίνημα ενάντια στο Νόμο-Πλαίσιο. Εμείς λοιπόν που ασχολούμασταν και με άλλα θέματα πλην μαθημάτων, γκομενικών, μπάλας και αράγματος, έχουμε συνδυάσει το Μουντιάλ αυτό με τις καταλήψεις, τις καθημερινές πορείες και γενικώς ένα ξέσπασμα της νεολαίας που ήταν το πιο μαζικό μέχρι τότε μετά την "περίοδο Αρσένη". Ανάμεσα σε συνελεύσεις 1000 ατόμων (από 200 που ήταν λίγους μήνες πριν...), τσακωμούς, φωνές, πορείες, χημικά, κούραση, ζέστη, ατελείωτες συνεδριάσεις του συντονιστικού κλπ κλπ, είχαμε και το Μουντιάλ. Θυμάμαι ότι βλέπαμε τους αγώνες μέσα στην υπό κατάληψη σχολή και είχαμε το άγχος πότε και πώς θα γίνει η εξεταστική...

Απίστευτη χρονιά, απίστευτο καλοκαίρι! Μ’ αυτά και μ’ εκείνα το Μουντιάλ πέρασε λίγο στα "ψιλά" και μπορώ να πω ότι το θυμάμαι πιο θολά κι από αυτό του ’98! Άλλωστε νομίζω ότι όλα τα λεφτά ήταν ο τελικός... Όπου φυσικά (μετά την κλασική απογοήτευση από τον αποκλεισμό της Αρχεντίνας) υποστήριζα τη Γαλλία του μεγάλου Ζιντάν... Ο οποίος αφού μας τρέλανε με ένα απίστευτο σκαφτό πέναλτυ, αφού τα έδωσε όλα και γενικώς ψιλομόνος του έφτασε τη Γαλλία μια ανάσα από το να το σηκώσει, σαν γνήσιος Αλγερινός της Μασσαλίας, θυμήθηκε τους νόμους της αλάνας και έσκασε μια κουτουλιά στο στέρνο του Ματεράτσι. Μέσα σ’ ένα ματς, όλη η ιδιοσυγκρασία του Ζιζού. Μέγιστος μπαλαδόρος, ακριβοπληρωμένος σταρ, αλλά και "αλήτης" εγωιστής ταπεινής καταγωγής...

Ακατα μακατα σουκουτου μπε

2010-05-22T16:14:00.008+03:00

Δον Κιχώτη και Φούμπου ζηλέψτε! (ο πατέρας μου μου τα ’φερε και ακόμα δεν έχω λύσει το μυστήριο του πώς βρέθηκαν στα χέρια του... Διότι να τα αγόρασε αποκλείεται. Έχω περάσει κατά πολύ την ηλικία που δικαιολογούσε να μου αγοράζει ο πατέρας μου αυτοκολλητάκια...)

Φούμπου έχει και τον αγαπημένο σου μέσα... Ερίκ Αμπιντάλ λέμε!

Πέρασε η Ονδούρα στο Μουντιάλ; Το είχα ξεχάσει τελείως... Κοίτα να δεις η Ονδούρα!

Τα παλιά άλμπουμ πού τα ’χω άραγες; Έχει κάνει κανα έγκλημα η μάνα μου και τα ’χει πετάξει; Έχω κάνει καμιά μ@λ@κία εγώ ο ίδιος και τα ’χω πετάξει; Έχουν καταστραφεί; Υπάρχουν; Άμα τα ψάξω θα τα βρω; (υπάρχουν εξωγήινοι; μασάει η κατσίκα ταραμά; κάνει ζέστη ή εμείς ζεσταινόμαστε; το βρήκατε εύκολα; κ.ά. ερωτήσεις κρίσεως. αααα και η αγαπημένη μου: πόσα απίδια βάνει ο σάκος;)

Μα να μου φέρει ο πατήρ μου - για ανεξήγητο λόγο - αυτοκόλλητα και να έχει μέσα τον Πατσα(τζόγλου); Πόσο γκαντέμης να ’μαι;

-Ανταλλάζουμε;
-Τι έχεις;
-Πατσατζόγλου
-Τον έχω διπλό!

***

Σου ’χει τύχει να μισοχαλάει το πληκτρολόγιό σου; Τι εννοώ "μισοχαλάει" θα σκέφτεσαι τώρα εσύ. Εννοώ να λειτουργεί, αλλά όπως θέλει αυτό! Εμένα το δικό μου έχει μια ασθένεια που μοιάζει με ίωση. Την περνάει δηλαδή 2-3 φορές μέσα στο χρόνο. Μπορεί και παραπάνω. Έρχεται ξαφνικά και το ίδιο ξαφνικά εξαφανίζεται. Άκου τι παθαίνει: τα πλήκτρα βαριούνται να κάνουν συνέχεια το ίδιο πράγμα και άουτ οφ δε μπλου (ναι, το λεν και στο χωριό μου) αποφασίζουν να αλλάξουν λειτουργίες. Σου λέει η τελεία "βαρέθηκα να με χτυπάει συνέχεια αυτός ο ηλίθιος και να βγάζω τελεία. Σήμερα απεργώ. Και για να του τη σπάσω θα με χτυπάει και θα βγάζω παύλα". Αυτό παθαίνω λοιπόν. Βαράω τελεία και βγάζει παύλα. Βαράω παύλα και βγάζει κάθετο. Βαράω κάθετο και βγάζει εισαγωγικά. Η πλάκα είναι ότι αυτό συμβαίνει με όλα τα πλήκτρα εκτός των γραμμάτων! Και η ακόμα πιο πλάκα είναι ότι κανένα σημείο στίξης δεν εξαφανίζεται. Απλώς αλλάζει θέση! Έτσι έχω τη μαγευτική διαδικασία να πρέπει να μαντέψω πού πήγε και τρύπωσε η τελεία και πού η παρένθεση. Και πάνω που συνηθίζω με τις νέες θέσεις, τσουπ, ένα πρωινό χωρίς λόγο και αιτία, επανέρχονται όλα στη σωστή τους θέση και φτου κι απ’ την αρχή...

Αυτήν την ασθένεια έχει αυτές τις μέρες το πληκτρολόγιό μου που λες, μόνο που αυτή τη φορά την περνάει πιο βαριά γιατί κολλήσανε και τα αγγλικά. Α ναι, δεν σου το ’πα. Τα παραπάνω τα παθαίνει όταν είναι επιλεγμένα τα ελληνικά. Στα αγγλικά τώρα, αλλάζουν θέση τα γράμματα! Το ανάποδο δηλαδή απ’ ό,τι συμβαίνει στα ελληνικά! Πατάς σι και βγάζει τζέι. Πατάς εφ και βγάζει γιου! Άλλ’αντ’άλλα της Παρασκευής το γάλα!

Πρόσεξε. Τώρα θα σου γράψω χελόου στα αγγλικά. ΟΚ; Δεν θα κλέψω, υπόσχομαι. Θα πατήσω τα πλήκτρα που πρέπει και ό,τι βγάλει. Πάμε: d.nnr

Και γαμώ; Είχε και τελεία μέσα. Α ώστε στο Ε ήτανε και την έψαχνα...

Τα πλήκτρα μου παίζουν κρυφτοκυνηγητό!

Το πληκτρολόγιό μου είναι ένα παιδί.

Θέλω τα εισαγωγικά μου πίσω.

Πού πήγε το ερωτηματικό; Στην παρένθεση κύριε. Πες του να ’ρθει αμέσως πίσω γιατί δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει!

Τελεία πού πας; Θα πεταχτώ μέχρι την παρένθεση. Καλά, μην αργήσεις όμως. Εντάξει μπαμπά.

Παλιμπαιδισμός για πολλοστή φορά!

Και τα βασανιστικά ερωτήματα: Γιατί μας αρέσει να κάνουμε σαν παιδιά; Γιατί χαζοφέρνω ώρες-ώρες (που λέει κι η μάνα μου); Γιατί χτες τραγουδάγαμε "χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ" σε μπαράκι της Γλυφάδας (τα εισαγωγικά ήταν στο παπάκι τελικά...); Γιατί δεν μας πέταξανε έξω; Γιατί μου φάνηκε ότι το ξεκίνησε ο τραγουδιστής; Γιατί μετά είπαμε και το "ήταν ένα μικρό καράβι"; Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας; Γιατί πετάει ο αετός και σέρνεται το φίδι; Γιατί σέρνει τα λόγια μας μια νύχτα το κρασί; Γιατί γλεντάς; Γιατί γελάς; Tί σου συμβαίνει και ρωτάς; Mήπως κοπήκαν τα φτερά απάνω στο χορό;

οοοοοτι να’ ναι λεμεεε

***

Υποκλοπή από κάποιο διπλανό τραπέζι:
- Σήμερα σου έκανα τη χάρη και ήρθα στα ξενερουά τα κουλτουριάρικα. Αύριο όμως θέλω "Ακρωτήρι" ε!

***

Και κουίζ έχω:

Δες προσεκτικά τη φωτο και πες μου ποιό από τα άτομα που βλέπεις είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ (ο ψηλός είναι ο Σάκης ο Παπάζογλου και δεν πιάνεται. Ψάχνουμε τον άλλο...). Και αν τον βρεις εύκολα, πες μου πόσο διαφέρει από τα παιδάκια ...

***

Παιδί μου πού ’ν τα γράμματα, παιδί μου που ’ν ο νου σου
τα γράμματά μου στο χαρτί κι ο νους μου πέρα δέρνει

Transfer control

2010-05-10T08:33:00.001+03:00

Σήμερα μου κατσικώθηκε να γράψω για μπάλα μετά από κάτι αιώνες. Όχι δεν θα πω για το χτεσινό ντέρμπι με τον γαύρο. Ούτε για το πώς τα πάμε στα πλέι-ωχ (ποιός κιαρατάς τα ανακάλυψε αυτά ρε παιδιά και ποιός γελοίος τα διατηρεί; Μα πλέι-οφ στο ποδόσφαιρο...;! Ήμαρτον!). Θα πω για τις μεταγραφές του καλοκαιριού και τι κάνανε αυτές τελικά, τώρα που η χρονιά τελειώνει και μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα. Βάμος...

Λούσιο Φιλομένο

Φάτσα: Μπαλαδόφατσα αργεντίνικη σε στυλ Μπατιστούτα (για φάτσα μιλάμε έτσι... μην παρεξηγηθούμε) από αυτούς που γράφει στο κούτελο "ξέρω μπαλίτσα κι άμα μου ρθει καλά θα τη σκάψω πάνω απ' τον τερματζή και θα τονε κάνω να ψαχνει από ποιό διαστημόπλοιο την πετάξανε".
Τι ξέραμε πριν έρθει: Ντεμέκ ταλέντο στα νιάτα του με πέρασμα από Ίντερ που απλά αναγράφεται στο βιογραφικό του και καλές χρονιές στην Αρζεντίνα. Στον Αστέρα Τριπολιτσάς δύο χρόνια έδειξε ότι έχει τεχνική, κρατάει μπάλα άμα χρειαστεί, μπαίνει στο "κουτί" κάθετα και σκοράρει με το ζόρι 1 γκολ ανά 3 ματς με σουτ εντός και εκτός περιοχής και κεφαλιές. Ιδανικός για να παίζει "γύρω-γύρω" από γερό σεντερφόρ τύπου Τσέζαρεκ.
Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για περιφερειακός επιθετικός σε περίπτωση που παίζαμε 4-4-2 (με αυτήν την πρόθεση ξεκίνησε την προετοιμασία ο Σάντος) δίπλα στον δυνατό αλλά ελαφρώς δυσκοίλιο Μουσλίμοβιτς. Για να δώσει χοντρικά 6-7 γκολ μάξιμουμ και να βελτιώσουμε την προβληματική επιθετική γραμμή.
Τι έκανε: Το καλοκαίρι πήγε διακοπές στα Χανιά. Μια μέρα κολυμπά αμέριμνος όταν βλέπει έναν βρυκολακιασμένο γέροντα να φωνάζει προς την παραλία "Έλα Μαρίκα είναι υπέροχα" κάνοντας απλωτές. Ήταν ο "επίτιμος" - μακριά από δω και φτου φτου φτου. Συστηθήκανε και πάνω στην κουβέντα ο επίτιμος του είπε: "Καλή επιτυχία στη νέα σου ομάδα και πάνω απ' όλα υγεία!".
Είναι η μόνη λογική εξήγηση για την τραγικά γκαντέμικη χρονιά του. Ξεκινά παίζοντας αριστερό εξτρέμ - μια θέση που δεν του πάει καθόλου - στο 4-3-3 μπαλώνοντας τρύπες λόγω ελείψεων. Μεταξύ πάγκου και 11άδας προσπαθεί να βρει ρυθμό. Καρφώνει μια γκολάρα στην πρεμιέρα με τον Σουβλακιακό και μετά από 1-2 εβδομάδες τραυματίζεται και μένει εκτός για 4 μήνες. Επανέρχεται απέναντι στην πρώην ομάδα του και με το που μπαίνει στο γήπεδο τσουπ, πάρτον κάτω κι άλλους 2 μήνες έξω. Εν ολίγοις δεν έπαιξε σχεδόν καθόλου μέσα στη σεζόν και δεν μπορεί να κριθεί. Εχτές με τον γαύρο, επιτέλους υγιής και βασικός ελλείψει Ίβιτς, απέδειξε πόσο έλειψε σαν εναλλακτική επιλογή για μπροστά. Από τους καλύτερους, με κράτημα μπάλας, κάθετες στον Ζλάταν και απασχόληση των αντιπάλων σέντρε μπακ.
Προσφορα: Σχεδόν μηδενική, αλλά δικαιολογημένα, αφού ήταν συνεχώς τραυματίας.

Γιώργος Φωτάκης

Φάτσα: Στεγνή, αθλητική κοψιά, λίγο σαν διάκος ή δόκιμος σε μοναστήρι ή ψιλοβυσματίας στο ναυτικό. Τον βλέπεις και λες "αυτός πρέπει να την ιδρώνει τη φανέλα".
Τι ξέραμε πριν έρθει: Παίκτης Χατζάρα και αυτό τα λέει όλα. Κλασικός Έλληνας μέσος. Δουλευταράς, τρεχαλατζής - πολλές φορές τρέχοντας άσκοπα - φιλότιμος και φυσικά άτεχνος. Για δύο χρονιές στην ΑΕΛ έδειξε και δύο νέα στοιχεία. Καλός στην κυκλοφορία της μπάλας με άλλους δύο κεντρικούς χαφ δίπλα του και απίστευτος "σουτέρ" που μπορεί να καρφώσει γκολ ακόμη και πίσω από το κέντρο γράφοντας 4-5 τεμάχια σε μία σεζόν.
Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για να εξελληνιστεί λίγο το ρόστερ με έναν παίκτη γνώστη του πρωταθλήματος, σε καλή ηλικία και σε πολύ ανοδική πορεία. Για να αποκτήσουμε επιτέλους χαφ που να σκοράρει από μακρινή απόσταση (μας έλειψε πέρυσι). Για να αποκτήσει βάθος ο πάγκος που τον στοίχειωναν κάτι Μπαλάφες και κάτι Ηλιάδηδες. Για να έχουμε έναν ακόμη κεντρικό χαφ-λίγο κόφτη-λίγο "οχτάρι" σε μια θέση που πέφτουν πολλές κάρτες. Για ταχύτητα και τρεξίματα στο κέντρο που δεν μπορούσαν να δώσουν πέρυσι ο Γκαρσία, ο Ίβιτς και ο Βερόν.
Τι έκανε: Μια ζεστή νύχτα του Ιούνη έφαγε κεμπάπια και κοκορέτσια κι επειδή του πέσανε βαριά είδε το κακό το όνειρο. Αναστήθηκε λέει ο Γκαρσία, σταμάτησε να μαζεύει τις κόκκινες σαν μανιώδης συλλέκτης υπερατού, άρχισε να πατάει περιοχή, να κυκλοφορεί μπάλα και να βγάζει και ασίστ. Ακόμη και να σκοράρει! Και ο Βιτόλο λέει βγήκε λίρα εκατό, κατάπινε τα χιλιόμετρα στο γήπεδο σαν στραγάλια και έδεσε τέλεια με τον Πάμπλο. Εκεί γύρω στα Χριστούγεννα άρχισε να πιστεύει στα όνειρα...
Ξεκίνησε καλά τη σεζόν. Να ο Βιτόλο τραυματίας, να Γκαρσία και Σορλέν ψιλοντεφορμέ, να ο Βερόν εκτός πλάνων, να Μπαλάφες-Αμπουμπακάρηδες δανεικοί, ε... να κι ο Φωτάκης βασικούρα με γκολάκια στα φιλικά αλλά και στο πρωτάθλημα νωρίς-νωρίς (με Τριπολιτσά εκτός). Κλήση στην Εθνική, χαρές-πανηγύρια και οι φυλλάδες να γράφουν για τα εξτρα στοιχεία που έδωσε ο Φωτάκης το κέντρο του ΠΑΟΚ. Ε μετά λίγο ένας τραυματισμός, λίγο το όνειρο που βγήκε 100% αληθινό, πάει το πουλί... Αλλαγή στα περισσότερα ματς, με δύο γκολ με τον τρόπο για τον οποίο αποκτήθηκε (μακρινά σουτ), αδυναμία να αντικαταστήσει τον Ίβιτς σε ρόλο "10" όποτε χρειάστηκε και "λίγος" για να κλείσει χώρους και να κυκλοφορήσει μπάλα καλύτερα από το τρίδυμο Γκαρσία-Βιτόλο-Ίβιτς.
Προσφορά: Με άριστα το 10 του δίνω 6 αν και πρέπει να του αναγνωριστεί η γκαντεμιά να πέσει σε μία ονειρική σεζόν για τους τρεις βασικούς κεντρικούς χαφ.

Βασίλης Κουτσιανικούλης

Φάτσα: Ντεμέκ ομοιότητα με τον Μέσι αλλά εγώ λέω τον βλέπεις και λες "βρε το βαφτιστήρι μου πώς μεγάλωσε... να μην ξεχάσω να του πάρω playstation, ποδήλατο και πασχαλινό αυγό".
Τι ξέραμε πριν έρθει: Πέντε-έξι (δεν ήταν παραπάνω...) σούπερ εμφανίσεις με τη φανέλα του Εργοτέλειου απέναντι σε γαύρο, ΠΑΟ, ΑΕΚ, Άρη και κανα-δυο λιμά, αρκούσαν για να τον βαφτίσουν οι φυλλάδες "Έλληνα Μέσι" και ξερω-γω-κι-εντάξει... Απίστευτα ταχύς, άπιαστος σε ανοιχτό γήπεδο, με ικανότητες δημιουργίας, αλλά και σκοραρίσματος μόνο όμως όταν εκτελεί ενστικτωδώς.
Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Η μεγαλύτερη επένδυση της ομάδας τα τελευταία χρόνια. Έλληνας, πιτσιρικάς, ταλέντο, το πρώτο hot όνομα που έκλεψε ο ΠΑΟΚ από τους μεγάλους της Αθήνας από την εποχή Μπατατούδη και δώθε. Αποκτήθηκε για να δώσει αυτήν την περιβόητη ταχύτητα που μας είχε λείψει πέρυσι με κάτι Κονσεϊσάους και κάτι Σορλέν στα πλάγια. Για εξτρέμ αντίστοιχο του Βιεϊρίνια στα αριστερά, που θα τρέχει-ντριμπλάρει-σκοράρει περισσότερο από τους προαναφερθέντες γέροντες.
Τι έκανε: (α)Σούζες με το ποδήλατο στην Ολλανδία κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής προετοιμασίας. (β)Κατά μέτωπο εφόδους στον αντίπαλο πλάγιο μπακ πάνω στον οποίο στουκάριζε με ορμή κατά κανόνα. (γ)Ερωτήσεις στον εαυτό του όταν ήταν μέσα στο γήπεδο τύπου "ποιός είμαι, πού πάω, σε ποιά θέση παίζω, πώς κινούμαι όταν έχουμε την μπάλα από τα δεξιά και πώς κινούμαι όταν την κατεβάζουμε από πίσω". (δ)Χαζές δηλώσεις τύπου "αξίζω περισσότερο χρόνο συμμετοχής".
Προσφορά: 1/10 επειδή έβαλε το γκολάκι με την Τριπολιτσά εντός όταν παίζαμε με 10 όλο το ματς. Εκεί έκανε το καλύτερό του ματς και μας χάρισε μια νίκη που μας έδωσε το δικαίωμα να συνεχίσουμε το απίστευτο αήττητο σερί και να κυνηγήσουμε ακόμη και το πρωτάθλημα.

Μπρούνο Τσιρίλο

Φάτσα: Πορνοστάρ σε γερμανική τσόντα ή ηθοποιός σε ρόλο ελαφρώς ψυχάκια Ιταλού μετανάστη στη Νέα Υόρκη.
Τι ξέραμε πριν έρθει: Ότι είναι τρελός, ότι όντως θέλει να γίνει πορνοστάρ όταν σταματήσει την μπάλα, ότι βαράει στο ψαχνό και ότι είναι κλασικός σκληρός Ιταλός μπακ και αν έπιανε την απόδοση που είχε στην ΑΕΚ πριν 2-3 χρόνια, θα ήμαστε σούπερ ευχαριστημένοι.
Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για βασικός μαντουμαδόρος στο πλάι του πιο "εγκεφαλικού" Κοντρέρας. Για έμπειρος μπακ που θα δώσει και την ψυχή του στο γήπεδο πιάνοντας ένα 7/10 σε κάθε ματς.
Τι έκανε: Γνώρισε αυτήν την ξανθιά που παίζει στην "Πολυκατοικία" και έχασε και το λίγο μυαλό που είχε. Έκανε κάθε πιθανή γκριμάτσα σε κάθε διαιτητή και κάθε παίκτη που βρήκε μπροστά του σε κάθε παιχνίδι της ομάδας μετά από κάθε φάουλ εναντίον μας ή υπέρ μας. Πανηγύρισε όλα τα γκολ της ομάδας ωσάν τρελός τρέχοντας πάντα πρώτος στον σκόρερ, είτε ήταν στο γήπεδο είτε στον πάγκο...
Ξεκίνησε βασικός και αναντικατάστατος κάνοντας αρκετές "πατάτες" στις οποίες είχαμε ξεσυνηθίσει μετά την άψογη αμυντικά περυσινή χρονιά. Έφερε την ανασφάλεια στο κέντρο της άμυνας. Είδε τον Μαλεζά να του τρώει τη θέση για πλάκα. Μετά τον πάγκο που έφαγε αλλά και έναν σημαντικό τραυματισμό, επανήλθε σαφώς βελτιωμένος και προσαρμόστηκε στο αμυντικό σύστημα-Ντελόνγκι του Σάντος. Στα πλέι-ωχ σόου φαρ, βρήκε τον παράδεισό του έχοντας τον συμπατριώτη του Σαβίνι για παρτενέρ και την ασφάλεια-Κοντρέρας στα δεξιά του.
Προσφορά: 7/10 επειδή είναι ο σέξυ-Μπρούνο που όλοι αγαπήσαμε κι επειδή βελτιώθηκε πολύ μέσα στη σεζόν.

Θανάσης Παπάζογλου

Φάτσα: Σαν μπάρμαν σε μαγαζί της Ίου.
Τι ξέραμε πριν έρθει: Στην ουσία με ένα καλό ματς με τον Άρη (απέναντι στον Ερ. Αστέρα στο ΟΥΕΦΑ) πριν δύο χρόνια και κανα δυο ακόμα καλές εμφανίσεις με την Ελπίδων πήρε τον τίτλο του μεγάλου ταλέντου. Ακολούθησε χιαστός και ένας χρόνος που δεν τον εμπιστεύονταν οι προπονητές του στον Άρη. Μεγάλο ερωτηματικό το αν θα επανερχόταν ποτέ στις καλές εμφανίσεις και αν θα είχε την εξέλιξη που όλοι έβλεπαν πριν τραυματιστεί.
Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Έλληνας πιτσιρικάς που αν δουλευτεί ίσως να αποδώσει σε βάθος 2-3 χρόνων. Αποκτήθηκε κυρίως για αλλαγή του Μουσλίμοβιτς όταν θα χρειαζόμασταν μπροστά έναν ψηλό επιθετικό. Κάτι σαν αντικαταστάτης του Αναστασάκου στο ρόστερ, στο πιο άπειρο αλλά και ελπιδοφόρο...
Τι έκανε: Τους οπαδούς να αναπολούν τον Ηλία Αναστασάκο! Τον Τσιάρτα να αναρωτιέται πώς γίνεται να υπάρχει παίκτης πιο αργός από τον ίδιο!
Έχασε δύο τουλάχιστον γκολ πάνω στη γραμμή (!!) και άλλα τόσα τετ-α-τετ. Μας χάρισε στιγμές γέλιου με την αδυναμία του να κινηθεί σωστά από τακτικής άποψης. Κλήθηκε νωρίς να πάρει φανέλα βασικού, όντας εντελώς ανέτοιμος για κάτι τέτοιο, αφού Μουσλίμοβιτς και Φιλομένο τέθηκαν εκτός σχεδόν σε όλον τον α' γύρο. Οι πρώτες του εμφανίσεις ήταν για γέλια και για κλάματα αλλά μέσα στη σεζόν βελτιώθηκε ελαφρώς. Του χρωστάμε δύο απανωτές προκρίσεις στο Κύπελλο που τις πήρε με δικά του γκολ, καθώς και μία σημαντικότατη νίκη απέναντι στον Ατρόμητο (μετά τη νίκη επί του γαύρου στο τηγάνι) που μας κράτησε σε τροχιά τίτλου. Άλλο αν η μπάλα χτύπησε απλώς πάνω του και κατέληξε στα δίχτυα... Το αποτέλεσμα μετράει!
Προσφορά: 4/10 για τις προκρίσεις στο Κύπελλο και τη φιλοτιμία του.

Μοχάμεντ Αμπουμπακάρι

Ήρθε, έκανε προετοιμασία, έπαιξε κανα δυο ματς σαν δεξί μπακ (που δεν είναι η θέση του) και δώθηκε δανεικός στον Σουβλακιακό.
Προσφορά: 0/10, χωρίς όμως να φταίει ο ίδιος

Ντάριο Κρέσιτς

Στη σκιά του Χαλκιά...
Προσφορά: 3/10 γιατί στα λίγα ματς που έπαιξε ήταν αξιοπρεπής, αν και δεν έδινε σε κανέναν τη σιγουριά που μας έδωσε ο Χαλκιάς τα τελευταία δύο χρόνια

Βίκτορ Βιτόλο

Φάτσα: Τσιράκι εμπόρου ναρκωτικών στο Μεξικό
Τι ξέραμε πριν έρθει: Ότι τρέχει σαν τρελό στο κέντρο και κολλάει στους αντιπάλους σαν βδέλα κάνοντας άπειρα χιλιόμετρα, άπειρα κλεψίματα και άπειρα σκληρά φάουλ.
Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για να δώσει την (ξανα-μανα) περιβόητη ταχύτητα στο κέντρο του γηπέδου, πλαισιώνοντας τον απαραίτητο αλλά αργό Γκαρσία. Για να δοκιμάσει ο Σάντος το 4-4-2 που δεν του έβγαινε με τα υπόλοιπα χαφ. Για να είναι το τρεχαντήρι της ομάδας.
Τι έκανε: Άργησε να αποκτηθεί κι επειδή οι πτήσεις δεν βόλευαν και για να μην χάσει την προετοιμασία στην Ολλανδία, ξεκίνησε για εκεί τρέχοντας. Διέσχισε την Ευρώπη τρεχάλα μέσα σε μία ημέρα και όταν έφτασε έκανε και την πρώτη του προπόνηση!
Όταν μπήκε επιτέλους στην 11άδα (μετά από αργοπορία ενσωμάτωσης αλλά και έναν τραυματισμό), η ομάδα άλλαξε πρόσωπο. Έτρεχε για όλους πέφτοντας σαν καμικάζι στον αντίπαλο που είχε τη φιλοδοξία να φτάσει μέχρι την περιοχή μας. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι είναι παντού μέσα στο γήπεδο. Όπου αντίπαλος με επιθετικές βλέψεις, από πίσω ο Βιτόλο! Απελευθέρωσε Γκαρσία και Ίβιτς που χρειάστηκε να τρέχουν πολύ λιγότερο και να ασχοληθούν πιο πολύ με κυκλοφορία μπάλας και κάθετες πάσες. Απελευθέρωσε ακόμη και τον Αραμπατζή (όσο έπαιζε βασικός) καλύπτοντας άψογα τα ανεβάσματά του.
Προσφορά: 9/10 γιατί έκανε ακριβώς αυτό για το οποίο αποκτήθηκε, αν και επιθετικά και δημιουργικά ήταν κάκιστος.

Μίρκο Σαβίνι

Φάτσα: Ιδιοκτήτης γκαλερί τέχνης που στο πίσω δωμάτιο έχει χαρτοπαικτική λέσχη
Τι ξέραμε πριν έρθει: Ότι είναι κλασικός Ιταλός αριστερός μπακ (= κάτι σαν σέντερ μπακ που απλώς παίζει στο αριστερό άκρο). Έμπειρος, αλλά με μέτριες χρονιές τα τελευταία χρόνια και γενικώς στα αζήτητα της Serie A.
Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για μπακ-απ του Λίνο, με την έννοια ότι είναι φουλ αμυντικογενής πλάγιος μπακ σε αντίθεση με τον επιθετικογενή Βραζιλιάνο. Στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπήρχε το μήπως έπαιρνε θέση βασικού αριστερού μπακ για να δοκιμάσουμε τον Λίνο σε ρόλο χαφ. Στο ίδιο μέρος του μυαλού μας, μήπως χρειαζόταν να βοηθήσει και στο κέντρο της άμυνας.
Τι έκανε: Εντύπωση με τα κουλτουριάρικα και μοδάτα φουλάρια του που δεν αποχωριζόταν ούτε με τις ζέστες, ούτε με τα κρύα. Τα νεύρα μας τσατάλια με τις γκρίνιες του επειδή δεν παίζει.
Ξαφνικά, με το που ξεκινάει το πρωτάθλημα θυμάται να μας πει ότι είναι αριστερός στόπερ στο 3-5-2 και όχι αριστερό μπακ. Η αποχώρηση Μπιζέρα τον βολεύει και καθιερώνεται ως ο τέταρτος σέντρε-μπακ στο ρόστερ, αφήνοντας εντελώς ακάλυπτο τον Λίνο ο οποίος ευτυχώς αποδείχθηκε βιονικός και δεν έλειψε ποτέ. Έπαιξε μόνο όταν έλειπαν Κοντρέρας και Μαλεζάς και - ειδικά στην αρχή της σεζόν - έφερε κι αυτός ανασφάλεια στο κέντρο της άμυνας, με κακές τοποθετήσεις και αργή σκέψη. Ακριβώς όπως και ο Τσιρίλο, βελτιώθηκε σταδιακά και όποτε κλήθηκε να βοηθήσει ήταν ικανοποιητικός με αποκορύφωμα τα πλέι-ωχ σόου φαρ, στα οποία τα πήγε περίφημα στο πλάι του συμπατριώτη του και με τον Κοντρέρας να έχει πάντα τον νου του.
Προσφορά: 5/10 γιατί όσα τα θετικά του, τόσα και τα αρνητικά του.

Μπράις Μουν

ασχολίαστο...
Προσφορά: -5/10

Συμπέρασμα: Μία μόνο από τις μεταγραφές μάς βγήκε σούπερ (Βιτόλο). Άλλοι δύο την πάλεψαν (Τσιρίλο, Φωτάκης). Άλλος ένας ήταν μέτριος (Σαβίνι). Οι υπόλοιποι είτε δικαιολογημένα, είτε αδικαιολόγητα δεν βοήθησαν. Μήπως είναι θαύμα που χτυπήσαμε πρωτάθλημα, που βγήκαμε τελικά τρίτοι με μικρή διαφορά από τους από πάνω και που χτυπάμε τώρα προκριματικά Τζαμπιολίνγκ...;

Το κατά κλισέ Ευαγγελιον: Ποδόσφαιρο

2010-05-03T13:27:00.000+03:00

fubu:

η μπάλα χτυπάει στα σώματα...η μπάλα πάνω στα σώματα... η μπάλα στα σώματα (κλασσικος Σωτηρακόπουλος-...σώμα μου..σώμα μου φτιαγμένο απο πηλοοοο)
ο ''άγραφος'' νόμος του ποδοσφαίρου
...ήταν ένα... παλικαρίσιο γκολ (εμπρός της ΑΕΚ παλικάριααααα)
δεν εχει σημασια αν παιζω εγω καλα σημασια εχει να κερδιζει η ομαδα
δεν εχει σημασια αν σκοραρω εγω σημασια εχει να κερδιζει η ομαδα
όλοι ειμαστε μια οικογένια-παρέα
Βλεπουμε καθε παιχνιδι ξεχωριστα
Βλεπουμε καθε παιχνιδι σαν τελικο
εχουμε 5,6,7,8,9,10,...30 τελικους μεχρι το τέλος
η ψυχη, η καρδιά, το μέταλλο του πρωταθλητη
αυτο το γκολ,φαση,στημενο φαινεται να είναι δουλεμενο στην προπονηση
ήταν μια επαγγελματικη νικη
η βαρια φανέλα του ΠΑΟ,Ολυμπιακού,ΑΕΚ,ΠΑΟΚ
το γκολ προηλθε απο μια ολιγωρία στην αμυνα
Ξέρετε ότι δεν μιλάω ποτέ για διαιτησία...
Δεν ασχολούμαι ποτέ με την διαιτησία...
Εντεκα εμείς έντεκα κι αυτοί!
Στο ποδοσφαιρο όλα γίνονται!
Στο τέλος θα κάνουμε ταμείο...
Ο κοσμος μας βοήθησε-ηταν απιστευτος-ο δωδεκατος παιχτης
Θέλουμε το κόσμο δίπλα μας-κοντά μας
ο επιθετικός συνελήφθη σε θέση offside
του πηρε την ταυτοτητα
ο αρχοντας του γηπεδου
τα πρωτα 15 λεπτα ειναι δυσκολα
τα τελευταια λεπτα είναι κρισιμα
το γκολ που δεχτηκαμε μας αποσυντόνησε
γκολ παρτο...βαλτο
με την μπαλα στα ποδια ελισσεται
ξερο σουτ
σουτ φωτοβολιδα
γεματο σουτ
καλοτραβηγμενο σουτ
σουτ με καλες προϋποθέσεις
καπου βρηκε το σουτ
στο γαμα-παραθυρακι
η αμυνα κοιμηθηκε...
εκανε τσαφ...
γιομα
σεντρα καμιναδα
σταση μελμπεργκ
θα δωσω το 100%
καταδικαζουμε τα γεγονοτα,καταδικαζουμε καθε μορφη βιας
ομορφες παρουσίες-υπαρξεις σημερα στο γηπεδο
ο ταδε ειναι αλανθαστος σημερα...και μετα...τον ματιασαμε!
ένα γκολ σε κρίσιμο σημείο!
σεβομαστε τον αντιπαλο
δεν φοβομαστε τον αντιπαλο
θελουμε νίκη εστω και με μισο-μηδεν
Γκολ απο τ'αποδυτηρια η ' Γκολ με το καλημερα

Stepas:

Καλοκαιρινή προετοιμασία:

"Είναι το πιο σημαντικό στάδιο στην προετοιμασία μιας ομάδας"
"Πολλά χιλιόμετρα κατάπιαν και σήμερα οι παίκτες του ΠΑΟ/ΟΣΦΠ/ΑΕΚ κλπ"
"Στο Ζέεφελντ χτίζεται ο νέος Ολυμπιακός"
"Τους έβγαλε το λάδι ο Μπάγεβιτς/Βαλβέρδε κλπ"
Κορυφαία είναι αυτά που γράφουν οι δημοσιογράφοι για τα εξωαγωνιστικά της καλοκαιρινής προετοιμασίας (συνήθειες παικτών, πώς περνούν την ώρα τους και τέτοια): "Ανίκητος στο τάβλι ο Μπάγεβιτς - Ομηρικές μάχες με τον Μπουρουτζίκα", "Άπαιχτος ο Μάντζιος στο Pro", "Κολλημένος με το Ίντερνετ ο Μαλεζάς-σερφάρει όλη μέρα", "Έλιωσε στο Manager ο Ντάρμπισιρ", "Κασπάροφ ο Πφλίπσεν - δεν τον κερδίζει κανείς στο σκάκι - είναι ο κουλτουριάρης της παρέας", "Δελφίνι ο Κουτρουμάνος - περνάει τις ελεύθερες ώρες του στην πισίνα", "Σούζες με το ποδήλατο κάνει ο Κουτσιανικούλης κρυφά από τον Σάντος", "Μεγάλες κόντρες Καραγκούνη-Κατσουράνη στην ξερή" κλπ κλπ κλπ
"Πειραχτήρι της παρέας ο Καραγκούνης"
Κάααααααααααααθε χρόνο ακούγεται το εξής: "Φέτος ήταν η πιο σκληρή προετοιμασία της καριέρας μου"
"Ιδανικές οι συνθήκες της προετοιμασίας στο προπονητικό κέντρο τάδε όπου χτίζεται ο νέος ΠΑΟ/Ολυμπιακός κλπ"
"Βγάζει μάτια ο 17χρονος Καραφιτσουλίδης στο Ζέεφελντ" (κάθε μα κάθε φορά κάποιος πιτσιρικάς "βγάζει μάτια" και είναι "η αποκάλυψη", αλλά μετά δεν ξαναματακούμε ποτέ για αυτόν και φυσικά ποτέ δεν γίνεται παίκτης της προκοπής...)
Έχει έρθει το τάδε σαπάκι που όλος ο κόσμος ξέρει ότι τραυματίζεται συνέχεια εκτός από τους οπαδούς της ελληνικής ομάδας στην οποία ήρθε. Μετά από μέρες αποχής από την προετοιμασία, κάνει τελικά την πρώτη του προπόνηση και τα πρώτα τεστ. Την επόμενη μέρα, η φυλλάδα που θέλει να ταϊσει κουτόχορτο τον φουκαρά οπαδό γράφει απαραιτήτως: "Ταύρος ο Αμπαλίεβιτς"
"Τρέλα με Φουκαρίνιο - Φωτιές πετάει ο Βραζιλιάνος στην προετοιμασία - τέσσερα γκολ έβαλε στο χτεσινό φιλικό με την Χλεμπόνεν"
Μετά από όλα τα αποθεωτικά που γράφουν οι φυλλάδες για το πόσο τέλεια είναι η προετοιμασία στα βουνά της Αυστρίας, όταν η ομάδα χάνει από κάποια "μπυραρία" σε φιλικό, κάτι πρέπει να γράψουν για να το δικαιολογήσουν: "Βαριά τα πόδια από την προετοιμασία / δεν έχουν λυθεί ακόμη τα πόδια των παικτών"
"Μεταμορφωμένος ο Κούζμπα - άλλο πρόσωπο δείχνει φέτος - θα είναι εσωτερική μεταγραφή για τον Ολυμπιακό"

Δηλώσεις παικτών

Ό,τι και να τους ρωτήσει ο δημοσιογράφος, ξεκινάνε ΠΑΝΤΑ με τη λέξη "σίγουρα" ("σίγουρα ήταν μία σημαντική νίκη μπλα μπλα μπλα"), ενώ μεγάλο σουξέ έχει και η λέξη "πιστεύω"
"Δεν μας ενδιαφέρει τι κάνει ο αντίπαλος, κοιτάμε τι κάνουμε εμείς"
"Από μικρός υποστήριζα τον ΠΑΟ / Ήρθα στην ομάδα της καρδιάς μου" (κλασικό παραμύθι που πουλάνε μερικοί για να γίνουν συμπαθείς στους οπαδούς)
"Παίζω όπου μου ζητήσει ο προπονητής μου. Εκείνος ξέρει πού πρέπει να παίξει ο καθένας μας. Εμένα μου αρέσει να παίζω πίσω από το σέντερ φορ βέβαια (γιατί νομίζω ότι είμαι ο διάδοχος του Μαραντόνα και ο άσχετος που έχουμε στον πάγκο δεν το βλέπει) αλλά ο προπονητής είναι αυτός που αποφασίζει"
"Φέτος θα είναι η χρονιά μου"
"Δεν υπάρχουν εύκολα και δύσκολα ματς, πρέπει να πάμε σε όλα με την ίδια σοβαρότητα"
"Το κλίμα στην ομάδα είναι εξαιρετικό, όλα τα παιδιά είναι καταπληκτικά" (μετά από λίγες μέρες βέβαια συνήθως μαθαίνουμε ότι έχουν πλακωθεί όλοι με όλους και έχουν γίνει μπουρδέλο)
"Πρέπει να συνεχίσουμε τη σκληρή δουλειά"
"Αυτό που μπορώ να υποσχεθώ είναι ότι θα δίνω το 100% σε κάθε ματς"
"Οι οπαδοί μας είναι φανταστικοί και μας βοηθάνε σε κάθε ματς"
"Έχω παίξει σε καυτές έδρες στην καριέρα μου, αλλά δεν έχω ξαναδεί τέτοιους οπαδούς" (κάτι αργεντίνοι τα λένε αυτά συνήθως)

Δηλώσεις προπονητών

Μετά από ήττα: "Κοιτάμε μπροστά", "Κοιτάμε το επόμενο παιχνίδι"
"Στο τέλος θα κάνουμε ταμείο"
Ανεξαρτήτως αν η ομάδα τους έχει κερδίσει ή έχει ξεφτιλιστεί με 5-0, πολλοί προπονητές λένε το εξής κλισεδιάρικο: "Συγχαρητήρια στα παιδιά που πάλεψαν και έδωσαν ό,τι μπορούσαν"
"Ας κερδίσει ο καλύτερος"
"Είναι ένα ματς σαν όλα τα άλλα", "Καταλαβαίνουμε την ιδιαιτερότητα του ντέρμπι και τη σημασία που έχει για τους οπαδούς μας, αλλά κάθε νίκη δίνει 3 βαθμούς" (σωωωωπα!)

Του δημοσιογράφου:

"Συγκρατημένη αισιοδοξία επικρατεί στο στρατόπεδο του Άρη εν όψει του ντέρμπι..."
"Άνοιξε τα χαρτιά του ο Λορένσο Σέρα Φερέρ στην τελευταία προπόνηση δείχνοντας 11άδα...", "Κλειστά κράτησε τα χαρτιά του ο Άγγελος Αναστασιάδης εν όψει του αγώνα με τον Πανιώνιο...", "Το τελευταίο του χαρτί παίζει ο Ερνέστο Βαλβέρδε..." (πήγα σε μάγισσες σε χαρτοριχτρεεες...)
"Αυτές οι σέντρες είναι βούτυρο στο ψωμί του πανύψηλου Τρυπιοχέρη..." (και μπούκοβο στον κεφτέ και λάδι στη σαλάτα)
"Τη δική τους μάχη δίνουν οι δύο προπονητές στη σκακιέρα της τακτικής"
"Βλέπουμε το κοντράστ των συναισθημάτων"
Όταν μια ομάδα χάνει πολλές ευκαιρίες και τελικά τρώει γκολ, ο δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του ΠΡΕΠΕΙ να πει: "Επιβεβαιώθηκε ο νόμος του ποδοσφαίρου". Βεβαίως, αν τελικά η ομάδα που χάνει τις ευκαιρίες τελικά βάλει το γκολ, αρχίζει άλλο παραμύθι: "Το γκολ ήταν φυσική κατάληξη της πίεσης", "Επιβραβεύτηκε η επιμονή του ΠΑΟ που έψαχνε εδώ και ώρα το γκολ", "Κάποια στιγμή θα ερχόταν και το γκολ, αφού η αντίπαλη ομάδα είχε κλειστεί στα καρέ της" κλπ κλπ
"Το γκολ της τιμής" (που ο θεούλης ο Μαυρομάτης το είχε κάνει σε ένα Μουντιάλ "το γκολ της σημαίας"!)
"Ζύγισε το σουτ" (και πόσο το 'βγαλε;)
"Διώχνει με υπερένταση"
"Του πήρε τα μέτρα" (κοστούμι θα του ράψει;)
"Βλέπουμε ένα παιχνίδι κέντρου"
Αυτό είναι παλιό αλλά επιβιώνει ακόμα, ειδικά στις ραδιοφωνικές μεταδόσεις: "Το παιχνίδι δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας"
"Το στείρο 0-0 σφραγίζει τις προσπάθειες των ποδοσφαιριστών μέχρι στιγμής"
"Αναγνωριστικό παιχνίδι στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης"
"Τον πέρασε σαν σταματημένο"
"Ένα ντέρμπι μεταξύ Παναθηναϊκού (ΠΑΟΚ) και Ολυμπιακού (Άρη) είναι πάντα ντέρμπι, ανεξάρτητα από το σε τι κατάσταση είναι οι δύο ομάδες" (αυτό το κλισέ είναι αγαπημένο όχι μόνο των δημοσιογράφων, αλλά και των παλαίμαχων που βγαίνουν στις εκπομπές πριν τα ντέρμπι)
"Είναι γνωστό ότι του Μπάγεβιτς δεν του αρέσει να χάνει ούτε στο τάβλι"
"Σιδηρά πειθαρχία έχει επιβάλει στα αποδυτήρια ο τεχνικός ηγέτης του ΠΑΟ/ΟΣΦΠ κλπ" (τώρα το πώς γίνονται μπουρδέλο τα αποδυτήρια και βγαίνουν όλα προς τα έξω, είναι άλλο θέμα...)
Ιδανικές συνθήκες για ποδόσφαιρο
Καμίνι η Τούμπα/η Λεωφόρος/το Καραϊσκάκη κλπ
Είναι το γκολ για τον ΠΑΟΚ και η Τούμπα παίρνει φωτιά/φλέγεται (καιιιιγομαι καιιιιιγομαι ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιαααααα)
Μετά από νίκη κάποιας ομάδας μέσα στη Λάρισα, ο πλέον κλισέ τίτλος σε εφημερίδα είναι: "Απόδραση από το Αλκαζάρ"
Μετά από νίκη του Ηρακλή, ας πούμε με 3-0, ο αντίστοιχος τίτλος είναι: "Τρεις ροπαλιές από τον Ηρακλή"
"Ευχάριστος πονοκέφαλος για τον Γιώργο Δώνη καθώς θα έχει στη διάθεσή του όλους του παίκτες"
"Γεμάτο το απουσιολόγιο του Τεν Κάτε - νοσοκομείο ο ΠΑΟ - αποδεκατισμένος από τους τραυματισμούς"

Τα κλισέ στο ποδόσφαιρο δεν τελειώνουν ποτέ. Σχεδόν όλος ο επικοινωνιακός τομέας σε αυτό το άθλημα (από τις δηλώσεις προπονητών-παικτών-παραγόντων μέχρι την αθλητική δημοσιογραφία) στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο σε κλισέ φράσεις. Γράψαμε όσα θυμηθήκαμε. Αν και μετά το παρακάτω βίντεο, κάθε άλλο σχόλιο περιττεύει...

Όταν έκλαψε ο Νίτσε

2010-04-26T01:52:00.007+03:00

Να σου πω την αλήθεια μου, τον Ίρβιν Γιάλομ τον είχα πάντα στη λίστα με τους "αντιπαθείς" στο κεφάλι μου. Όχι ότι ήξερα πολλά πράγματα γι' αυτόν, όχι ότι γνώριζα το έργο του - επιστημονικό και μη - απλά τα τελευταία χρόνια άκουγα συνέχεια το όνομά του δεξιά κι αριστερά, έπεφτα συνέχεια πάνω σε άρθρα (συνήθως στην Ελευθεροτυπία και το Βήμα) που αναφέρονταν σε αυτόν και αυτά εμένα συνήθως με κάνουν κάπως επιφυλακτικό. Νομίζω μάλιστα είχε επισκεφθεί πέρυσι τη χώρα μας και είχε μιλήσει στο κοινό του και θυμάμαι τα ρεπορτάζ που έλεγαν ότι χιλιάδες (γυναίκες κυρίως) έσπευσαν για να ακούσουν από κοντά τον σπουδαίο επιστήμονα και να τον ρωτήσουν πώς θα φτάσουν στην ευτυχία...! Ε δεν ήθελα και πολύ για να τον αντιπαθήσω. Διότι το βασικό ελάττωμά μου είναι μια φυσική αντιδραστικότητα του χαρακτήρα μου απέναντι σε οτιδήποτε γίνεται "μόδα" και "ρεύμα". Κάτι που με οδηγεί συχνά στο να απορρίπτω κάτι μόνο και μόνο επειδή γίνεται πολύς ντόρος γύρω από αυτό, χωρίς να το γνωρίζω καλά-καλά. Αυτό είναι κάτι εντελώς άδικο απέναντι στο άτομο που "απορρίπτω" και φυσικά δογματικό από μεριάς μου. Θα το διορθώσω όμως κι αυτό το ελάττωμα, πού θα μου πάει... :-)

Για να μην τα πολυλογώ πάλι, πρόσφατα τελείωσα την ανάγνωση του πρώτου μυθιστορήματος του Ίρβιν Γιάλομ με τίτλο "Όταν έκλαψε ο Νίτσε" και πραγματικά έμεινα ενθουσιασμένος! Ένα εξαιρετικό βιβλίο, που ίσως να γράφτηκε με την αρχική πρόθεση να απευθυνθεί σε ένα εξειδικευμένο κοινό που ενδιαφέρεται για την ψυχανάλυση, τελικά όμως οι λογοτεχνικές του αρετές και τα σπουδαία μηνύματα που εμπεριέχει, αλλά και τα θέματα που βάζει προς προβληματισμό, το κάνουν ιδανικό ανάγνωσμα για τον οποιοδήποτε.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίο ο Γιάλομ κατάφερε να φτιάξει ένα μυθιστόρημα που, ναι μεν έχει για πρωταγωνιστές υπαρκτά και μάλιστα πολύ σπουδαία ονόματα του 19ου αιώνα (Φρήντριχ Νίτσε, Γιόζεφ Μπρόιερ, Ζίγκμουντ Φρόιντ, Λου Σαλομέ κ.ά.), ναι μεν καταπιάνεται με το ειδικό θέμα της γέννησης της ψυχανάλυσης, αλλά παρόλα αυτά ούτε βαρύγδουπο γίνεται, ούτε διδακτικό, ούτε κουραστικό, αφού έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή που σε κρατά συνεχώς σε εγρήγορση. Με δυο λόγια ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που δεν θες να τα αφήσεις από τα χέρια σου γιατί βρίσκεις συνέχεια ενδιαφέρον και σε αυτό που διαβάζεις εκείνη τη στιγμή και στις σκέψεις που σου δημιουργει, αλλά και στο... τι θα γίνει παρακάτω. Και μπορεί ο Νίτσε να μην υπήρξε ποτέ "ασθενής" του Μπρόιερ, ούτε ο τελευταίος να μπλέχτηκε σε ένα πρωτοποριακό ψυχαναλυτικό πείραμα (ας το πω έτσι) με τον πρώτο, που να κατέληξε στο να μπερδεύονται οι ρόλοι του ασθενούς και του θεράποντα, αλλά μια ματιά να ρίξει κανείς στις βιογραφίες των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος, καταλαβαίνει ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν γίνει ακριβώς έτσι! Και αυτό είναι ένα ακόμη από τα πολύ θετικά που πρέπει να αναγνωρίσει κανείς στον Ίρβιν Γιάλομ σαν συγγραφέα του "Όταν έκλαψε ο Νίτσε".

Αυτά άλλωστε εξηγούνται αρκετά αναλυτικά στον πρόλογο και τον επίλογο του βιβλίου, οπότε εγώ θα περιοριστώ να σου πω ότι, πέρα από την αγωνία που σου προκαλεί η πλοκή, πέρα από την ευχαρίστηση των λογοτεχνικών αρετών και τις πληροφορίες που παίρνεις για τη φιλοσοφία και την ψυχανάλυση, το βιβλίο αυτό σίγουρα θα κάνει το μυαλό σου πιο "ανοιχτό", σίγουρα θα σε βάλει σε εξαιρετικά χρήσιμους προβληματισμούς σε σχέση με το πώς βλέπεις τον εαυτό σου και τη ζωή γενικότερα και τέλος σίγουρα θα σε κάνει να σκεφτείς πράγματα που ίσως ποτέ να μην σκεφτόσουν με τρόπο τόσο ουσιαστικό... Γι' αυτό, αν πέσει στα χέρια σου, διάβασέ το!

ΥΓ: Τώρα τι να πει κανείς; Να πάμε "Απανεμιά" και να μας παίξει ο κιθαρίστας - έστω και για ένα μόνο κουπλέ - το τραγούδι το οποίο αποθέωσα στο προηγούμενο ποστ... ε αυτά δεν γίνονται. Ή μάλλον ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ γίνονται. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά η συνέχεια ήταν το άλλο θεϊκό από την ίδια ταινία, το πασίγνωστο "Με λένε Αλέξη σε λένε Σοφία"... Ω μον ντιέ! Τι στιγμές ζήσαμε πάλι!

ΥΓ1: Τελικά ποστ χωρίς "ΥΓ" δεν μπορώ να φτιάξω. Τέλος.

ΥΓ2: Και τελικά γιατί το σωστό είναι να ξεκινάμε με ΥΓ σκέτο και μετά να πάμε στο ΥΓ1; Γιατί δεν ξεκινάμε απευθείας με το ΥΓ1; Αλλιώς ας γράφουμε ΥΓ0... (εκτός αν δεν θυμάμαι καλά εγώ απ' το δημοτικό και το σωστό είναι το ΥΓ1 κατευθείαν. Προβληματίστηκα πάλι...)

Δεν είμαστε καλαααα!

2010-04-19T01:49:00.010+03:00

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Την και-καλά-πανκ-μπλούζα με τη νεκροκεφαλή; Το μπλε μαγιό-σλιπάκι; Τον μαγευτικό χορό της ξέμπαρκης που μπαίνει στο πλάνο; Το μπούτι-με-τρίχα-σγουροπλέξουδη δίπλα στα πλήκτρα; Τα φωνητικά "σπάσε-σπάσε!" σε άψογο συντονισμό; Το απαράμιλλο ερμηνευτικό στυλ "Σταμάτης Γαρδέλης"; Την αλα 80s λήψη εικόνας με γύρισμα της κάμερας γύρω-γύρω; Τον ό,τι-να'ναι-στίχο-αρκεί-να-βγαίνει-ομοιοκαταληξία-με-το-μ@λ@κ@;

Κυρίες, κύριοι
παιδιά και νέοι γονείς
αναγνώστη του μπλογκ ετούτου (αν υπάρχεις)
σας παρουσιάζω με υπερηφάνια το απόλυτο cult hit (πολύ Star βλέπω) "Άντε σπάσε ρε μαλάκα" με τον θεούλη Γαρδέλη-με-λένε-Αλέξη-σε-λένε-Σοφία και τη παρέα του σε ταράτσα της Άνω Βούλας:

Τώρα το ότι εγώ δεν θυμόμουν καν το παραπάνω αριστούργημα και ότι μου έχει κολλήσει από προχτές που το (ξανα)άκουσα, τι σου λέει;
Δεν είμαι καλά γιατρέ μου! (Παρακαλώ δώσε βάση στην "ανέμελη" και "εθιστική" χρήση των πλήκτρων στο εν λόγω κομμάτι. Τα σπάει!).

~~~

Πώς θα χαρακτήριζες τέσσερους μαντραχαλαίους - κατά τα άλλα μια χαρά παιδιά - που Σαββάτο βράδυ κάθονται μέσα και βλέπουν cult ταινία των καθ' ημάς 80s σε dvd (και γουστάρουν!), όταν όλη η Ελλάδα είναι έξω και τα πίνει;

α.Καμμένους
β.Τελειωμένους
γ.Γαμώ τα παιδιά
δ.Cultουριάρηδες
ε.Δεν ξέρω τι να πω
στ.Πάντα έψαχνα για τέτοιους τύπους

Ψήφισε τώρα και κέρδισε μια ντισκομπάλα!

~~~

ΥΓ: Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα!
ΥΓ1: Εκτός από κρυφοσκυλάς είμαι και κρυφο-φαν των σουρεάλ ελληνικών 80s! Να ξέρεις...

σαλάλαλαλαλαααααααααα
δεν έχουμε μυαλό
είμαστ' άρρωστοι
με το rock'n'roll!

EDIT: Αυτό το είχα ξεχάσει.

Τουρισμός στην Ελλάδα... {κουλά!!}

2010-04-16T10:31:00.004+03:00

Τα κουλά, είναι μέρος της καθημερινότητας μας. Στην καθημερινή περιπέτεια μας, λοιπόν, για επιβίωση, μας συμβαίνουν διάφορα κουλά, ανεξήγητα γεγονότα, τέτοια που τα όρια της λογικής, δεν φτάνουν για να περιγράψουν αυτό που ζούμε.

Είμαι λοιπόν τις τελευταίες μέρες, για διακοπές σε έναν κρυφό προορισμό, εντός Ελλάδος. Την πρώτη μέρα λοιπόν, η μητέρα μου ρώτησε την "ρεσεψιονίστ" για το που μπορούμε να πάμε και τι μπορούμε να δούμε, ποια χωριά αξίζει να επισκεφτούμε και τι πρέπει να προσέξουμε σε αυτά.

Έτσι λοιπόν, ακολουθώντας τις συμβουλές της ειδικού, πήραμε τον δρόμο για το πρώτο χωριό. Έπρεπε λοιπόν εκεί, να επισκεφτούμε το πολιτιστικό κέντρο και να παρακολουθήσουμε την ξενάγηση της υπευθύνου. Έπρεπε όμως να είμαστε εκεί νωρίς γιατί το πολιτιστικό κέντρο έκλεινε στις 13:00 (δημόσιο σου λέει μετά) και θα μας έπαιρνε ένα δυωράκι.

Κάναμε λοιπόν ότι μας είπε και έτσι, 9:00 νταν, ήμασταν στην πόρτα. Πάει 9:30 και ακόμα η κοπέλα δεν είχε έρθει. Πήγα λοιπόν να ρωτήσω μια γειτόνισσα για το αν σήμερα είναι κλειστό ή για το πότε ανοίγει. Η απάντηση : "Παλικάρι μου, αυτή δουλεύει στην πόλη. Το ανοίγει μόνο το Σαββατοκύριακο, στις γιορτές και κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Τσάμπα ήρθατε."

Δεν το άφησα έτσι λοιπόν. Πήγα στο καφενείο του χωριού και ρώτησα τι άλλο μπορούμε να δούμε και αν η συγκεκριμένη κοπέλα είναι υπάλληλος δημοσίου ή την πληρώνει το πολιτιστικό κέντρο. Η απάντηση : "Κοίτα παιδί μου, μονάχα το πολιτιστικό μπορείτε να δείτε. Είναι και οι εκκλησίες αλλά τις έχουν κλειδωμένες. Όσο για την κοπέλα, καλή κοπέλα είναι. Είναι από τζάκι. Έχει δικό της μαγαζί μαζί με τον αδερφό της και όποτε θέλει, έρχεται και ανοίγει και το πολιτιστικό. Δεν την αγγίζει κανείς γιατί ο πατέρας της είναι ο Δήμαρχος."

Φύγαμε λοιπόν για να πάμε σε ένα γειτονικό χωριό, που θα βλέπαμε ένα λαογραφικό μουσείο, την κεντρική εκκλησία του χωριού, που είχε ένα πανέμορφο τέμπλο καθώς επίσης, θα έπρεπε να κάνουμε βόλτα στα πέτρινα σοκάκια του χωριού. Τελικά, δεν κάναμε τίποτα, γιατί δεν ανανεώθηκε η σύμβαση του υπαλλήλου του λαογραφικού, οι εκκλησίες ήταν και εκεί κλειδωμένες και τα πέτρινα σοκάκια ήταν μόλις 120 μέτρα μήκος, γιατί τα υπόλοιπα, θα τα φτιάξουν μέχρι το καλοκαίρι.

Έτσι λοιπόν φύγαμε για να πάμε στον τελευταίο προορισμό για εκείνη την μέρα. Η ώρα ήταν μόλις 10:30 και πηγαίναμε σε μια καφετέρια που πραγματικά είχε απίστευτη θέα. Μπήκαμε λοιπόν μέσα και κάτσαμε κοντά στο παράθυρο. Η θέα μαγευτική, να σου κόβει την ανάσα. Μια καφετέρια, στην κόψη ενός βράχου, γύρω στα 400 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και με μία οπτική γωνία, μεγαλύτερη των 180 μοιρών. Φανταστείτε λοιπόν να είστε σε έναν πανέμορφο κόλπο, στην δεξιά μεριά του, 400 μ. πάνω απ΄την θάλασσα, έχοντας την οπτική της παραλίας που κλίνεται στον κόλπο και του ανοιχτού πελάγους.

Μετά από 15 λεπτά αναμονής και χωρίς να έχουμε δει κάποιο σερβιτόρο η΄έστω κάποιο άνθρωπο, είπα να κοιτάξω απέξω μπας και βρω κάποιον αν ρωτήσω. Βρίσκω λοιπόν μια γιαγιά, λίγο ευτραφή και αφού της ρωτάω που μπορούμε να παραγγείλουμε, λαμβάνει χώρα ο εξής απίθανος διάλογος :
- Γεια σας. Μπορούμε να παραγγείλουμε κάπου;
- Το παιδί που το λειτουργεί, λείπει.
- Είστε οι μητέρα του; Μήπως μπορείτε να μας κάνετε εσείς δυο ελληνικούς;
- Παιδί μου είναι αλλά δεν μπορώ να σας κάνω καφέ.
- Α, οκ. Να φύγουμε δηλαδή;
- Ναι, να φύγετε, να φύγετε...
- Ωραία, ευχαριστώ πολύ...
- Να σε καλά...

Μετά από αυτό, δεν περιγράφω άλλο... Απλά θα σας αφιερώσω το επόμενο τραγούδι...

> Ksidias Yiannis < > uzuburu-buru.blogspot.com <

***Try to live your edreams, to rule your fears...***

When Yiannis decided to go in Tanzania…(part 4)

2010-04-06T05:57:00.006+03:00

I'm again in Dubai, it's my connection flighting destination, but this time, it's for the way back. It's raining outside and it's 6:00 am local time. One more of my adventures, is coming to it's end. This isn't so bad, if you consider that every end, is a beginning of something else. The main difference this time is that I believe that this trip in Tanzania, was the best gift I ever gave to myself.

I promised to my friend Zazu that I 'll write this post in English, but right now, it's so difficult for me to describe my experience in any language. Everything was so unique and so special. From the very first moment I was there, small little problems were coming to my way but I overpassed them all and these small problems, made my trip so great.

The whole story started when I had some money and some time, and I wanted to spent them both. I found the destination, I booked the tickets and after that, I send a mail to my friend if he has some space to his house to host me. I really cannot think what would have happen if he had gave me a negative answer.

Everything was so great to this trip. I lived in a great house with Zazu's parents. They treated me like I their own child. I 'm so grateful to those people because they made me feel like home. Moreover, Zazu made his best to make my stay there, an unforgettable experience.

I would like to start with my first weekend there but it 'll be a big mistake if I don't mention that they send a driver that was speaking Greek to pick me up from the airport. Can you imagine the feeling of going to Africa, after a two days trip and more that nine hours in a couple of planes, trying to sleep in a airport's terminal, facing bureaucracy for your visa and spending more than an hour for that, when everyone took it in ten minutes, and wanting so desperately to see your friend and to feel safe? A came out of the final door, stinking like a trash can, facing a really warm environment with high humidity, full of colored taxi drivers asking me if I wanted a taxi, and instead of facing my friend or his father, I heard somebody looking for me and speaking in Greek.

Everyday there had it's strange part. I cannot forget the day that I brought a huge 15 l. bottle of water caring it on my shoulders and walking in the rain, in a country rood with no asphalt and full of small lakes. Everyone was laughing at me! I cannot forget also the other day, that I was coming again back home, with two big bags full of staff and it was raining so hard that even my underwear was totally wet. That day, I couldn't walk with my flip flops so I took them out and I tried to walk with my bare foot, without any difference. I remember that a guy called me to share a peace of roof. It was less than a square meter and we fitted there seven people. We were squeezed like the sardines in their can.

It 'll sound crazy but during my stay there, I crashed a wedding, a baptist ceremony, an engagement and the best of all, a women bachelor party. I had also the luck to be caught by a Tanzanian soldier and he forced me to ware hand-cops. It was the first time in my life that I was waring hand-cops for not a kinky reason. An other day, in Zanzibar, I was close to go to the court for a taxi driver that cheated us, but here, braiding is the rule, not the exception. These are some of the crazy things that I 've done there the last two weeks.

Coming to the end of my post and the end of my adventure, I wish I had more days to spent there. I also wish, this won't be the last time I 'm visiting Africa and I hope, people to give it a chance and choose to go for vacations in countries that are not so famous. I also hope everyone to take more seriously Africa's problem. Africa is a blessed continent, full of recourses but with the bad luck that foreigners own them and control their market. The people there are happy with their life because they don't have to care for so many things as we do. Those people there have really found the main reason to live, the true meaning of life, and they really enjoy it.

Local market.

Baoy Baoy tree.

Road to Bagamoyo.

When Yiannis decided to go in Tanzania…(part 3)

2010-04-03T13:05:00.003+03:00

Είναι από τις λίγες φορές στην ζωή μου που έχω ζήσει τόσες πολλές και έντονες εμπειρίες σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Εάν κάποιος με ρωτούσε αν θα ήθελα να ξαναζήσω το ίδιο ταξίδι ή να πήγαινα σε κάποιο άλλο μέρος, με περισσότερες ανέσεις και ευκολίες, σίγουρα θα επέλεγα την Τανζανία ξανά. Με τις αναποδιές του, τις κακοτυχίες του, αλλά και τις μοναδικές και ανεπανάληπτες εμπειρίες που μου χάρισε, η Τανζανία είναι ένα μέρος που θα μείνει χαραγμένο στην μνήμη μου για πολύ καιρό.

Εδώ μένω σε ένα συγκρότημα κατοικιών για τα στελέχη μιας εταιρίας, που καλύπτει τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Μεγάλα δωμάτια, δωμάτιο καλεσμένων, σαλονοτραπεζαρία, κήπος, ηλεκτρισμός και ίντερνετ σε εικοσιτετράωρη βάση, νερό με συνεχή ροή από την παροχή του δήμου, είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά του σπιτιού, που το κάνουν να διαφέρει κατά πολύ από τα εδώ δεδομένα. Μερικές από τις επιπλέον υπηρεσίες που παρέχονται με την ενοικίαση του σπιτιού και την δουλειά σου εδώ, είναι η οικιακή βοηθός, ο κηπουρός, ο φροντιστής του σπιτιού και ο προσωπικός οδηγός.

Οι συνθήκες ζωής σε σχέση με τις δικές μας, είναι άθλιες. Βρομιά, σκουπίδια στους δρόμους και χωμάτινοι ,μες τις λάσπες, δρόμοι, είναι λίγα από αυτά που θα συναντήσει κάποιος εδώ. Όμως, όποιον και να ρωτήσεις, δεν του λείπει κάτι, δεν διασκεδάζει λιγότερο από εμάς, και δεν ζει μια πιο μίζερη ζωή από ότι εμείς. Αυτό μπορείς πολύ εύκολα να το διαπιστώσεις όταν προσπαθήσεις να προσαρμοστείς στον τρόπο ζωή τους και να ζήσεις όπως ζουν.

Δεν είναι ανάγκη να φορέσεις τα ρούχα τους {φόρεμα για τις γυναίκες και ένα κομμάτι ύφασμα τυλιγμένο γύρω από το σώμα για τους άντρες}, ούτε να τρως μόνο το φαγητό τους {σε δίσκο που φέρνει λίγο από φυλακής ή συσσιτίου, λίγο κρέας κοκκινιστό, λίγα φασόλια, λίγα χόρτα και πολύ αλεύρι αναμειγμένο με νερό} για να κατανοήσεις τον τρόπο ζωής τους. Πρέπει να δεις τι κρύβετε από πίσω, την παράδοσή τους, την ιδιοσυγκρασία τους, την παιδεία τους, το επίπεδο της εκπαίδευσης που έχουν λάβει, το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν καθώς επίσης τα ήθη και έθιμά τους.

Ζώντας λοιπόν, όσο μπορώ, λίγο από την καθημερινότητά τους και κάνοντας ότι κάνουν διαπίστωσα ότι, ούτε τα σκουπίδια των δρόμων με ενδιέφεραν, ούτε οι λάσπες, ούτε το αν έκανα μπάνιο δύο φορές την βδομάδα, ούτε αν φορούσα τα ίδια ρούχα για μια βδομάδα, ούτε αν θα περπατήσω δύο χιλιόμετρα για να πάω στο κοντινό παζάρι να αγοράσω τρόφιμα και γενικά δεν με ενδιέφερε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από το να επιβιώσω, να κουβεντιάζω όσο μπορώ, να χορεύω και να διασκεδάζω την κάθε στιγμή.

Εδώ λοιπόν, οι ντόπιοι, προσπαθούν να βγάλουν τα καθημερινά έξοδά τους, πουλώντας μικροπράγματα εδώ και εκεί, πουλώντας νερά και κομμάτια ζαχαροκάλαμου στις στάσεις λεωφορείων, μπανάνες και ξηρούς καρπούς σε πλατείες και φανάρια και γενικά, πουλώντας μικροπράγματα όπως κάνουν και στην χώρα μας πολλοί συνάνθρωποί μας. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ενός ξεναγού που μετά από τέσσερις ώρες ξενάγησης σε κάποιο χωριό, μας κάλεσε στο κατάλυμά του για να πιούμε μια μπύρα στην πίσω αυλή. Αφού του δώσαμε δώδεκα ευρώ και μας χιλιοευχαρίστησε, έφυγε. Μετά από δεκαπέντε λεπτά που επέστρεψε, μας είπε πως αγόρασε με τα χρήματα που του δώσαμε, αναψυκτικά για να τα πουλήσει και να βγάλει μεγαλύτερο κέρδος.

Θέλω να τελειώσω εδώ αυτό το κειμενάκι και να σας παραθέσω μερικές εικόνες. Σε λίγες μέρες που θα γυρίσω Ελλάδα, θα γράψω ένα ολοκληρωμένο κείμενο. Μέχρι τότε, καλή ανάσταση και καλά να περάσετε το Πάσχα.

Edit : Δυστυχώς, οι φωτογραφίες δεν θέλουν να ανεβούν ούτε από την Τανζανία, ούτε από τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ας ελπίσουμε πως θα θέλουν να ανεβούν από την Ελλάδα.

Mεγάλωσα....

2010-03-30T23:51:00.001+03:00

Μεγάλωσα θα πεί, να έχεις αφιμί

(και άμκα και άμα και ίκα και μίκα και σύκα και το λουρί της γάτας)

σου μπι ντου α

Μεγάλωσα
Στο τέρας της πόλης
Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα
Κατάπια λόγια λιπαρά
Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω
Κορόιδεψα την δίψα μου να δω ... γιατί είμαι εδώ
Μεγάλωσα
Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας
Με βλέμματα συμπάθειας και άσκοπης προσπάθειας
Να είμαστε καλοί
Εμείς;
Άλλο εμείς, άλλο εμείς...

Πάντα γι άλλα μιλάμε- Πάντα γι άλλους
μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Τέρας της οικογενείας
Ανούσιας ευγένειας ψευτο- υποταγή
Ηθοποιός παιδί στο ρόλο του μεγάλου
Δεν μιλάω για βία, μιλάω για βιασμό
Να ζεις την εφηβεία σημαίνει πόλεμο
Με μια εφηβεία λάσπη, στο σιχαμένο άστυ
Ενήλικας νευρωτικός

Μεγάλωσα ... Σύνδεση otenet
Γλυκά από το Pallete,
Μετά Silhouette
Σκεπάζουμε τους πόνους με φαί
Τα όνειρα σε σύνθλιψη αργότερα η κατάθλιψη
Φρικιό του Εγώ με τσαμπουκά ναυάγιο
Πάμε γι άλλα μια ζωή πάμε γι' άλλα
Βάλτο στα πόδια- πονάει πολύ
Σε φτύνω σε φιλώ- δεν σε πάω μα σ' αγαπώ
Παράνοια- διάνοια- επιφάνεια
Επιφάνεια- επιφάνεια- επιφάνεια
Στεριά- Πιάσαμε στεριά
Δάκρυα καφτά μου δάκρυα
Ο πόνος μαλακώνει
Δάκρυα ... Καλά μου δάκρυα- Βιολογικός καθαρισμός

Πάντα γι άλλα μιλάμε- Πάντα γι άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Αγάπη πριν το άλφα
Και κάτω απ' το μηδέν το υποσυνείδητο μου
Το χώμα λασπώνει
Τους σάπιους καρπούς ανακυκλώνει
Μεγάλωσα
Μα το παιδάκι κλαίει,
Δεν είναι γιατί φταίει δεν έχει που να πάει
Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
Καλά να πάθει Καλά να πάθει- Καλά να πάθει
Η μάνα του φωνάζει
Του δίνει γάλα, το μαλώνει
Έτσι πια το μεγαλώνει
Πάντα γι άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί
Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ' αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ' άλλους τα άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες yew να λες no
Να συνηθίσεις τα πορνό Να πολεμάς στον καναπέ
Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

Πάντα για άλλους μιλάμε ...

Μεγαλώνω θα πεί να 'ρχεται η ανατροπή
Οι καιροί να στη φέρνουν
Τα μυαλά σου να γδέρνουν
Να ζητάς να κουρνιάσεις
Να βρίσκεις οάσεις Στις ψυχώσεις των άλλων
Που έχουν για περιβάλλον
Ίδιες φάτσες με σένα
Γόνατα λυγισμένα
Όνειρα ξεχασμένα...

Ερμηνέυτρια: Χάρις Αλεξίου
Στίχοι: Χάρις Αλεξίου
Μουσική: Χάρις Αλεξίου
Τίτλος Άλμπουμ: Η αγάπη θα σε βρεί όπου και να σαι(2009)
Σκηνοθέσια Βίντεο Κλιπ: Βαγγέλης Καλαϊτζής

When Yiannis decided to go in Tanzania…(part 2)

2010-03-22T10:24:00.002+02:00

B(w)agamoyo = το μέρος που άφησα την καρδιά μου.
bwaga {δυστυχισμένος} / baga {ευτυχισμένος} + moyo {καρδιά}

Είμαι μόλις 4 μέρες εδώ και νομίζω πως αυτή η λέξη περιγράφει πλήρως τα συναισθήματά μου. Το Bagamoyo, είναι ένα χωριό, βόρεια του Dar Es Salaam, με τεράστια ιστορία. Πήρε το όνομά του από το δρόμο των σκλάβων. Εκεί κατέληγαν πάνω από το 80% των σκλάβων που έφευγαν για τις χώρες της νοτίου Αφρικής, της Ασίας και της Ευρώπης. Έτσι, όσοι ήταν τυχεροί και δεν τους αγόραζε κανείς ή τους αγόραζε κάποιος ντόπιος, τότε ήταν baga γιατί έπαιρνε τον δρόμο της επιστροφής. Για όλους τους άλλους, η δυστυχισμένη ζωή τους συνέχιζε εκτός συνόρων.

Ο λόγος λοιπόν, που αυτή η λέξη με περιγράφει, είναι γιατί είμαι δυστυχής, επειδή ξέρω πως πρέπει να φύγω. Εδώ βλέπω πολλά στοιχεία του εαυτού μου στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Οι άνθρωποι είναι τελείως διαφορετικοί από εμάς. Έχουν μια αγνότητα και μια πραότητα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Μέχρι στιγμής, έχω γνωρίσει πολλούς και με διαφορετική κοινωνική επιφάνεια. Έχω κάνει βόλτα στο παζάρι της περιοχής και στην ψαραγορά του Bagamoyo. Άνθρωποι φτωχοί, να παλεύουν για την καθημερινότητά τους, προσπαθώντας να πουλήσουν την πραμάτεια τους, να διαπραγματευτούν την τιμή ώστε στο τέλος, και ο αγοραστής αλλά και ο πωλητής να μην έχουν κανένα πρόβλημα (hacuna matata).

Είναι πολλά αυτά που θέλω να σας πω αλλά θα αρκεστώ στο να σας περιγράψω λίγο το περιβάλλον τους και το μικροκλίμα που επικρατεί εδώ. Είναι μια χώρα ευλογημένη, μιας και έχει πάρα πολύ νερό. Είναι μια χώρα με άφθονη βλάστηση ακόμα και στις πόλεις τους. Μπανανιές και δέντρα που κάνουν ανανά, δέντρα με καρύδες και μάνγκο βρίσκονται παντού γύρω σου, τα περισσότερα φορτωμένα με άγουρα φρούτα, δίνουν για ξεχωριστή, εξωτική ομορφιά στην καθημερινότητά σου. Η μέση θερμοκρασία είναι τριάντα έξι βαθμοί κελσίου με πολύ υγρασία. Χωρίς να μπορώ να σας πω ποσοστό της, μπορώ σίγουρα να σας πω πως το βράδυ, όταν πας για ύπνο, σε μπουκώνει.

Με αυτές τις συνθήκες λοιπόν, ο κόσμος ιδρώνει συνέχεια και πολύ, περιέργως όμως δεν μυρίζει ο ιδρώτας κανενός. Το να προσπαθείς να κρύψεις τον ιδρώτα είναι κάτι μάταιο και ουτοπικό. Παρόλα αυτά, ο κόσμος αισθάνεται άνετα και αγγίζει ο ένας τον άλλο. Όλα αρχίζουν με τον απαραίτητο χαιρετισμό και με την χειραψία που θυμίζει τελετουργικό. Φυσικά υπάρχουν και οι απλές εκδοχές οι οποίες και προσπαθώ να μάθω καθώς επίσης και τι πρέπει να απαντήσω σε κάθε χαιρετισμό. Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε πως ο κόσμος έχει όρεξη για επικοινωνία και επαφή.

Αρκετά για σήμερα. Δεν ξέρω που θα βρω ιντερνέτ για να το ανεβάσω στο blog αλλά θα προσπαθήσω να το κάνω πριν γυρίσω Ελλάδα. Καλά να περνάτε και αρχίστε να μιλάτε με τους γύρω σας. Είμαστε όλοι άνθρωποι του ίδιου θεού και αξίζει να ανακαλύψουμε τον θησαυρό που κρύβουν οι γύρω μας, μέσα τους.

ΤΡΙΧΕΣ...BABY...TRIXES

2010-03-20T18:33:00.012+02:00

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι έχω κόλλημα με τα τοπ 3, τοπ 5, τοπ 10, τοπ…. οτιδήποτε. Μάλλον μου αρέσει να τα βάζω τα πράγματα σε μια σειρά.
Μετά από ένα καφέ με τον Stepas μου καρφώθηκε η ιδέα να μαζέψω τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που έκαναν το κούρεμα τους… επιστήμη!!
Για πάμε να δούμε ποια παλικάρια έκαναν την διαφορά…

1. José René Higuita Zapata
Ο “El Loco”, Κολομβιανός τερματοφύλακας και φιλαράκι του Μαραντόνα (είχαν και κοινά «χόμπι»), ήταν γνωστός για την πλούσια χαίτη του, τις ντρίπλες του και τη… χαζομάρα στο κεφάλι του, που στοίχησε ουκ ολίγες φορές στις ομάδες που έπαιζε (βλέπε Μουντιάλ 1990). Αααα… να μην ξεχάσουμε και το ‘’χτύπημα του σκόρπιου’’, all time classic!!

2. Panayotis Alexander "Alexi" Lalas
Ο Ελληνοαμερικάνος αμυντικός ήταν ροκάς και δεν το έκρυβε μέσα στο γήπεδο. Μέχρι και group είχε ο αθεόφοβος (The gypsies!!) αλλά μετά σοβαρεύτηκε, κουρεύτηκε και κατάφερε να γίνει πρόεδρος ομάδος ενώ τώρα αρκείται στο να είναι σχολιαστής σε αγώνες και να παίζει σε κανά φιλικό με celebrities. Νοσταλγός του rock n roll…Σαν τον τραγουδιστή των Metallica δεν είναι;

3. Abel Luís da Silva Costa Xavier
Ο γνωστός Πορτογάλος αμυντικός (που ασπάστηκε τον μωαμεθανισμό) μπαλαδόρος μεγάλος δεν ήτανε, αλλά από μαλλί ήταν ο κορυφαίος όπου και να έπαιζε. Μπορεί να ήταν λίγο αναποφάσιστος βέβαια στο τί κούρεμα να επιλέξει αλλά κάθε φορά έκανε ότι καλύτερο ( ή χειρότερο;) μπορούσε!

4. Taribo West
Ο Νιγηριανός αμυντικός ήθελε να είναι το κέντρο της προσοχής και το κατάφερνε! Ήταν σκληροτράχηλος αμυντικός (κ αγριόφατσα!) και έπαιξε σε υψηλό επίπεδο. Ήταν και μέλος της σπουδαίας εθνικής Νιγηρίας. Τα κοτσιδάκια του ήταν όλα τα λεφτά… Να επισημάνουμε και ότι είναι και ιερ έας κάτι που αποτελεί μεγάλη στροφή στη ζωή του, καθώς στη παιδική του ηλικία έχει παραδεχτεί πως ήταν μέλος συμμορίας !!

5. Bacary Sagna
Ο 27χρονος γάλλος με σενεγαλέζικη καταγωγή είναι ό,τι καλύτερο διαθέτει αυτή τη στιγμή η Αρσεναλ και η εθνική Γαλλίας στην θέση του δεξιού μπακ. Γρήγορος, με καλή τεχνική αλλά και με… απερίγραπτο μαλλί!!(κάτι σε μακαρόνι μου θυμίζει…)

6. Carlos Alberto Valderrama Palacio
Κολομβιανός και αυτός, από τους πιο αναγνωρίσιμους παίχτες όλων των εποχών (για διάφορους λόγους). Ρέκορντμαν συμμετοχών στην εθνική της χώρας του και πολύ μυαλωμένος στο παιχνίδι του. Διατηρούσε πάντα τα μαλλιά του πυκνά, σγουρά (σχεδόν άφρο) και ξανθά. Απόλαυση!!

7. Sócrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira
Ο γνωστός Socrates, ένας από τους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία σύμφωνα με το World Soccer. Τα λόγια είναι περιττά για τον Βραζιλιάνο μέσο που μάγεψε με τις ενέργειες του από τα μέσα του ’70 και το ‘80. Γιατρός με δόκτορα στην φιλοσοφία αλλά και… μανιώδης καπνιστής, όλα δείγματα της έντονης προσωπικότητας του. Χαρακτηριστικό όμως ήταν και το παρουσιαστικό του ψηλός (1.93 μ) με μαλλί μπούκλα και ‘’περιποιημένα’’ γένια. Αίσθηση και απορία προκάλεσε η επανεμφάνισή του στα γήπεδα στην ηλικία των 50(!!) για χάρη της ερασιτεχνικής Garforth Town που παίζει στη Northern Counties East Football league (8η κατηγορία) για μια και μοναδική εμφάνιση…

8. Carles Puyol i Saforcada
Ο 31χρονος Ισπανός είναι η ψυχή και η καρδιά της Μπαρτσελόνα. Είναι ο κορυφαίος ισπανός αμυντικός και παράλληλα μόνιμος αρχηγός της Barça από το 2004. Διακρίνεται για τη δυναμική του αλλά και τα ατίθασα μαλλιά του… ασε τα μαλλάκια σου ανακατωμένα…

9. Vágner Silva de Souza
Ο Vagner Love, Βραζιλιάνος επιθετικός, με τη φοβερή του ντρίπλα αλλά και την ικανότητα του να σκοράρει οδήγησε την CSKA Μόσχας στην κατάκτηση του Uefa to 2005. Φυσικά δεν πέρναγε απαρατήρητος στους δρόμους της Μόσχας… με τα μπλε του κοτσιδάκια!!Το 2008 κυκλοφόρησε στο internet ένα ‘’απαγορευμένο’’ βίντεο του κ. Love με μια γνωστή πορνοστάρ της Βραζιλίας!! Όνομα και πράγμα ο Vagner love…

10. Roberto Baggio
Ο Ιταλός επιθετικός θεωρείται από τους κορυφαίους Ιταλούς ποδοσφαιριστές, χαρακτηριστικό είναι έξαλλου πως πέρασε από την Γιουβέντους, την Μίλαν αλλά και την Ίντερ. Έχει 7(!!) αδέρφια και δεν έκρυψε τη πίστη του στο Βουδισμό(εξ ου και το παρατσούκλι μικρός Βούδας). Όλοι θυμόμαστε τη απίστευτη κοτσίδα του αλλά και διαφήμιση του Jonhie Walker με πρωταγωνιστή τον Baggio, η οποία ήταν βασισμένη στην χειρότερη στιγμή της καριέρας του, όταν έχασε το 5ο πέναλτι στον τελικό με τη Βραζιλία στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ…Keep walking

11. Djibril Aruun Cissé
Τελευταίος… και πιο εκκεντρικός ο Γάλλος μπόμπερ του Παναθηναϊκού. Με εξαιρετικά αθλητικά προσόντα, δυνατά πόδια αλλά και με φοβερή αίσθηση του γκολ ο Djibril θέλει πάντα να είναι το κέντρο της προσοχής. Πάντα ήταν ο καλύτερος πελάτης στα πρωτοκλασάτα κομμωτήρια, μετά γνώρισε και την Ουαλή σύζυγο του που είναι κομμώτρια και ήρθε και έδεσε το γλυκό… Κάθε ματς και διαφορετικό κούρεμα… Υποκλινόμαστε στον κ. Cisse!!

Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που ίσως να άξιζουν να αναφερθούν… Όλες οι προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες... ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!

Μια στιγμή, δυο ζωές...

2010-03-15T12:10:00.006+02:00

Είμαι στο κέντρο της Αθήνας, στα Starbucks στο σταθμό του μετρό Πανεπιστήμιο. Περιμένω τον καθηγητή μου που με επιβλέπει στην διπλωματική μου εργασία για να κουβεντιάσουμε γι' αυτή. Λογικά δεν θα προλάβω να το τελειώσω μέχρι την ώρα που θα έρθει αυτό μου το post, αλλά δεν με πειράζει. Θα το τελειώσω μέχρι να πάω να δω τον φίλο μου Stepa.

Χρησιμοποίησα τον τίτλο ενός γνωστού σίριαλ γι αυτό μου το post όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί αυτός, είναι ο καλύτερος δυνατός για να το περιγράψει. Δεν έχει σχέση ό,τι θα πω με το σίριαλ απλά αισθανόμουν ακριβώς αυτό την ώρα που το ζούσα. Ας ξεκινήσω λοιπόν προσδιορίζοντας τον χρόνο και τον τόπο που μου συνέβη κάτι που είχε τόσο καιρό να μου συμβεί.

Παρασκευή μεσημέρι, λοιπόν, και εγώ γυρίζω σπίτι με το αμάξι από ένα ακόμα "ταξίδι" στην Αττική. Ξεκίνησα νωρίς το πρωί, με το να τελειώσω κάποιες εκκρεμότητες στην Βούλα και μετά συνέχισα για Παλλήνη, για να τελειώσω με τα εμβόλια. Δεν θα σταθώ ούτε στο τι έγινε εκεί, ούτε σε "παράξενες" στιγμές που μου έτυχαν, αυτή την φορά. Θα αρχίσω την περιγραφή μου από το φανάρι από Καρέα, λίγο πριν την πλατεία της Αργυρούπολης.

Κουρασμένος λοιπόν από την πολύωρη, μες την κίνηση, οδήγηση, περιμένω στο φανάρι για να ανάψει πράσινο. Ως συνήθως, έχω χαζέψει κοιτώντας τον Υμηττό, όταν ξαφνικά, γυρίζοντας το κεφάλι μου μπροστά, κοιτάω μια πεταλούδα να κινείται μπροστά από το παράθυρό μου, χορεύοντας τον δικό της χορό, χωρίς να ακολουθεί συγκεκριμένη πορεία και τροχιά. Είχαν περάσει λίγα μόλις λεπτά από την διαφήμιση στο ραδιόφωνο που λέει πως αν βρίσκεσαι στην κίνηση και απομονώσεις τον ήχο των μηχανών, τον ήχο των κορναρισμάτων, τον ήχο των εξατμίσεων, τις φωνές των επιβατών, τότε ακούς το κελάηδισμα των πουλιών, που αποτελεί και την χαρά της ζωής. Έτσι λοιπόν με συνεπήρε και εμένα αυτή η μικρή πεταλούδα και άρχισα να "ταξιδεύω" νοητικά.

Ήταν όλα μαζί, η πεταλούδα που μόλις είχα δει, το ταξίδι που θα κάνω στην Τανζανία, ένα τραγούδι ενός φίλου για μια πεταλούδα που οι στοίχοι του δεν μου έλεγαν τίποτα, μέχρι εκείνη την στιγμή. Λέει λοιπόν ο "ποιητής" :

"Good morning, butterfly,
enjoy your one day life.
Feel it, live it, you 'll see,
it 'll be all right.
Hello, fellow,
what 's up, are you doing fine?
In this morning I met this butterfly,
starting to live, his one day life.

So I took him with me,
to see how my life works daily,
to show him the colored things
like the fully spring, woh o.

So many minutes to spend,
so many faces to name,
so many moments to laugh and to cry,
but watch out because time really flies.

And now I say to you,
goodnight little butterfly.
Now I say to you,
although I'm feeling blue.
-I'll miss you.
-I'll miss you too..."

Έτσι, όλα έμοιαζαν σαν κομμάτια από παζλ, να ενώνονται με έναν ακανόνιστο, μη προκαθορισμένο τρόπο και να δημιουργούν περίεργες εικόνες στο μυαλό μου. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε το Σάββατο το πρωί, όταν περπατούσα στον βράχο της Ακρόπολης μαζί με κάτι φίλους μου από την Ρουμανία, που είχαν έρθει για μια ημέρα στην Αθήνα, πριν πάνε Κωνσταντινούπολη. Αφού λοιπόν, περιπλανηθήκαμε στο νέο μουσείο της Ακρόπολης και αφού, λίγο μετά την είσοδό μας στον "ιερό βράχο" τους έκανα την ξενάγηση, τους εξήγησα τι θα δουν, τις περιοχές τις Αττικής που θα δουν από εκεί ψηλά καθώς επίσης και ό,τι ιστορικά στοιχεία ήξερα, τους άφησα να περιπλανηθούν και να βγάλουν τις φωτογραφίες τους καθώς εγώ άρχισα να βαδίζω αμέριμνος.

Έτσι λοιπόν, το ακανόνιστο και τυχαίο βάδισμά μου, ήρθε και έδεσε με το πέταγμα εκείνης της πεταλούδας και τον ήχο των πουλιών. Ήταν όλα τόσο ωραία μες το μυαλό μου που έφερα τις εικόνες μπροστά στα μάτια μου. Περπατούσα στον κόσμο μου και ταυτόχρονα και στον κανονικό. Έμοιαζε σαν να ενώθηκαν μόνο για εμένα και μόνο για εκείνη την στιγμή οι δύο κόσμοι, το φανταστικό με το πραγματικό. Αλλά αλήθεια, τι είναι φανταστικό και τι πραγματικό δεν μπορούσα να το απαντήσω εκείνη την στιγμή. Γιατί πολύ απλά, ζούσα σε κάθε στιγμή, δύο ζωές.

Υ.Γ. Τελικά το post το τελείωσα μόλις ήρθα σπίτι, μετά από τον καφέ με τον καθηγητή και μετά τον καφέ με τους Stepa και Fubu.

> Ksidias Yiannis < > uzuburu-buru.blogspot.com <

***Try to live your edreams, to rule your fears...***

When Yiannis decided to go in Tanzania…(part 1)

2010-03-08T19:24:00.002+02:00

Η ζωή μου κυλούσε υπέροχα, ήρεμα και χωρίς παράξενα γεγονότα, μέχρι την στιγμή που αποφάσισα να πάω στην Τανζανία, ή μάλλον, όταν μου προέκυψαν κάποια χρήματα, σχεδόν από το πουθενά. Ήταν λοιπόν Τετάρτη, όταν έμαθα πως θα πάρω κάποια χρήματα την επομένη. Σπίτι μου λοιπόν, διαβάζοντας κάτι κείμενα για την διπλωματική μου και καθώς τον Μάη θα καταταγώ στον στρατό για την στρατιωτική μου θητεία, λέω ο κακομοίρης να τα ξοδέψω σε κάτι που λατρεύω αφάνταστα. Σε ΤΑΞΙΔΙ!!!

Ανοίγω λοιπόν μία πύρινη αλεπού {firefox} και αρχίζω να κοιτάω για διάφορους προορισμούς που είμαι καλεσμένος από φίλους. Αρχίζω από την μακρινή Ινδία και πιο συγκεκριμένα από το Μπομμπάι. Μια ρουμάνα φίλη μου συμμετέχει εκεί σε ένα εθελοντικό πρόγραμμα. Καλή φάση, λέω και κοιτάω για εισιτήρια. Τιμή, μια χαρά αλλά η απάντηση της κοπέλας απογοητευτική : «Μένω με άλλα τρία άτομα και είναι και το αγόρι μου εδώ.» Πας; Δεν πας, γιατί αν πας, που θα κοιμηθείς; Ποιος θα ασχοληθεί να μου δείξει μέρη, περιοχές, μνημεία; Εκείνη θα κάθετε να ζαχαρώνετε με το αγόρι της και εγώ θα κρατάω το καντήλι από πάνω. Έτσι αποφασίζω να έρθω πιο κοντά.

Κάλιαρι : ένα από τα δύο νησιά της Ιταλίας που τυχαίνει να είναι για Εράσμους μια ρουμάνα φίλη. Ψάχνω για εισιτήρια και ήταν αρκετά φτηνά. Έπειτα, σκέφτομαι ο δικός σου πως εκεί, θα είναι όπως η υπόλοιπη Ιταλία, οπότε, το ακυρώνω και αυτόν τον προορισμό. Λέω λοιπόν να πάω λίγο πιο δίπλα από την Ιταλία και συγκεκριμένα, στην Σλοβενία, όπου και έχω μια πολύ καλή φίλη, την Μάγια, που σας έχω γράψει παλαιότερα, θυμάστε; Αλλά προτού να ψάξω για τιμές εισιτηρίων, την ακυρώνω όπως είναι αυτή την πρόταση, μιας και εκείνη μένει μόνιμα εκεί, οπότε μπορώ να πάω οποτεδήποτε θέλω.

Έχοντας λοιπόν φουλ γυναικείων «προορισμών» σαν επιλογές τραβάω το τέταρτο φύλλο και βγαίνει αγόρι. Φίλος, ρουμάνος, θεότρελος και στην Τανζανία. Χμ, μια περιπέτεια είναι ότι πρέπει αυτή την εποχή. Αποφασίζω λοιπόν να πάω εκεί. Τι αποφασίζω, μπαίνω και κλίνω επιτόπου εισιτήρια. Έπειτα, κατευθύνομαι στην μητέρα μου να της ανακοινώσω «τα ευχάριστα». «Τανζανία, κοντά είναι καλέ… πως και δεν πας πιο μακριά; Ινδία ας πούμε, Κίνα!» συνέχισε να λέει νομίζοντας πως κάνω πλάκα. Μετά από κανένα δεκάλεπτο που κατάλαβε πως έλεγα την αλήθεια και πως είχα ήδη κλίσει εισιτήρια, μπήκα με στο ψητό.

Και η περιπέτεια μου μόλις αρχίζει. Πάω την επομένη να πάρω τα χρήματα και μετά καπάκι για την τράπεζα για να καταθέσω τα λεφτά στον λογαριασμό της εταιρίας. Μου έλειπαν κάποια χρήματα και είπα να πάω να σηκώσω από έναν λογαριασμό που μπαίνει ένα ενοίκιο, αλλά ο τύπος δεν τα είχε βάλει. Δεν αγχώνομαι, γιατί είχα μαζί μου την κάρτα ΑΤΜ της μητέρας μου και δεν θα μου έλεγε τίποτα για είκοσι ευρώ. Είμαι λοιπόν στην τράπεζα όταν ένα τηλεφώνημα μου χαλάει την ηρεμία. «Γεια σας, ο τάδε? Είμαι από την τάδε εταιρεία και σας τηλεφωνώ γιατί έχει γίνει κάποιο λάθος. Έχετε βάλει ανάποδα το όνομα και το επώνυμο στο εισιτήριό σας και θα υπάρχει πρόβλημα. Δεν νομίζω α καταθέσατε τα χρήματα…» είπε ο τύπος και με άφησε στήλη άλατος. Άκυρο λοιπόν το εισιτήριο.

Πάω σπίτι μες την μαυρίλα για μια χαμένη μέρα και με ένα μεγάλο κατηγορώ για τον παρορμητισμό μου. Η μητέρα μου, στην είσοδο μου φωνάζει : «δεν νομίζω να τα πήρες τα εισιτήρια, γιατί σου βρήκα στο ίντερνετ πιο φτηνά» {Ντόινγκ!!!} και συνεχίζει, «θέλεις εμβόλια που θα πρέπει να τα κάνεις εκεί, μπλα μπλα, μπλα μπλα.» Εννοείτε πως δεν πρόσεχα τι έλεγε μιας και είχε πληγωθεί ο εγωισμός μου. Τελικά, μεγάλη ανακάλυψη το να μάθεις στην μητέρα σου να κάνει αναζήτηση στο ίντερνετ.

Για να μην τα πολυλογώ λοιπόν, κανονίζει να πάω στην Παλλήνη για εμβόλια την Παρασκευή. Βούλα – Παλλήνη / νεύρα Γιάννη, σημειώσατε το σημείο ένα με τελικό αποτέλεσμα 5 και γκολ. Δύο ώρες και ένα τέταρτο με απίστευτη κίνηση και χωρίς μέσα μεταφοράς. Τώρα γιατί Παλλήνη, τι να σας πω, εκεί είναι η διεύθυνση υγείας της νομαρχίας μου. Μετά από μια πλήρη ενημέρωση για τους κινδύνους υγείας που τυχών να αντιμετωπίσω, για τα εμβόλια που θα μου κάνουν και γενικά για το ποια μέτρα προσωπικής υγιεινής πρέπει να ακολουθώ, ήρθε η ώρα της βελόνας. Βγάζω την μπλούζα και η μεσήλιξ γυνή υπάλληλος, σχολιάζει καθώς χαϊδεύει : «Α, εσύ έχεις και μπράτσα. Για σφίξε…». Έτσι λοιπόν, επιβεβαίωσα πως η τύπισσα μου την έπεφτε όλη την ώρα.

Σκηνικό νούμερο τρία : στον δρόμο του γυρισμού και συγκεκριμένα στην Κατεχάκη, στο φανάρι για Γουδί, αγναντεύοντας τον Υμηττό πάνω από του Ζωγράφου, ανοίγει η πόρτα του συνοδηγού με μια ακατάπαυστη μονολογία και ένα μεγάλο κατηγορώ για το πρόσωπό μου. «Καλά, που ήσουν τόση ώρα, που κάθομαι και περιμένω μέσα στο κρύο» λέει και κλίνει την πόρτα με ταυτόχρονη κίνηση για να βάλει την ζώνη. Ανάβει πράσινο και ξεκινάω κοιτώντας την, όταν, κουμπώνοντας τη ζώνη της σηκώνει το βλέμμα της και με κοιτάει. «Ουπς» λέει «συγνώμη έκανα λάθος. Σε πέρασα για τον Γιάννη, τον γιο μου» και πριν προλάβει να τελειώσει, της λέω πως θα την αφήσω δέκα μέτρα πιο κάτω που έχει χώρο να σταματήσω. «Πας Καρέα» με ρωτάει και εγώ κουνώντας καταφατικά το κεφάλι, διατάζει «θα με πας, ε;» και ξανασφραγίζει τη ζώνη της. Το πιο αστείο όμως είναι όταν έπιασα το τηλέφωνο να μιλήσω στον Stepa που κουνούσε τα χέρια της και σιγοψιθύριζε, σαν να δικαιολογούνταν στον εαυτό της.

Αυτά προς το παρόν. Τα υπόλοιπα γι’ αυτό το ταξίδι και τα ευτράπελά του στο επόμενο επεισόδιο μαζί με φωτογραφίες από την Τανζανία.

Υ.Γ. Μην πίνετε όταν κάνετε εμβόλια. Καίει!!

Υ.Γ.2 Ετοιμαστείτε για πολλά έξοδα για ένα τέτοιο ταξίδι. Τα φάρμακα στοιχίζουν όσο και το εισιτήριο.

> Ksidias Yiannis < > uzuburu-buru.blogspot.com <

***Try to live your edreams, to rule your fears...***

Το κατά κλισέ Ευαγγέλιον: Τι το θες το κλισεδάκι, να μου δώκεις το φαρμάκι;

2010-03-06T03:29:00.000+02:00

Κλισέ.

Και όλοι τα χρησιμοποιούμε και όλοι τα αγαπάμε.

Και όλοι γελάμε με αυτά και σε όλους μας τη σπάνε κάποια από αυτά.

Τα κλισέ πολλοί αγάπησαν, τον κλισεδιάρη ουδείς.

Τι κλισέ να χρησιμοποιήσω για να κάνω εισαγωγή σε ένα αφιέρωμα στα κλισέ;

Α βρήκα (δημοσιογραφίστικο): Ένα όραμα πολλών ετών υλοποιείται από σήμερα στο Uzuburu-buru. Μετά από πολύμηνη προετοιμασία, οι Ουζουμπουραίοι είναι πανέτοιμοι να παρουσιάσουν το μεγαλεπήβολο σχέδιό τους. Ένα μεγάλο αφιέρωμα στα κλισέ έχει ήδη ξεκινήσει! Για την υλοποίηση του project χρειάστηκαν ατελείωτες ώρες σκληρής δουλειάς από όλα τα μέλη της διοίκησης. Ο project manager Yiannis Ksidias δήλωσε από τη Νέα Υόρκη: "Σίγουρα, είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που ξεκίνησε το project. Έχουμε δουλέψει πάρα πολύ για αυτό. Είναι ικανοποίηση να βλέπεις τους καρπούς των προσπαθειών σου, τα απτά αποτελέσματα της δουλειάς σου" (μπλα μπλα μπλα)

1η ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Τα κλισέ του... έρωτα ή των σχέσεων

don Quixote: Παίρνω χρώμα απ' τις πληγές μου και Γραμματοσειρά απ' αυτές που έχει και...

-Τι έχεις;

-Τίποτα.

[κενό]

-Τι σκέφτεσαι;

-Τίποτα.

[κενο]

-Σε έχει πειράξει κάτι;

-Όχι.

-Σίγουρα;

-Ναι.

Η σειρά είναι ιερή και αν διαταραχθεί κινδυνεύει η ισορροπία του σύμπαντος. Κανονικά ακολουθεί σετάκι από καντήλια, από τον ταλαίπωρο που έχει καταλάβει πως κάτι συμβαίνει αλλά...

-Θέλω να μείνουμε φίλοι...

-Τι σου κάνω μάνα μου;;;

Τι της κάνεις ρε χάχα;;Δεν ξέρεις;;

-Ήμουνα καλός;;;

-Νομίζω πως χρειάζομαι ένα διάλειμμα
We were on a break...

bikaki:
-Δεν φταις εσύ,εγώ έχω το πρόβλημα.

-Σου αξίζει κάτι καλύτερο από εμένα..

-Η μαμά μου το κάνει καλύτερα.

-Δεν ξέρω τι έγινε..πρώτη φορά μου συμβαίνει.

-Έχω πονοκέφαλο.

-Μια φορά ρε, μια μόνο, να είχες περίοδο στη ζωή σου θα σου 'λεγα εγώ!

-Όχι αγάπη μου δεν με πήρε ο ύπνος, είχα κλειστά τα μάτια γιατί το απολάμβανα.

-θέλω να μείνουμε φίλοι.. (ΜΗ ΧΑΘΟΥΜΕ).

-Δεν είναι αυτό που νομίζεις.

-Εγώ σε έκανα άνθρωπο και θα τα χαρεί κάποια άλλη (ή κάπως έτσι τελος πάντων)

~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~

Ksidias Yiannis (μετά από εμπεριστατωμένη σκέψη και 24ετή συστηματική έρευνα καταλήγει...)

{case study 1 : Βράδυ - βλέπετε τηλεόραση - πεινάς}
- Πεινάς?
- Όχι, γιατί?
- Λέω να παραγγείλω...
- Τι λες να πάρεις?
- Καμιά πίτσα, αλλά γιατί ρωτάς?
- Να, έτσι...
- Αα...
[έλεγχος στο συρτάρι για την ανεύρεση του σωστού διαφημιστικού φυλλαδίου]
- Μην πάρεις από την Α γιατί την τελευταία φορά άργησαν πολύ. Πάρε από την Β.
- Μα θέλω να φάω μπάρμπεκιου και της Β δεν μου αρέσει.
- Γιατί να πάρεις μπάρμπεκιου?
- Γιατί θέλω. Πριν δεν σε ρώτησα (μωρό μου*χρησιμοποιείτε ή όχι ανάλογα με την περίοδο συμβίωσης) και μου είπες πως δεν πεινάς? Γιατί δεν με αφήνεις να διαλέξω αυτό που θέλω?
- Κάνε ότι νομίζεις...χμ...
[Η θήλυ, γυρίζει το κεφάλι από την άλλη και ταυτόχρονα αλλάζει και κανάλι]
- Μωρό μου (τώρα επιβάλετε), μήπως άλλαξες γνώμη? Θες να σου παραγγείλω κάτι?
- Κοίτα, τώρα δεν πεινάω... είναι και βράδυ... αλλά θα έτρωγα ένα κομμάτι ελληνική.
- Αγάπη μου, δεν μου αρέσουν οι ελιές και το κρεμμύδι στην πίτσα, πόσες φορές να στο πω?
- Ε, βγάλτα...
[και η παραφροσύνη συνεχίζει με τα γνωστά ΠΆΝΤΑ αποτελέσματα, να παραγγείλετε μια πίτσα, που δεν σου αρέσει, της αρέσει και στο τέλος πρέπει να την φας κιόλας γιατί την πλήρωσες.]

{case study 2 : διακοπές - καλοκαίρι - νησί}
[κοιτάς τις μπαλκονάρες της διπλανής που είναι με το χλε-χλε και σκέφτεσαι τι θα γινόταν αν...(*)]
- Αγάπη μου τι κοιτάς?
- Τίποτα μωράκι μου.
- Πως τίποτα? Αφού σε βλέπω πως την κοιτάς...
- Τι λες αγάπη μου? Τι να κοιτάξω από αυτή?
- Είδες, το παραδέχεσαι... Την κοιτούσες...
- Όχι αγάπη μου... κοιτούσα την πετσέτα του τύπου που είναι αυθεντική του Rossi...
- Λες ψέματα. Αυτή κοιτούσες...
[μην αντέχοντας άλλο και μη μπορώντας να βρεις την ησυχία σου]
- Εντάξει αγάπη μου, την κοίταξα... Αλλά μόνο για ένα λεπτό...
- Τόσο δύσκολο ήταν να μου το πεις? Αν μου λες ψέματα γι αυτά τα μικρά, φαντάσου τι άλλα πράγματα μου κρύβεις.
- Μα τι λες ψυχούλα μου? Τι έχω να σου κρύψω?
- Γιατί δεν μου λες τότε που ήσουν την Παρασκευή το βράδυ που...
[και η συζήτηση φεύγει εκτός ορίων. (*) κάθε υποψία για περαιτέρω σκέψη, κρίνεται επικίνδυνη έως και πολύ επικίνδυνη]

{free for all}
1)[γυναίκα στον άντρα (μια φορά στους δύο μήνες)]
-Περίμενε να τελειώσουμε μαζί...
-Ααα... Τελείωσα, συγνώμη...

2)[γυναίκα στον άντρα (μια φορά τον μήνα)]
- Έλα γδύσου... τελείωνε και έχω ορεξούλες σήμερα...
- Αλήθεια το μωρό μου? Να δεις τι του ετοιμάζω εγώ...
[μετά από 15 λεπτά συνεχόμενης "εργασίας". Εσύ από πάνω, για να "ελέγχεις" την κατάσταση]
- Κάτσε τώρα να δεις... έλα να αλλάξουμε...
- Τι να αλλάξουμε, καλά είμαστε και έτσι...
[μετά από 5 λεπτά]
- Αγάπη μου αργείς? Κουράστηκα...

3)[γυναίκα στον άντρα (μια φορά την εβδομάδα)]
[Καθώς την έχεις ήδη φέρει σε θέση "μάχης"]
- Θα μου κάνεις αυτό που με τρελαίνει?
- Εμένα με ρώτησες αν με τρελαίνει?
- Έλα ρε μωράκι μου τώρα... Μη μου το χαλάς...
[και άντε τώρα να το σώσεις και να μείνει και ευχαριστημένη...]

4)[γυναίκα στον άντρα (μια φορά την ημέρα)]
α)
- Τσουτσουκομπακλαβαδίνο μου...
- Μα γιατί το κάνεις τώρα αυτό. Σου έχω πει πως δεν μου αρέσει να με λες έτσι μπροστά στους φίλους μου.

β)
- Μωρό μου, κρυώνω...
- Έλα το μωράκι μου να το αγκαλιάσω εγώ.
- Πάλι πίτες έφαγες μετά την δουλειά?

5)[άντρας στην γυναίκα (μια φορά την ώρα)]
- Μωράκι μου πάμε μέσα?
- Σου είπα όχι. Μόνο εκεί έχεις το μυαλό σου...

Τα υπόλοιπα σε άλλο επεισόδιο...

> Ksidias Yiannis < > uzuburu-buru.blogspot.com <

***Try to live your edreams, to rule your fears...***

~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~ : ~

Stepas:
- Περνάω φάση / Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που... / Δεν είμαι σε φάση σχέσης (σε αφασία είσαι, αλλά τελοσπάντων...)
- Το μόνο που θέλω είναι να είσαι ευτυχισμένη κι ας μην είμαστε μαζί (του κακομοίρη, του καρμοίρη, του "θέλω να το παίξω καλός", του ηττοπαθή και σε σπάνιες περιπτώσεις του υπερβολικά καλού και ανυστερόβουλου ανθρώπου ο οποίος έχει εκμηδενίσει τον εγωισμό του και έχει καταφέρει να φτάσει την καλοσύνη του σε υψηλά για την εποχή επίπεδα-να κι ένα tv κλισέ χιχιχι! )
- Μην το κάνεις πιο δύσκολο απ' ό,τι είναι (μετά από την παρακολούθηση 125 χαζοσήριαλ άντε να αντισταθεί η άλλη και να μην το χρησιμοποιήσει... )
- Πού πάει η σχέση μας (στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα όπως είχε πει και ο θεός Πλαπούτας στης Ελλάδος τα παιδιά)
- Μωρέ είσαι καλό παιδί και σε συμπαθώ, αλλά... (ναι, ξέρω, είμαι καλό παιδί, αλλά δεν βλέπομαι, δεν με πας μία, δεν θα πήγαινες μαζί μου ο τελευταίος άνθρωπος να ήμουνα στον κόσμο. Κι αντί να πεις αυτό, λες πίπες περί καλών παιδιών...)
- Μην με πιέζεις / Δεν μου αφήνεις χώρο να αναπνεύσω
- "Μα πώς ξέρεις το όνομά μου;", "Όποιος ενδιαφέρεται μαθαίνει" (με ηλίθιο χαμόγελο και ύφος τι είπα ο παιχταράς)
- Σε μπαρ: "Τι ώρα σχολάς;" (Εξαρτάται. Τι ώρα φεύγεις;)
-Πρέπει να μιλήσουμε (όταν ακούγεται αυτό το κλισέ, συνήθως το περιεχόμενο της κουβέντας που ακολουθεί δεν είναι και τόσο ευχάριστο)
- Μωρεεε... ξέρειιιις.... δεν σε βλέπω έτσι (και πώς με βλέπεις;)
- Θέλω λίγο χρόνο να σκεφτώ/ηρεμήσω/μείνω μόνος-η (είπαμε και παραπάνω: αχ αυτά τα σήριαλ!)
- Χρειάζομαι ένα διάλειμμα (πάρε ένα Κιτ-Κατ ή ένα Fluoride)
- Φοβάμαι να ερωτευτώ για να μην πληγωθώ (ε κάτσε στη μιζέρια σου χωρίς πληγές)
- Δεν υπάρχουν άντρες σήμερα

Δεν εξαντλούνται έτσι εύκολα τα ερωτικά κλισέ, γι' αυτό σκέψου κι εσύ και δώσε μας τα φώτα σου.

Πέμπτη και τελευταία προσπάθεια...

2010-02-20T09:00:00.000+02:00

Επειδή δεν θέλω να σας κουράζω με τις μαλακίες μου και με την όρεξή μου για γράψιμο, αυτό είναι το τελευταίο κειμενάκι που ανεβάζω στο blog. Ελπίζω να σας άρεσαν αυτά που έγραψα ή να σας προβλημάτισαν. Σίγουρα πάντως, εκτιμώ βαθύτατα τον χρόνο που δαπανήσατε για εμένα και σας ευχαριστώ πολύ. Και τα πέντε κειμενάκια, είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους. Δεν απευθύνονται σε κανέναν και δεν μιλάνε για υπαρκτά γεγονότα παρόλο που σε όλα, υπάρχουν επιρροές από προσωπικά βιώματα.

Αυτές τις μέρες θέλω να γράψω, ότι κρυμμένο καιρό, έχω στο κεφάλι. Σαν επτασφράγιστο μυστικό, καταχωνιάζω κάθε «περίεργη» ∙ για τα δεδομένα σας ∙ σκέψη. Τις κρύβω και τις κλειδώνω καλά. Μετά τις θάβω με χώμα. Μα αυτές οι σκέψεις, βγάζουν ρίζες και υψώνουν, θεριεύουν και ξεπροβάλουν απ’ τη γη. Μα σαν τις κόβω, σαν λερναία ύδρα, πετάει δύο νέους βλαστούς. Όσο παλεύω να τις ξεχάσω, τόσο πληθαίνουν τις αλυσίδες στα πόδια μου.

Σου έχω μιλήσει γι αυτές κάποιο Σαββάτο βράδυ. Ήμασταν πάλι εδώ, στην κουζίνα θυμάμαι. Δάκρυσα μπροστά σου και εσύ βουβός. Φίλε, όταν σπάω, θέλω να είσαι εσύ που θα μαζεύεις τα κομμάτια μου. Θέλω να είσαι παρόν όπως τότε. Δεν σου θυμώνω. Είσαι πάντα εκεί. Ντρέπομαι όμως για εσένα γιατί πας και πέφτεις απ’ τα μπαλκόνια σε ξένες γειτονιές. Θέλω να είμαι εγώ αυτός που θα κρατάει το χαρτομάντιλο στο χέρι. Στο χρωστάω, το ξέρεις.

Ίσως τα βλέπω αλλιώς, έχω πάλι σκεφτεί. Ίσως στους νόμους σας να είμαι τρελός. Ίσως πάλι, να είμαι ο μόνος λογικός στο θέατρο σας. Μπορεί ακόμα και να τα ερμηνεύω λάθος. Μα τότε αλήθεια, τι μπορείτε να κάνετε; Ποιο είναι το γιατρικό σας για να δουλέψει όπως θέλετε το εργαλείο μου; Μήπως το μυαλό είναι αμάξι ή καφετιέρα, να βάζεις δύο βίδες και δέκα καλώδια και να φτιάχνει; Ή μήπως πάλι, να μου φορέσετε το άσπρο φόρεμα με τα μακριά μανίκια και σαν νυφούλα, να με μεθάτε με ψεύτικα όνειρα και να μου μιλάτε για μία άλλη πραγματικότητα;

Πάντα φοβάμαι όταν τα σκέφτομαι αυτά. Τρέμω και μόνο στην ιδέα του περιθωρίου και του κοινωνικού αποκλεισμού. Όλοι θα αλλάξετε συμπεριφορά, θα με θεωρείτε σαν ξένο, σαν μίασμα στο καθημερινό σας μονόπρακτο. Φίλοι, γνωστοί και συγγενείς, θα με επισκέπτονται από υποχρέωση μην φύγω και δεν πρόλαβαν να δουν το αξιοθέατο. Όλοι θα λέτε ναι στα θέλω μου και εγώ θα απαντάω όχι στα πρέπει σας. Αυτό με κάνετε να πιστεύω, αυτό με κάνατε να ακολουθώ. «Κτήνη», με κάνετε να ντρέπομαι και να καταπνίγω την διαφορετικότητά μου. Και εσείς, διαφορετικοί είστε για εμένα.

«Μήπως υπάρχουν και άλλοι σαν και εμένα;» συχνά σκέφτομαι. Μήπως δηλαδή υπάρχουν και άλλοι που υποφέρουν από τον ίδιο τους τον εαυτό ή πάλι, μήπως οι άλλοι αντιμετωπίζουν την κατάσταση διαφορετικά; «Άνθρωπε, είμαι και εγώ εδώ. Δεν είμαστε μόνοι!» φωνάζω με το στόμα κλειστό μπροστά στο μικρόφωνο. Ούτε το θάρρος δεν έχω να υψώσω το ανάστημά μου. Πάντα με το βλέμμα χαμηλά. Πάντα εκεί, να ντύνω με μαύρα την πολύχρωμη νιότη μου.

Γέρασα και δεν μπόρεσα τίποτα να αλλάξω. Η δειλία μου έγινε τρόπος ζωής και το θάρρος, αν υπάρχει στα αλήθεια, εξαίρεση με εξάρσεις ανά δεκαετία. Πέρασε ο καιρός και ποτέ δεν σήκωσα το κεφάλι. Λένε ο ουρανός είναι γαλάζιος και πως το ουράνιο τόξο, πολύχρωμο. Εγώ πάλι τα θυμάμαι γκρίζα, σαν παιδί στο χωριό. Κι αν προσπαθήσω να κάνω κάτι πριν φύγω, είναι να σου πω να μην ακολουθήσεις την ζωή μου. Το παράδειγμά μου, είναι αυτό προς αποφυγή. «Άκουσέ τους μεγάλε, δες τον ουρανό. Αν είναι γαλάζιος, τότε ζήσε με αυτούς. Αν όμως είναι γκρι, φύγε μακριά και μην γυρίσεις πίσω. Θα έρθω να σε βρω σύντομα…»

> Ksidias Yiannis < > uzuburu-buru.blogspot.com <

***Try to live your edreams, to rule your fears...***

Για του Αγίου Βαλεντίνου...

2010-02-16T04:48:00.003+02:00

Με μία άλλη ματιά...

Είπα να γράψω κάτι για να σ’ αρέσει και σκέφτηκα τα όμορφα, σαν από ζωγραφιά βγαλμένα, καστανά σγουρά μαλλιά σου. Θυμάμαι, μπροστά στον καθρέφτη, να κάθεσαι να τα χτενίζεις. Ακόμα θυμάμαι και εκείνη την ξύλινη βούρτσα, ξεχασμένη δυο χρόνια στο μπάνιο, που την άγγιζες στα μαλλιά σου και της μίλαγες. Ήσουν σαν βγαλμένη από ταινία, με το άσπρο σου μπλουζάκι, να αφήνει διακριτικά τον δεξί σου ώμο να προβάλει καθώς είχες γύρει το κεφάλι στα αριστερά. Τα μαλλιά σου, σαν δίχτυ, κρατούσαν όλο το λαμπερό φως του ήλιου και άφηναν μόνο λίγες ακτίνες να περνούν απ’ τα κενά που άφηνε η βούρτσα. Ήσουν σαν όνειρο την ώρα που ξύπναγα.

Μετά πάλι, θυμήθηκα τα γαλάζια σου μάτια, που σαν χίλιες θάλασσες, με ταξίδευαν σε κάθε γωνιά της ψυχής σου. Θυμάμαι την πρώτη φορά που σε κοίταξα στα μάτια, έκανα μια παύση στα λόγια μου. Γέλασες τότε ∙ κατάλαβες πως χάζευα τα ζωγραφισμένα από παλέτα ζωγράφου μάτια σου. Τα ανοιγόκλεισες απότομα, δυο – τρεις φορές, σαν να μου έκλεινες την πόρτα σε αυτό το θαύμα. Πριν καν σου ζητήσω συγνώμη, είχες ήδη ζωγραφίσει ένα μικρό χαμόγελο. Μετά από τόσο καιρό, πάλι τα ίδια ταξίδια κάνω όποτε τους αφήνομαι.

Σκέφτηκα να γράψω κάτι για να σ’ αρέσει. Ξεκίνησα να γράψω για εμάς. Για όσα ζήσαμε, για όσα κάναμε, γι’ αυτά που τελειώσαμε αλλά και γι’ αυτά που δεν αρχίσαμε ποτέ, για ότι μας πόνεσε, για ότι μας χώρισε, μα πιο πολύ, ξεκίνησα να γράψω για ότι μας ένωσε και ότι μας κράτησε μαζί τόσο καιρό. Ήταν τόσο μαγικό να κάθομαι να ξεθάβω τις στιγμές που περάσαμε, να προσπαθώ να θυμηθώ τι αισθανόμουν τότε και πως δρούσα. Σίγουρα αν με ξαναρωτούσες, θα ξαναέκανα τα ίδια λάθη μαζί σου.

Θυμήθηκα, νύχτα σε κάποια παραλία, να περπατάμε αγκαζέ, με τα παπούτσια περασμένα στα δάχτυλα. Να σου μιλάω ώρες για τα άστρα και εσύ, γερμένο το κεφάλι στο στήθος μου, να μου λες να συνεχίζω. Κλειστά τα μάτια από την ώρα που κάτσαμε στο βράχο, είχες. Πόσο σου άρεσε να με παιδεύεις, πόσο μου άρεσε να σε κοιμίζω με ιστορίες. Και τότε πάλι, να τα βάζω με τα μαλλιά σου και να τα μαλώνω, που σου σκεπάζουν το λαιμό κάτω από το δεξιό σου αφτί και μπερδεύονται με τα σκουλαρίκια σου.

Ακόμα θυμήθηκα, το πρώτο μεσημέρι στις διακοπές μας. Μετά από τόσες ώρες ταξίδι οδικώς, είχα πιο πολύ ανάγκη το νερό απ’ «…το καημένο το λουλουδάκι – δες το μαράθηκε». Κι όμως, την έκφρασή σου εκείνη, δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ήσουν πιο γλυκιά και πιο όμορφη από κάθε άλλη φορά. Ήταν σαν σου έκανε ξαφνική επίσκεψη το μητρικό σου ένστικτο για φροντίδα. Με ξάφνιασες ακόμα και στην ταβέρνα. Στοίχημα πως σε θυμούνται ακόμα τα αδέσποτα της περιοχής. Τι μέρα και αυτή!

Θυμάμαι, κι όσο συνεχίζω να γράφω θυμάμαι και άλλα. Τόσες ωραίες στιγμές, στο ημερολόγιο του μυαλού μου. Τόση ευτυχία! Ήταν πραγματικά από τις ωραιότερες περιόδους της ζωής μου. Θυμάμαι έλεγα «Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν από αυτή την ζωή και ούτε που άγγιξαν αυτό που ζήσαμε.» όποτε περιέγραφα την σχέση μας. Όλα αλήθεια ήταν και το ξέρεις. Τώρα, το πιστεύω πιο πολύ από ποτέ. Τώρα ξέρω πως εσύ, ήσουν τα πάντα για εμένα. Τώρα ξέρω πως ότι ζήσαμε ήταν το καλύτερο που θα μπορούσαμε να ζήσουμε και το χειρότερο που θα μπορούσαν να ζήσουν άλλοι.

«Αγάπη μου, είναι ωραία εδώ πάνω. Σε βλέπω πιο καθαρά πλέον. Να ξέρεις πως θα σε προσέχω όσο μπορώ. Θα είμαι δίπλα σου σε κάθε δύσκολη στιγμή. Αλλά αν με αγαπάς, όπως μου έλεγες, θέλω να με αφήσεις πίσω σου και να συνεχίσεις μπροστά. Γιατί καρδιά μου, σε κάθε τέλος, σηματοδοτείται μια καινούργια αρχή και σε αυτή την αρχή δεν έχω θέση πια εγώ.»

> Ksidias Yiannis < > uzuburu-buru.blogspot.com <

***Try to live your edreams, to rule your fears...***

Και ένα στα ελληνικά... {όχι, για να μην λες...}

2010-02-14T15:00:00.000+02:00

Ήμουν πάλι σήμερα στον πατέρα μου και μετά στον παππού μου. Είναι τόσο ήσυχα όποτε πηγαίνω να τους δω. Μόνο τον άνεμο ακούς και τα πουλιά. Όταν γλιστρά από τις γωνιές και τρέχει πάλι, είναι σαν να σου μιλάει, σαν να σου μεταφέρει τα λόγια τους. Είναι σαν να απαντάει στις θύμησες και να αλλάζει ότι είχατε ήδη πει. Φοβάμαι να το λέω μα σε εσένα, ανοίγω την καρδιά μου γιατί δεν σε ξέρω.

Σήμερα πάλι έβρεχε. Κάθε φορά βρέχει όταν έρχομαι. Ξέρεις ότι σιχαίνομαι τη βροχή. Σου το ‘χα πει, θυμάσαι, πως είναι σαν να ξεπλένεις τις αμαρτίες σου, σαν προχωράς δίχως λόγο στη βροχή. Μα εγώ τις αμαρτίες μου, πληγές μου τις έχω και τις γλύφω. Έβρεχε πάλι και με καθάρισες. Σαν από εκεί να μου βάνεις άθλους, σα να με δοκιμάζεις αν θέλω να έρθω να σε δω. Να ξέρεις, στο ‘πα, εγώ θα έρχομαι.

Θυμήθηκες πάλι πολλά, βασανισμένο μου μυαλό. Είδες εκείνη την ξύλινη πλακέτα που του είχες πάρει. Πάει κοντά τρία χρόνια που έχει εκεί και έχει χαλάσει πια από την υγρασία. Σου είπα « Κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας, μα δύσκολο μπαμπάς σαν και εσένα. » και το εννοούσα. Δεν θέλω να στα ξαναλέω. Είσαι μαζί μου, μέρα και νύχτα και τα ξέρεις. Ξέρεις τι σκέφτομαι και είσαι αυτός που με οδηγεί. Γιατί αν δεν ήσουν δίπλα μου, το μυαλό θα έκανε περίεργες σκέψεις και το κορμί θα ακολουθούσε.

Μετά πήγα σε εσένα. Είναι ωραία εκεί πάνω. Τα βλέπεις όλα καθαρά, σαν σε πίνακα. Πάντα φοβόσουν τα ύψη, πάντα κοντά στη θάλασσα, μα σαν να σε βλέπω να το απολαμβάνεις. Είδα και μια κοπέλα εκεί δίπλα. Ήταν ωραία με τα μακριά καστανά της μαλλιά. Να την προσέχεις, τ’ ακούς, γιατί είναι μικρή και δεν ξέρει. Είκοσι τρία μου είπε κι αυτό γιατί κάποιος βιαζόταν. Ντρέπομαι, ναι, αλλά διάβασα τα μηνύματά της ∙ του αγοριού, της αδερφής και της μάνας. Κρίμα, δεν πρόλαβες. Δάκρυσα και ας μην σε ξέρω, γιατί ήταν σαν να τα έλεγαν για εμένα.

Πως φεύγει έτσι η ζωή. Περνάνε χρόνια για κάποιους και για άλλους πάλι, απλά να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Πάντα είναι λίγο. Πάντα κάτι δεν έχει ολοκληρωθεί και πάντα κάτι τελειώνει πρόωρα. Γιατί άραγε; Εγώ θα τα κάνω όλα σωστά. Θα έχω τελειώσει τα πάντα και δεν θα αφήσω τίποτα στη μέση. Δεν θα είμαι από αυτούς που θα ζητήσουν πέντε λεπτά ακόμα. Από τώρα προσπαθώ να ζω την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Το κάθε λεπτό, σαν να είμαι στο κενό και το κάθε δευτερόλεπτο, σαν να μην έχω άλλο. Όμως ακόμα παλεύω να διορθώσω κάτι. Ακόμα προσπαθώ να αλλάξω το χθες, γιατί απλά, δεν σου είπα « Σ’ αγαπώ… ».

Υ.Γ. 01 « Να ξέρεις διαβάτη και περαστικέ, πως εδώ πονάμε λίγο. Είναι οι πληγές μας πιο βαθιές και το αίμα τις γλυκαίνει. Μα σαν ξημέρωμα θα δεις, ένα φως να σιγοτρέμει, τρέχα τον διάβα προς τα εκεί, που η ομορφιά του κόσμου δεν ξεθώριασε ακόμα. »

Υ.Γ. 02 « Μες στο μυαλό μου χάνομαι, στα σκοτεινά μπουντρούμια, που η δύναμη του θέλω καλύπτεται από την αδυναμία του μπορώ. Και έρχεσαι εσύ, σαν άλλος ήλιος σκοτεινός, και με μαυρίζεις κι άλλο. Ίσως να φταίει η φλόγα, που άναψε νωρίς απόψε. »

> Ksidias Yiannis < > uzuburu-buru.blogspot.com <

***Try to live your edreams, to rule your fears...***